Mijn moeder heeft een hekel aan wachten. Dat is op zichzelf niet heel bijzonder. Dat ken ik wel. Niemand zit voor zijn plezier op een ziekenhuiskamer te wachten tot iemand hem komt ophalen. Maar mijn moeder tilt ongeduld naar een niveau dat werkelijk ongekend is. Na een dagopname zou ik haar ophalen uit het ziekenhuis. Dat klinkt best eenvoudig toch?  Zij wacht op haar kamer, ik kom naar boven, de verpleegkundige praat mij nog even bij en daarna gaan we samen naar huis.

Maar nee, niet als je mijn moeder op gaat halen. Wanneer ik op de afdeling kom, is mijn moeder verdwenen. De verpleegkundige kijkt enigszins bezorgd.

‘Ik wilde u eigenlijk nog even spreken.’

Dat is helemaal goed, alleen, de patiënt is even zoek. En die zou er toch ook wel bij moeten zijn. Mijn moeder heeft namelijk al lang besloten dat wachten tijdverspilling is en is alvast met haar rollator richting uitgang vertrokken. Want waarom zou je rustig blijven zitten als je ook zelfstandig een ziekenhuis kunt proberen te verlaten terwijl niemand weet waar je bent?

Na wat speuren vinden we haar terug. Aan de arm van een andere vriendelijke verpleegkundige die haar zag dwalen omdat ze de uitgang ook niet kon vinden. Ze begrijpt echt niet waar iedereen zich druk over maakt. Ze was toch gewoon alvast naar beneden gegaan?

Dan volgt probleem nummer twee, ze is haar handtas kwijt. Paniek verschijnt in haar ogen. We zoeken op de kamer, naast het bed, in de kast. Zelfs in de grote tas met spullen die ze meeneemt voor ‘je kunt maar nooit weten’. Tot iemand in de tas van haar rollator kijkt. En ja hoor, daar is hij. Veilig opgeborgen door mijn moeder zelf.

‘Ach ja, dat is waar ook.’

Ineens moet ik terugdenken aan mijn schoonvader. Ook zo iemand die met een simpele beslissing een volledig systeem kon ontregelen. Wachten op instructies was voor anderen. Als hij vond dat iets anders moest, dan gebeurde dat ook. Gewoon direct en zonder ons daar van op de hoogte te brengen. Daar kon je als familie soms horendol van worden.

Achteraf zijn het juist die verhalen die blijven hangen. Niet de dagen waarop alles keurig volgens afspraak verliep, maar die momenten waarop iemand met grote overtuiging precies het tegenovergestelde deed van wat verstandig was.

Dus terwijl ik met mijn moeder richting het restaurant loop voor koffie en een broodje, haar rollator voor ons uit en haar handtas veilig binnen handbereik, zucht ik maar eens. Eigenwijsheid verdwijnt blijkbaar niet met de jaren. Mijn moeder wordt er alleen steeds beter in.