Er zijn mensen die een hond nemen voor de gezelligheid. Of voor de beweging. Sommigen zelfs voor de veiligheid. Ik heb er twee in huis om mijn evenwicht te trainen. Dat wist ik destijds nog niet, maar Stef en Kaatje blijken een uitstekend alternatief voor een hindernisbaan. Met als bijkomend voordeel dat je nooit weet waar de hindernissen zich bevinden.

Mijn honden hebben namelijk een bijzondere gave. Ze weten altijd precies waar ik naartoe wil en zorgen er vervolgens voor dat ze daar als eerste staan. Niet ernaast. Niet een stukje verderop. Nee, exact op de plek waar ik mijn voeten moet neerzetten.

Vooral wanneer ik thuiskom met boodschappen, is dit hun ultieme doel lijkt het wel.

Ik kom binnen met twee loodzware boodschappentassen, een pak toiletpapier onder mijn arm en mijn autosleutels tussen mijn tanden. Op dat moment besluiten Stef en Kaatje dat het tijd is voor een warm welkom. Kaatje voert een ingewikkelde dans uit tussen mijn benen, terwijl Stef zich strategisch opstelt in de deuropening.

Stef is inmiddels veertien en als gevolg van die gevorderde leeftijd stokdoof. Dat is echt heel onhandig wanneer je ‘ga nou toch eens opzij’ roept. Hij kijkt dan rustig de andere kant op, tuurt naar een niet bestaand punt in de verte en reageert niet. Misschien wacht hij op een snoepje, dat zou heel goed kunnen.

Kaatje hoort gelukkig uitstekend. Zij vindt het alleen af en toe niet nodig om dat te doen. Dat is een wezenlijk verschil.

Eenmaal in de keuken wordt het nog ingewikkelder. Kaatje moet natuurlijk controleren of de boodschappen wel geschikt zijn voor consumptie. Haar neus verdwijnt in iedere tas. Stef posteert zich ondertussen pal voor de koelkast. Daar kan hij rustig een kwartier blijven staan. Tenzij ik besluit iets uit een keukenkastje te pakken. Dan verplaatst hij zich onmiddellijk naar dat kastje. Met een snelheid die hij tijdens een wandeling allang niet meer haalt. De snelheid van het licht is er niks bij.

Soms vraag ik me af of ze onderling afspraken maken. Of dat ze een geheime cursus ‘Hoe brengen wij het vrouwtje ten val?’ hebben gevolgd.

En toch zijn het schatten. Twee lieve, trouwe honden die me overal volgen. Zelfs naar het toilet, want stel je voor dat ik daar verdwijn en nooit meer terugkom.

Ik zou ze voor geen goud willen missen. Ook al hebben ze waarschijnlijk een geheime weddenschap gesloten over wie mij het eerste languit op de keukenvloer krijgt.

Er was een tijd dat ik leuke post kreeg. Uitnodigingen voor feestjes, felicitatiekaarten, aankondigingen van bruiloften, soms zelfs een Valentijnskaart. Tegenwoordig bestaat mijn post voornamelijk uit vriendelijke mededelingen dat mijn lichaam ieder moment de geest kan geven.

Deze week lag er weer zo’n gezellige envelop op de mat. Of ik even een griepprik wilde komen halen. En nu ik toch bezig was, kon er ook wel een pneumokokkenprik bij. Kennelijk ben ik inmiddels zo’n wandelend medisch risico dat ik niet meer af kan met een simpele vaccinatie. Eerdaags zal ook de coronaprik wel weer om de hoek komen kijken. Ze kunnen me beter bij binnenkomst meteen in het piepschuim verpakken.

Ook de bevolkingsonderzoeken weten me steeds beter te vinden. Borsten worden geplet tussen twee metalen platen alsof het een pannenkoek moet worden, mijn darmen worden met argusogen gevolgd en de rest van mijn lichaam is kennelijk ook niet helemaal te vertrouwen. Ik verwacht binnenkort een oproep voor een preventieve inspectie van mijn knieën, heupen en andere onderdelen waarvan de fabrieksgarantie al jaren verlopen is.

Het is toch bijzonder hoe de overheid je langzaam voorbereidt op je eigen verval. Eerst krijg je een brief dat je achttien bent geworden en mag stemmen. Daarna jarenlang helemaal niets. En dan, vanaf een bepaalde leeftijd, begint de medische postbezorging. Alsof ergens op een ministerie een rood lampje gaat branden dat zegt, deze mevrouw begint haar uiterste verkoopdatum te naderen. Graag regelmatig controleren op bederf.

