November

November en ik zijn geen vrienden. We zijn het eigenlijk nooit geweest en ik vermoed dat we dat ook niet meer gaan worden. Dat begon heel veel jaren geleden met het overlijden van mijn zwager. En het is nooit meer goed gekomen.

Het begint al met dat weer. De dagen worden korter, de bomen kaler en de lucht heeft voortdurend de kleur van een vaatdoek die al drie dagen over de kraan hangt. De natuur trekt zich terug en ik zou het liefst hetzelfde doen. Onder een dekentje, met een boek en de stellige overtuiging dat de buitenwereld zichzelf best een tijdje kan redden.

Maar het is niet alleen het weer. November is de maand waarin ik afscheid moest nemen van mijn lieve maatje Huub. De maand waarin het leven ineens een andere richting insloeg, zonder dat iemand mij had gevraagd of ik dat wel wilde. En alsof dat nog niet voldoende was, kreeg mijn lieve vriendin een jaar later in november te horen dat ze niet meer beter zou worden. Er zijn mededelingen die je nooit meer vergeet. Zelfs niet als je heel hard probeert ze ergens achter in je hoofd op te bergen.

November heeft dus nogal wat op zijn geweten.

En ieder jaar komt die maand gewoon weer terug. Altijd. Met zijn donkere dagen, zijn herinneringen en zijn irritante vermogen om verdriet naar boven te halen waarvan je dacht dat je het inmiddels redelijk onder controle had. Want zo werkt verdriet. Je kunt er meestal best mee leven. Je kunt lachen, genieten, nieuwe plannen maken en zelfs weer gelukkig zijn. Maar ergens in je hoofd zit een kalender die feilloos weet wanneer hij de herinneringen weer tevoorschijn moet halen. En dat is in november.

Ik weet heus wel dat het weer overgaat. Dat de herinneringen niet alleen verdrietig zijn en dat er ook heel veel moois is om op terug te kijken. Maar soms heb ik gewoon even geen behoefte aan wijze levenslessen over hoe verdriet en liefde onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Soms mag iets ook gewoon ronduit waardeloos zijn.

Ik kijk uit naar 21 december. De kortste dag. Het moment waarop de dagen eindelijk weer langer worden. Al is het in het begin maar een paar seconden. Je moet ergens beginnen. En nee, dan is het verdriet echt nog niet verdwenen. De mensen die ik mis, blijven weg. Maar het licht komt terug.

En soms is dat al heel wat.

3 gedachtes over “November”

  1. Prachtig beschreven en heel goed de pijnpunten aangegeven. Ook wij hebben dit soort ellendige verhalen. Maar dat verwerken we laten nog eens. 2026 was geen fijn jaar, maar ook in het verleden was het niet allemaal pais en vree. In de herfst, minder afleiding buitenshuis, komt dat net even harder binnen…. Sterkte!!

    Like

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.