Eind aan de reis

/ Machteld Berkelmans / 1 reactie

De reis van de oude brompot is ten einde. Hij zal nooit meer verdwalen in zijn eigen hoofd. Hij hoeft ook nooit meer onrustig te zijn omdat hij niet begreep dat hij het allemaal niet meer begreep. Nadat zijn hele afdeling was geteisterd door een naar virus, is hij eigenlijk niet meer uit zijn bed gekomen. Hij wilde ook niet meer, hij was er klaar mee. Eigenlijk al wel een tijd maar nu was het moment gekomen dat hij het los kon laten. Dat duurde maar een paar dagen.

Natuurlijk was het daarna een kwestie van praktische zaken regelen. Zijn kamer moest binnen vijf dagen leeg. Ach, dat was ook één keer rijden en verder niet. Zoveel spullen had hij niet meer. Een tafeltje, een makkelijke stoel en wat kleding, dat was het wel.

Toch was het raar om afscheid te nemen van de mensen die zo goed voor hem hebben gezorgd. Het was geen makkelijke man, verre van. Hij mopperde veel en het was niet snel goed. Van de zanger die een avond zijn best deed om de bewoners te entertainen, zei hij ‘die moet nog veel leren, die zingt vreselijk vals.’ Maar ik kwam er toch wel bijna iedere week een keer. En dan leer je ook de medebewoners kennen. De oude dame van bijna honderd jaar, die nog altijd wordt aangesproken met mevrouw. De man met de onvervalste Rotterdamse tongval die enorm kon genieten van zijn borreltje. Ach.

Dus kocht ik een hele grote doos bonbons en ging ik toch nog een avond richting het verpleegtehuis. Ik viel direct in een enorm drama. Een van de bewoonsters was, zoals ze zelf zei, ‘op haar bakkes geslagen.’ Iedereen had een beetje moeite om zijn lach in te houden, zo verontwaardigd was ze. En ze was alleen maar afgegaan op stemmen die ze hoorde in de kamer van een medebewoner. Die daar natuurlijk niet van gediend was, hij had nl. net bezoek.

‘Opa, wat doe je nu toch?’

Maar ja, toen was het leed al geschied.

Ik luisterde het relaas ernstig aan.

‘Nee, dat is echt heel erg. Dat kan echt niet.’

‘Ik blijf voortaan hier, ik ga nooit meer daarnaartoe,’ mevrouw was heel gedecideerd.

Om daarna gretig in de doos bonbons te duiken. Het leed werd er zienderogen door verzacht.

Ach, op een hele vreemde manier ga ik de bezoekjes toch missen.

Zo’n dag

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

Iedereen kent het wel, van die dagen dat je denkt, ik had in mijn bed moeten blijven. Ik had er een te pakken hoor. Al een beetje laat, geklungeld met een cracker die in stukjes brak, hondjes die in de weg liepen, stond ik bij mijn auto. Helemaal beslagen. Dus ik zette mijn tassen op de passagiersstoel en pakte mijn raamtrekkertje. Nog van mijn maatje geweest, vroeger was het een professioneel stukje gereedschap. Nu had mijn onhandigheid het rubber danig geteisterd. Maar, ik vind dat het ding nog prima zijn werk doet. Dus ik duwde het portier dicht om de ramen aan de buitenkant schoon te maken.

‘Klik.’

Hè, ging de auto nou op slot? Dat kan toch helemaal niet. Mijn autosleutel zit in mijn tas en die staat binnen, op de stoel. Maar toch, de auto sloot zichzelf hermetisch af en ik stond buiten. Zonder autosleutel, zonder huissleutel en zonder telefoon. Met mijn raamtrekkertje. Maar ja, daar doe je dan ook weinig mee.

Gelukkig was mijn buurvrouw thuis en zo lief om ’s morgens heel vroeg de deur open te doen. Dus met de reservesleutel van het huis kon ik de reservesleutel van de auto pakken en kon ik toch op weg.

Een voorbode.

Want bij de ontvangst van onze training bleek dat er nog een gezelschap binnenkwam. Zij hadden een ruimte gereserveerd die niet te reserveren was. Omdat wij die al in gebruik hadden voor onze training. Maar ja, waar laat je dan zo gauw dertig mensen. Enfin, met een beetje passen en meten, kwamen we daar ook wel uit. Pff, gelukkig, de dag kon beginnen.

