Het begint altijd heel onschuldig. Ik doe ’s ochtends de achterdeur open en ineens ruikt de lucht anders. Frisser. Vochtiger. Alsof iemand ’s nachts stiekem de zomer heeft opgeruimd en de herfst alvast in de gang heeft gezet. Nog niet helemaal binnen, maar hij heeft zijn jas al aan de kapstok gehangen.

De avonden worden korter. Om half negen moet er ineens weer een lamp aan en ergens diep vanbinnen denk ik, dat is wel heel erg vroeg? Terwijl ik heel goed weet dat dit ieder jaar hetzelfde liedje is.

De herfst is het seizoen van de heimwee. In de zomer heb ik daar geen last van. Dan zijn er terrassen, lange avonden en mensen die vinden dat je vooral moet genieten omdat het mooi weer is. Geen tijd voor melancholie. Er moet rosé gedronken worden.

Maar zodra de eerste bladeren vallen, gebeurt er iets. Dan denk ik terug aan vroeger.

Aan huizen waar ik al lang niet meer woon. Mensen die er niet meer zijn. Een jas die aan een bepaalde kapstok hing. Zondagen waarop iedereen er nog gewoon was, zonder dat iemand besefte hoe bijzonder dat eigenlijk was.

Dat is misschien wel het gemene van heimwee. Je verlangt niet alleen terug naar plaatsen. Je verlangt terug naar een tijd waarin je nog niet wist wat je later allemaal zou moeten missen. Een bekende geur kan me helemaal terugbrengen naar die tijd.

Natte bladeren. Houtrook. Soep die uren op het fornuis staat. Zelfs de eerste mandarijnen kunnen me zonder enige waarschuwing veertig jaar terug in de tijd slingeren. Sinterklaas met de familie.

Toch heeft herfstheimwee ook iets moois. Want blijkbaar heeft het zoveel voor me betekend dat het jaren later nog steeds terugkomt zodra de wind draait. Dus laat die herfst maar komen. Met zijn regen, zijn donkere avonden en zijn bladeren die zich verzamelen in iedere hoek van de tuin zodat je je rug verrekt om ze op te ruimen.

Ik steek een kaars aan. En denk even terug. Niet omdat vroeger alles beter was.

Maar omdat mensen het verdienen om gemist te worden.