Zomaar een gelukkige dag

Soms merk je dat je onbewust glimlacht. Dan heeft het leven zomaar ineens gelukkige momenten voor je in petto. Natuurlijk moet je die wel zien. Als je dat kunt, ben je een gelukkig mens. Marijke kan dat heel goed. Doordat zij een lodge heeft, ontmoet zij gasten vanuit de hele wereld. Sommigen zijn eenmalige gasten, die komen, genieten en gaan. Maar er zijn ook mensen waar zij contact mee houdt. En zo kan het dan gebeuren dat er een vraag komt vanuit Japan. Een designer wil een stoel laten maken in 180 verschillende landen. Alleen het ontwerp wordt gestuurd, de … Lees verder Zomaar een gelukkige dag

Decorum

Gisteren zag ik weer een lotgenoot ploeteren. In het kielzog van een mannelijke collega die net iets te grote passen nam. Dat deed hij niet expres, hij had nou eenmaal langere benen. De dame in kwestie kwam zo te zien ook net van een meeting. Zij sjouwde met handtas, laptop en autosleutel op haar hakken door het gras van het plantsoen rond het parkeerterrein. Ik moest toch wachten dus ik zat het tafereel op mijn gemak aan te kijken. Ik ken het namelijk. Je loopt mee met je mannelijke collega’s, die zijn professioneel gekleed maar wel op platte schoenen. Je … Lees verder Decorum

Klanttevredenheid

Terwijl ik in het donker op zoek ben naar een notitieblokje en een pen, stoot ik mijn scheenbeen pijnlijk aan een scherpe punt. Ik grom binnensmonds en doe dan toch maar het licht aan. Oh ja, twee televisies, dat is waar, die staan hier zo lang. Mijn schoonvader keek graag televisie. Zijn wereld, en met name zijn bewegingswereld, was op het laatst behoorlijk beperkt. Natuurlijk trok hij er op uit met zijn scootmobiel, maar als het slecht weer was, was hij toch regelmatig op zijn huis aangewezen. En dan installeerde hij zich in zijn gemakkelijke stoel. Voeten omhoog, drankje en … Lees verder Klanttevredenheid

Onafhankelijk

Jonge jonge wat een gedoe toch weer. Gewoon die tent op zetten en niet meer zeuren. Tegenwoordig waren mensen echt watjes. Hij duwde de twee sukkels opzij en trok het zeil van de vrachtwagen. “Kom op joh, pak eens aan.” Dat gezanik steeds. Ze stonden natuurlijk ook weer helemaal verkeerd, als je zo alles vastpakt, moet je ook wel moeite hebben. Hij  gromde inwendig en wees waar ze moesten gaan staan. Je moest ook altijd alles zelf doen. ’s Avonds zaten ze eindelijk rond het kampvuur aan het eten. Hij trok het legergroene blik open en veegde zijn vork af … Lees verder Onafhankelijk