Er wordt tegenwoordig nogal wat aandacht besteed aan het milieu. We moeten minder autorijden, korter douchen, ons afval scheiden en vooral onze CO₂-uitstoot beperken. Allemaal heel verstandig. Maar ik zou de milieupolitie toch willen adviseren om eens bij ons thuis te komen kijken. En dan met name ’s avonds, als Stef en Kaatje gezellig naast ons op de bank liggen. Want wat die twee aan schadelijke stoffen produceren, dat is werkelijk verschrikkelijk.

Het begint meestal heel onschuldig. Stef ligt tevreden tegen mijn been aan, Kaatje heeft zich over de benen van haar baasje gedrapeerd. Gewoon gezellig. Tot er plotseling een geur opstijgt die iedere vorm van die gezelligheid meteen de nek omdraait. Je ruikt het voordat je het begrijpt.

Een penetrante lucht die doet vermoeden dat er ergens onder de bank een dood dier ligt te ontbinden. Of dat iemand een chemisch experiment heeft uitgevoerd met bedorven eieren en rioolwater.

En dan begint het grote beschuldigende kijken. Stef kijkt mij aan alsof ik degene ben die zich niet heeft kunnen beheersen. Kaatje tilt onschuldig haar kop op, snuffelt even en kijkt vervolgens beledigd de andere kant op. Alsof ze persoonlijk wordt aangevallen door de luchtverontreiniging. De dader meldt zich nooit vrijwillig.

Wat het nog erger maakt, is dat die twee precies weten wanneer ze moeten toeslaan. Niet wanneer ze in hun mand liggen. Nee, bij voorkeur wanneer ze heerlijk warm tegen je aan liggen, je net wat hebt ingeschonken en je eigenlijk geen zin hebt om op te staan.

Dan wordt de woonkamer uitgeroepen tot rampgebied.

Ik heb weleens overwogen om de ramen open te zetten, maar ben bang dat de buren dan de brandweer bellen. Een melding van een gaslek lijkt me niet geheel ondenkbaar. Voor je het weet staat de hele straat buiten en loopt er iemand met een gasdetector door de tuin. En probeer dan maar eens uit te leggen dat de oorzaak een Engelse Stafford van veertien jaar is, die inmiddels alweer vredig ligt te slapen.

Kaatje is trouwens net zo erg. Die kan met haar onschuldige hondenogen een complete milieuramp veroorzaken en vervolgens verwachtingsvol naar het bakje hondenkoekjes kijken. Alsof ze recht heeft op een beloning voor bewezen diensten.

Er wordt gesproken over stikstof, broeikasgas en uitstoot. Maar over de uitstoot van twee Engelse Staffords hoor je niemand. Misschien moet daar eens een onderzoek naar komen.