Het ergste is dat ik mezelf helemaal niet oud vind. In mijn hoofd ben ik nog steeds gewoon veertig. Iemand die spontaan een weekend weg kan, een nacht kan doorhalen en zonder problemen van de bank kan opstaan. Mijn lichaam heeft daar een andere mening over. Het maakt bij het opstaan geluiden die niet thuis te brengen zijn maar ook niet bij een jonge meid horen.

Toch ga ik braaf naar die afspraken. Ik laat prikken, pletten, onderzoeken en controleren. Want hoe cynisch ik er ook over doe, ik ben nogal gehecht aan het leven. Ik wil heel graag nog een tijdje genieten van die weekendjes weg.

Maar ik maak me wel zorgen over de toekomst. Als dit zo doorgaat, krijg ik over een paar jaar niet eens meer verjaardagskaarten, maar uitsluitend oproepen voor medische keuringen. Misschien dat de huisarts en de GGD tegen die tijd gezamenlijk een kaartje sturen.

Mijn moeder heeft een hekel aan wachten. Dat is op zichzelf niet heel bijzonder. Dat ken ik wel. Niemand zit voor zijn plezier op een ziekenhuiskamer te wachten tot iemand hem komt ophalen. Maar mijn moeder tilt ongeduld naar een niveau dat werkelijk ongekend is. Na een dagopname zou ik haar ophalen uit het ziekenhuis. Dat klinkt best eenvoudig toch?  Zij wacht op haar kamer, ik kom naar boven, de verpleegkundige praat mij nog even bij en daarna gaan we samen naar huis.

Maar nee, niet als je mijn moeder op gaat halen. Wanneer ik op de afdeling kom, is mijn moeder verdwenen. De verpleegkundige kijkt enigszins bezorgd.

‘Ik wilde u eigenlijk nog even spreken.’

Dat is helemaal goed, alleen, de patiënt is even zoek. En die zou er toch ook wel bij moeten zijn. Mijn moeder heeft namelijk al lang besloten dat wachten tijdverspilling is en is alvast met haar rollator richting uitgang vertrokken. Want waarom zou je rustig blijven zitten als je ook zelfstandig een ziekenhuis kunt proberen te verlaten terwijl niemand weet waar je bent?

Na wat speuren vinden we haar terug. Aan de arm van een andere vriendelijke verpleegkundige die haar zag dwalen omdat ze de uitgang ook niet kon vinden. Ze begrijpt echt niet waar iedereen zich druk over maakt. Ze was toch gewoon alvast naar beneden gegaan?

Dan volgt probleem nummer twee, ze is haar handtas kwijt. Paniek verschijnt in haar ogen. We zoeken op de kamer, naast het bed, in de kast. Zelfs in de grote tas met spullen die ze meeneemt voor ‘je kunt maar nooit weten’. Tot iemand in de tas van haar rollator kijkt. En ja hoor, daar is hij. Veilig opgeborgen door mijn moeder zelf.

‘Ach ja, dat is waar ook.’

Ineens moet ik terugdenken aan mijn schoonvader. Ook zo iemand die met een simpele beslissing een volledig systeem kon ontregelen. Wachten op instructies was voor anderen. Als hij vond dat iets anders moest, dan gebeurde dat ook. Gewoon direct en zonder ons daar van op de hoogte te brengen. Daar kon je als familie soms horendol van worden.

Achteraf zijn het juist die verhalen die blijven hangen. Niet de dagen waarop alles keurig volgens afspraak verliep, maar die momenten waarop iemand met grote overtuiging precies het tegenovergestelde deed van wat verstandig was.

Dus terwijl ik met mijn moeder richting het restaurant loop voor koffie en een broodje, haar rollator voor ons uit en haar handtas veilig binnen handbereik, zucht ik maar eens. Eigenwijsheid verdwijnt blijkbaar niet met de jaren. Mijn moeder wordt er alleen steeds beter in.

Het was weer warm deze week. Gelukkig is het in mijn kantoor lekker koel. Stef en Kaatje maken daar ook dankbaar gebruik van. Ik heb dus heerlijk kunnen werken aan mijn boek, deze week. Het verhaal over verlies, rouw, opkrabbelen en weer gelukkig worden. En dan geschreven vanuit het perspectief van mijn trouwe vriend Stef. Een blog is er daardoor even niet van gekomen. Volgende week weer.