Maar toen kwam nog het ergste. Wat is er erger voor een trainingsinstituut dan een klas vol cursisten, helemaal klaar voor de dag, en nergens een trainer te bekennen. Dat is een ware nachtmerrie. En het overkwam ons. Een misverstand. Dat gebeurt soms. En dan moet je door het stof. Nederig je excuses aanbieden en de groep verzoeken toch maar weer naar huis te gaan. Met de belofte dat we de dag opnieuw gaan plannen.

Wat een dag. Ik wilde acuut naar huis. Sommige dagen moet je heel snel vergeten. Mijn auto wordt nagekeken en de cursisten krijgen de eerstvolgende keer dat ze bij ons zijn extra aandacht. En ik kruip vanavond gewoon vroeg in mijn bed. Morgen weer een dag.

Lente

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Er hangt iets in de lucht. Je weet niet precies wat het is, maar je ruikt het zodra je ’s ochtends de deur opent. Geen zware winterlucht meer die in je jas blijft hangen, maar iets lichts. Iets fris. Het wordt weer lente.

In de bermen verschijnen ineens weer kleurvlekjes. Dappere krokussen die hun paarse en gele kopjes boven het gras uitsteken. Sneeuwklokjes die beter weer aankondigen, voorzichtig bungelend aan hun dunne steeltjes. Ze trekken zich niets aan van frisse nachten of een laatste hagel- en sneeuwbui. Ze zijn er ineens. Gisteren nog niet, vandaag in uitbundige bloei.

En dan gebeurt er bij de meeste mensen ook iets bijzonders. We komen langzaam uit onze winterslaap. De dikke truien mogen nog even blijven, maar de ramen gaan weer open. Frisse lucht naar binnen, wintergedachten naar buiten. De honden hebben twee keer zoveel tijd nodig bij het wandelen. Alles moet besnuffeld en bekeken worden. Alles is namelijk nieuw.

Heerlijk, we gaan weer plannen maken. De agenda wordt gepakt en we gaan kijken wat we kunnen gaan ondernemen. In ons geval natuurlijk erg afhankelijk van wat er in het huis moet gebeuren. Een beetje melancholiek kijk ik naar de tuin. Plannen daarvoor maken is nog altijd lastig. Deze tuin heeft geen zin meer, daar kan ik alleen nog maar in schoonmaken. En die andere tuin moet toch echt nog even wachten.

Het is alsof de wereld opnieuw wordt afgestoft. Licht valt anders door de ramen. Als ik ’s morgens wakker word, hoor ik de vogels in de haven al scharrelen. Het gaat niet meer zo lang duren voor ze weer beginnen aan hun nesten. Futen en meerkoeten strijden dan weer om het beste plekje.

Ik kan het niet goed benoemen, maar je voelt het wel, er komt iets nieuws aan. En dat alleen al maakt dat je net iets rechter loopt, net iets dieper ademhaalt.

De lente is onderweg. En ik kan niet wachten.

Ontheemd

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Ik dacht altijd dat “ontheemd” een groot woord was. Iets voor mensen met koffers op stations, niet voor iemand die haar huis vrijwillig verkoopt. Maar toch. De sleuteloverdracht is inmiddels geweest. Ik woonde er al een tijdje niet meer, want tja, als je samen gaat wonen moet je van veel spullen afscheid nemen. Dus daar waren we al mee begonnen. En dat droeg niet echt bij aan de gezelligheid.

Maar mijn huis is nu echt verkocht. Mijn huis. Waar ik precies wist welke trede van de trap kraakte. Waar ik altijd met mijn vinger over die scheur in de muur ging. Waar mijn koffiemok altijd links van het aanrecht stond. Mijn vriendje heeft hetzelfde huis als ik, hij woonde immers altijd al twee deuren verder, maar het is toch anders.

In de kasten is ruimte genoeg gemaakt voor mijn spullen. Dat is niet het probleem. Het probleem is meer dat ik nog steeds overal naast grijp. Waar heb ik die bakjes gelaten? Ik had toch ook een ovenschaal? Ik had een hele stapel diepe borden en die ben ik nu allemaal kwijt.

Ik moet er zelf vaak om lachen. Echt. Soms voel ik me een soort volwassen puber die is ingetrokken “tot het nieuwe huis klaar is”. Dat nieuwe huis, ons nieuwe huis, is ondertussen een bouwplaats met ambitie. Er is geen keuken. De badkamer is net ingericht maar er is nog geen warm water. De radiatoren zijn namelijk nog niet aangesloten. Mijn niet technische brein krijgt dan een soort error maar ik geloof iedereen op zijn woord.

