Er was een tijd dat ik leuke post kreeg. Uitnodigingen voor feestjes, felicitatiekaarten, aankondigingen van bruiloften, soms zelfs een Valentijnskaart. Tegenwoordig bestaat mijn post voornamelijk uit vriendelijke mededelingen dat mijn lichaam ieder moment de geest kan geven.

Deze week lag er weer zo’n gezellige envelop op de mat. Of ik even een griepprik wilde komen halen. En nu ik toch bezig was, kon er ook wel een pneumokokkenprik bij. Kennelijk ben ik inmiddels zo’n wandelend medisch risico dat ik niet meer af kan met een simpele vaccinatie. Eerdaags zal ook de coronaprik wel weer om de hoek komen kijken. Ze kunnen me beter bij binnenkomst meteen in het piepschuim verpakken.

Ook de bevolkingsonderzoeken weten me steeds beter te vinden. Borsten worden geplet tussen twee metalen platen alsof het een pannenkoek moet worden, mijn darmen worden met argusogen gevolgd en de rest van mijn lichaam is kennelijk ook niet helemaal te vertrouwen. Ik verwacht binnenkort een oproep voor een preventieve inspectie van mijn knieën, heupen en andere onderdelen waarvan de fabrieksgarantie al jaren verlopen is.

Het is toch bijzonder hoe de overheid je langzaam voorbereidt op je eigen verval. Eerst krijg je een brief dat je achttien bent geworden en mag stemmen. Daarna jarenlang helemaal niets. En dan, vanaf een bepaalde leeftijd, begint de medische postbezorging. Alsof ergens op een ministerie een rood lampje gaat branden dat zegt, deze mevrouw begint haar uiterste verkoopdatum te naderen. Graag regelmatig controleren op bederf.

Het ergste is dat ik mezelf helemaal niet oud vind. In mijn hoofd ben ik nog steeds gewoon veertig. Iemand die spontaan een weekend weg kan, een nacht kan doorhalen en zonder problemen van de bank kan opstaan. Mijn lichaam heeft daar een andere mening over. Het maakt bij het opstaan geluiden die niet thuis te brengen zijn maar ook niet bij een jonge meid horen.

Toch ga ik braaf naar die afspraken. Ik laat prikken, pletten, onderzoeken en controleren. Want hoe cynisch ik er ook over doe, ik ben nogal gehecht aan het leven. Ik wil heel graag nog een tijdje genieten van die weekendjes weg.

Maar ik maak me wel zorgen over de toekomst. Als dit zo doorgaat, krijg ik over een paar jaar niet eens meer verjaardagskaarten, maar uitsluitend oproepen voor medische keuringen. Misschien dat de huisarts en de GGD tegen die tijd gezamenlijk een kaartje sturen.