Er zijn vrouwen die een voorbeeld zijn omdat ze de wereld toespreken vanaf een podium, gehuld in een keurig mantelpak en gebruik makend van ingewikkelde termen over moeilijke onderwerpen. En er was Dolly Parton. Die sprak de wereld ook toe, gewapend met een blonde pruik van een verdieping hoog, een voorkomen waar zij zelf de meeste spot mee dreef en op hakken waar de gemiddelde vrouw al na een meter van gaat huilen.

Ik vond haar geweldig.

Ze heeft nooit geprobeerd eruit te zien zoals anderen vonden dat een verstandige, succesvolle vrouw eruit hoorde te zien. Nee, ze maakte juist haar handelsmerk van ‘te veel’. Te veel haar, te veel make-up, te veel glitter. En ze maakte er zelf de meeste grappen over. Tenslotte kostte het heel veel geld om er zo goedkoop uit te zien.

Maar achter die enorme kunstwimpers zal echt geen dom blondje. Ze schreef honderden liedjes, bouwde een zakelijk imperium op en hield jarenlang de regie over haar eigen werk. Toen Elvis Presley I Will Always Love You wilde opnemen, weigerde ze de publicatierechten af te staan. Dat moet voor een jonge vrouwelijke songwriter in die tijd ongeveer hetzelfde zijn geweest als tegen de president zeggen dat het belastinggeld beter besteed kan worden. Maar Dolly bepaalde zelf wel wat ze deed. Toen jaren later Whitney Houston het nummer opnam en het een wereldhit werd, bewees ze haar gelijk.

Maar wat Dolly vooral bijzonder maakte, was dat ze haar succes niet alleen gebruikte om nog meer glitterjurken te kopen maar dat ze heel veel goede doelen steunde. Ze liet gratis boeken sturen naar jonge kinderen zodat ze konden lezen. Ze ondersteunde talloze onderzoeken en via haar stichting werden heel veel mooie initiatieven geholpen.

Dolly liet zien dat zakelijk instinct niet alleen maar aanwezig is bij mannen of vrouwen in een grijs maatpak. Dat je best ambitie kunt hebben als je een rondborstige country-zangeres uit Tennessee bent. En zeker, ze werd altijd onderschat en er werd ook vaak om haar gelachen. Maar wat deed ze dan, ze glimlachte. Want uiteindelijk was zij degene die het laatst lachte.