We lopen er samen doorheen, tussen stof en leidingen. “Hier komt de eettafel,” zeggen we dan enthousiast. Ik probeer me voor te stellen hoe het eruitziet mét vloer. We maken plannen over lampen, verfkleuren en waar de bank moet staan. Het voelt als toekomst spelen in een decor dat nog niet af is.

Ondertussen zit ik op mijn handen. Want in deze tijd van het jaar kocht ik me altijd blind aan spullen voor het terras. Omdat ik een overkapping had op het zuiden, kon ik al heel vroeg in het jaar krokussen en violen in bakken zetten. Dat heeft nu geen zin. Ik zie er niks van.

Misschien is ontheemd zijn niet zozeer nergens thuis zijn, maar onderweg zijn naar een nieuw thuis. Een plek waar straks warm water uit de kraan komt. En waar ik eindelijk weer precies weet in welke la mijn keukenspullen liggen.

Hotel Belvédère

/ Machteld Berkelmans / 1 reactie

Ik ga het gewoon nog een keer delen, omdat ik heel trots ben en eigenlijk ook niet goed kan geloven dat het nu echt gaat gebeuren. Volgende week zal er op Social Media een like-actie geplaatst worden door Arno v.d. Kieboom, eigenaar van Uitgeverij Keytree, want over twee weken is het zover. Dan komt “Hotel Belvédère” zowel als paperback als e-book uit. Dan mag ik het aan iedereen presenteren.

Maar het is nu al te reserveren via https://www.uitgeverijkeytree.nl.

Vereniging van eigenaren

/ Machteld Berkelmans / 4 reacties

Jaren geleden heeft mijn maatje, destijds samen met zijn beste vriend, een bedrijfshalletje gekocht. Op een bedrijventerreintje. Voor mijn maatje als opslag voor zijn materialen, zijn aanhanger en zijn spullen. En natuurlijk stonden er ook twee caravans en de Spitfire van zijn vriend. Waar ze samen, niet gehinderd door enige kennis van zaken, vele zaterdagen aan klusten. De auto heeft nooit de concoursstaat bereikt, maar dat mocht de pret niet drukken.

Helaas zijn beide mannen ons veel te vroeg ontvallen en dus erfde ik het pandje. Waar inmiddels een huurder in zat omdat mijn maatje al was gestopt. En hoe gaat dat, met dat soort pandjes, het blijft niet zo netjes als het was. Het onkruid, dat eerst gezamenlijk werd bestreden, groeit en groeit. Iemand zet er als eerste een zeecontainer neer, en de rest volgt gewillig. Lelijke stalen hokken in soorten en maten, ieder in zijn eigen onmogelijke kleur. Er worden spullen neergezet. En nog meer spullen. Auto’s worden geparkeerd waar eigenlijk geen auto zou moeten staan, want plaats is er nauwelijks.

Dus, ergernis alom.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat mijn huurder het ook niet zo nauw neemt met de parkeerplaats van anderen. Niet uit kwaad wil, hij ziet het gewoon niet. Zijn klanten komen bij hem binnen en hij vraagt niet waar ze hun auto hebben gedropt. Ik heb hem erop aangesproken, en hij doet zijn best. Maar ja, zijn best bleek niet genoeg in deze miniatuurversie van een gemeentehuis.

En dus werd er een vergadering belegd. Op dat moment moest ik eigenlijk al lachen. Ik had namelijk voorgesteld om even ergens af te spreken waar we ook een kopje koffie konden drinken, maar dat voorstel werd uiteraard afgeschoten. Te duur. Dus stelde iemand zijn hal ter beschikking. Heel sympathiek hoor. Daar zaten we dan op plastic stoeltjes, met een bekertje koffie dat eigenlijk meer op warm water leek. Helemaal prima. Totdat de organisator het woord nam.

Hij vond namelijk dat we een Vereniging van Eigenaren moesten oprichten. Ik keek de kring rond en zag een verzameling aardige, hardwerkende mensen die er zo te zien al hoofdpijn van kregen bij het idee dat ze ooit een notaris zouden moeten binnenstappen. Het voorstel kreeg dus ook nauwelijks bijval. Iedereen werd een beetje lacherig. Wat ons natuurlijk niet in dank werd afgenomen.

