Er zijn mensen die een hond nemen voor de gezelligheid. Of voor de beweging. Sommigen zelfs voor de veiligheid. Ik heb er twee in huis om mijn evenwicht te trainen. Dat wist ik destijds nog niet, maar Stef en Kaatje blijken een uitstekend alternatief voor een hindernisbaan. Met als bijkomend voordeel dat je nooit weet waar de hindernissen zich bevinden.

Mijn honden hebben namelijk een bijzondere gave. Ze weten altijd precies waar ik naartoe wil en zorgen er vervolgens voor dat ze daar als eerste staan. Niet ernaast. Niet een stukje verderop. Nee, exact op de plek waar ik mijn voeten moet neerzetten.

Vooral wanneer ik thuiskom met boodschappen, is dit hun ultieme doel lijkt het wel.

Ik kom binnen met twee loodzware boodschappentassen, een pak toiletpapier onder mijn arm en mijn autosleutels tussen mijn tanden. Op dat moment besluiten Stef en Kaatje dat het tijd is voor een warm welkom. Kaatje voert een ingewikkelde dans uit tussen mijn benen, terwijl Stef zich strategisch opstelt in de deuropening.

Stef is inmiddels veertien en als gevolg van die gevorderde leeftijd stokdoof. Dat is echt heel onhandig wanneer je ‘ga nou toch eens opzij’ roept. Hij kijkt dan rustig de andere kant op, tuurt naar een niet bestaand punt in de verte en reageert niet. Misschien wacht hij op een snoepje, dat zou heel goed kunnen.

Kaatje hoort gelukkig uitstekend. Zij vindt het alleen af en toe niet nodig om dat te doen. Dat is een wezenlijk verschil.

Eenmaal in de keuken wordt het nog ingewikkelder. Kaatje moet natuurlijk controleren of de boodschappen wel geschikt zijn voor consumptie. Haar neus verdwijnt in iedere tas. Stef posteert zich ondertussen pal voor de koelkast. Daar kan hij rustig een kwartier blijven staan. Tenzij ik besluit iets uit een keukenkastje te pakken. Dan verplaatst hij zich onmiddellijk naar dat kastje. Met een snelheid die hij tijdens een wandeling allang niet meer haalt. De snelheid van het licht is er niks bij.

Soms vraag ik me af of ze onderling afspraken maken. Of dat ze een geheime cursus ‘Hoe brengen wij het vrouwtje ten val?’ hebben gevolgd.

En toch zijn het schatten. Twee lieve, trouwe honden die me overal volgen. Zelfs naar het toilet, want stel je voor dat ik daar verdwijn en nooit meer terugkom.

Ik zou ze voor geen goud willen missen. Ook al hebben ze waarschijnlijk een geheime weddenschap gesloten over wie mij het eerste languit op de keukenvloer krijgt.