Ik hoor in gedachten mijn moeder regelmatig klagen. Ouder worden heeft best wel voordelen. Je hoeft niemand meer aardig te vinden omdat het zo hoort, je mag ongegeneerd klagen over tocht en niemand kijkt vreemd op als je om half tien ’s avonds zegt dat het een mooie dag is geweest. Daar staat tegenover dat het dagelijks leven steeds vaker allerlei hindernissen oplevert.

Neem bijvoorbeeld de wasmachine. Die doet het jarenlang braaf en besluit dan op een donderdagochtend ineens dat hij genoeg heeft van dit bestaan. Hij blijft halverwege het programma staan, met daarin twee handdoeken, drie onderbroeken en een hoeslaken dat inmiddels bezit lijkt te hebben genomen van de trommel.

De deur is beslist niet meer open te krijgen. Echt, hoe dan.

Dan de rollator. Een prachtig hulpmiddel, zolang hij rijdt. Maar ergens tussen de voordeur en de stoep weet één wiel zich altijd vast te zetten in een kier die voor het blote oog niet eens zichtbaar is. En dan kun je duwen wat je wilt, de rollator blijft gewoon staan. Je valt er half overheen en kunt je nog net vasthouden. Verder vallen zou weer een scala aan blauwe plekken hebben opgeleverd.

De rollator blijft staan, maar jij gaat door.

Ook moderne apparaten werken niet mee. De telefoon belt als het niet hoeft en weigert als het moet. Je belt je ene dochter en krijgt de andere aan de telefoon. Alle apparaten krijgen steeds meer toeters en bellen. ‘Dat is handig,’ wordt er dan gezegd. Nee hoor, dat is niet zo. Een flessenopener is handig, of een blik en veger. Het is niet handig als je steeds vaker je kinderen moet bellen omdat je weer eens op een verkeerde knop hebt gedrukt. Zeker niet als die van je persoonsalarm is.

Maar goed, dan komt er in ieder geval wel weer iemand op de koffie. Als het koffieapparaat werkt, tenminste.