Vanaf dat moment werd het een narrige vergadering. Ik zag iemand die zichzelf zó serieus nam dat het bijna aandoenlijk werd. Bijna, want hij werd vooral bozer en bozer, alsof wij persoonlijk zijn levenswerk saboteerden. We hebben uiteindelijk afspraken gemaakt en ik hoop maar dat mijn huurder zich eraan gaat houden.

Want ik speel al veel te lang voor scheidsrechter in een wedstrijd waar niemand zich aan de spelregels houdt.

Verbouwing

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

Het blijft een uitdaging, verbouwen. We zijn nu een paar weken onderweg en als we eerlijk zijn, het verloopt best goed. Zelfs de gaten in de muren die zijn achtergebleven na het vertrek van de slopers zijn inmiddels gerepareerd. Natuurlijk zitten er nu weer nieuwe gaten. Maar die zitten in de vloer.

In ons nieuwe huis hebben we voor en achter in de woonkamer ramen tot aan de vloer. Dat is mooi en het geeft veel licht binnen. Maar ons nieuwe huis was ook voorzien van hele lelijke convectorradiatoren. En die stonden pontificaal voor de ramen. Nee, dat moest anders. Gelukkig zijn er ook op dat gebied kundige mensen die precies weten hoe je die radiatoren kunt vervangen. Natuurlijk krijg je dan allemaal moeilijke vragen. Zoals, wat wil je precies? Waar moet dat dan komen? Hoeveel capaciteit heb je nodig. Op die momenten verschuil ik mij achter mijn geliefde uitspraak, ‘ik ben een zwakke weerloze vrouw, bovendien ben ik blond.’ Ik weet daar echt helemaal niks van en laat die beslissingen graag aan anderen over.

Uiteindelijk werd er besloten en kwamen er mensen sleuven maken in de muren en in de vloer om leidingen te verleggen. Alweer. Ik heb echt medelijden met onze nieuwe buren. Die arme mensen zijn al weken heel vroeg wakker.

Ik ga dan ’s avonds mee kijken. Als het stof weer een beetje is neergedaald.

‘Hee, de thermostaat van de verwarming geeft storing.’

Nu was er op de verwarmingsketel een sticker geplakt met een hele rits codes en daarachter wat het betekende. En bij onze code stond: ketel moet bijgevuld worden. Ik kreeg gelijk weer visioenen van mijn eigen oude ketel. En dat ik dan in mijn badjas stond te mopperen omdat ik weer eens geen warm water kreeg als ik onder de douche stond. Gelukkig was het nu makkelijker. Gewoon even de slang aansluiten en bijvullen. En ontluchten.

Natuurlijk liep het weer helemaal anders. De slang schoot los en mijn vriendje kreeg de volle laag. Ontluchten ging niet want er was nergens een sleuteltje te vinden. Verwarmingsketels, het zijn altijd krengen.

Dan maar een installatiebureau gebeld. Zij stuurden een vriendelijke monteur die de ketel met een vakkundig oog bekeek en de gaskraan opendraaide. Die zijn behulpzame collega’s eerder die dag bij het verleggen van leidingen hadden dicht gedraaid. Tja, kleinigheidjes hou je altijd.

Planning

/ Machteld Berkelmans / 5 reacties

Als je gaat verbouwen, heb je een gedegen planning nodig. Gelukkig hebben wij iemand in onze naaste omgeving die precies weet hoe je die maakt en wat er bij een verbouwing allemaal komt kijken. Want echt, als je niet goed uitkijkt, staat de schilder in huis voor dat de stukadoor is geweest. En dat is slordig. Dus, onze planning zit waterdicht in elkaar. Denken we.

Half januari zou de tuin achter betegeld worden en de tuin voor ingericht met grind. De materialen waren besteld, de leveringsdatum afgesproken en de tuinman geregeld. En toen ging het sneeuwen. Heel hard sneeuwen. Brabant verdween onder een laag van dertig centimeter sneeuw. ’s Nachts vorst, de grond hard. We keken met lede ogen naar het weerbericht. En zeiden tegen elkaar, ‘dat gaat hem niet worden.’ Het allereerste onderwerp van de planning en nu ging het al fout. Maar, wonder boven wonder, de sneeuw smolt en de grond was weer toegankelijk. En onze voor- en achtertuin zien er gelikt uit. Prima planning.

Wie niet zo goed konden plannen, waren de mannen die de badkamer en toilet kwamen slopen. Zij hadden de klus aangenomen dus wij bemoeiden ons er niet mee. Ik zou ook een dag werken in het huis terwijl zij bezig waren. Ik nam mijn oordoppen mee en dacht er maar het beste van te gaan maken. Ik was er vroeg maar de slopers waren eerder. En ik werd begroet met de vraag, ‘is er geen dixie?’

‘Nee, we hebben geen dixie.’

‘En hoe moet dat dan?’

Tja, dat wist ik natuurlijk ook niet. Wij hadden in eerste instantie drie toiletten in ons nieuwe huis en zij hadden die er alle drie heel enthousiast uit gesloopt. Op de eerste dag. Prima planning toch. Gelukkig kon ik bij vrienden terecht die even verderop wonen maar voor de heren slopers had ik geen oplossing. Ik was na een dagje vreselijk veel lawaai en, eerlijk is eerlijk, nogal wat ergernis, wel klaar met die mannen. Het gemak waarmee ze voorbijgingen aan het gat in de muur wat ze veroorzaakt hadden, ik vond het bijzonder.

Ik was blij dat dat deel van de planning in ieder geval achter de rug was. Op naar het volgende.

Ik mag het delen!

/ Machteld Berkelmans / 6 reacties

Ik mag het delen, de cover van mijn eerste eigen boek. Op 27 februari a.s. ziet mijn roman het levenslicht. Ik ben er nu al apetrots op. Maar ik hou jullie natuurlijk in aanloop daar naar toe op de hoogte.

Mijn boek komt in de vorm van paperback en e-book. En je kunt de paperback al bestellen, https://www.uitgeverijkeytree.nl/webshop.html.

Toetsenbordhelden

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Ik heb het altijd gezien als een guilty pleasure, meelezen met de commentaren van anderen op allerlei posts op Social Media. Mensen, ongehinderd door enige kennis van zaken, gooien hun mening onder een post. Gewoonlijk in het meest verschrikkelijke Nederlands. En ze hebben vaak niet eens gelezen waar het over gaat waardoor ze ook nog eens de plank enorm misslaan. Ik kan er enorm van genieten. Maar wat me de laatste tijd opvalt, is dat er zoveel haatdragende commentaren worden gegeven. Als een minderjarige jongen omkomt bij een vuurwerkincident, is dat voor alle betrokkenen heel erg triest. En inderdaad, het is ook dom. Je moet niet rommelen met vuurwerk, je moet een veiligheidsbril op en gehoorbescherming. Maar wees eerlijk, wie doet dat nu. Ik denk dat tachtig procent van de mensen die vuurwerk afsteken daar helemaal nog nooit aan gedacht hebben. En het zal je kind maar zijn.

Of de reacties op Kjeld Nuis. Zeker, zijn reactie zelf was ook niet heel sympathiek. Maar waarschijnlijk was zijn teleurstelling zo groot dat hij zichzelf even vergat. Moet je hem dan allerlei enge ziektes toewensen? Volgens mij niet. Zijn collega’s reageren nog genuanceerder dan de toetsenbordhelden. Die waarschijnlijk nog nooit een prestatie van belang hebben geleverd.

En dan de mensen die een ongeluk krijgen door de sneeuwval. Die hebben natuurlijk allemaal veel te hard gereden. En niet uitgekeken. Gewoon dom, een gevalletje eigen schuld dikke bult. Maar ik geef eerlijk toe dat ik ook wel eens geschrokken ben als ik moest remmen en ik ineens het ABS-systeem voelde ingrijpen. En ik denk dat ik echt geen scheurneus ben. Maar we hebben toch allemaal wel eens gedacht ‘poeh, dat bracht ik er af.’

Dus ik ben gestopt met het lezen van commentaren op nieuwsberichten. Natuurlijk, je mist er ook helemaal niks aan maar het was af en toe wel komisch. Want de spelfouten die er in die teksten gemaakt worden, die verzin je niet. De verleden tijd van slapen is volgens mij nog altijd ‘sliep’ en niet ‘slaapte’ zoals ik laatst ergens las. Maar de glimlach om een dergelijke fout haalt het niet bij de verbazing over het niveau van sommige mensen. En hun drang dat niveau te etaleren voor de rest van de wereld. Ik vind het heel bijzonder.