Het ligt aan de naam, ik weet het zeker. Een collega heeft een dochtertje dat ook luistert naar de naam Kaatje. Of eigenlijk, ze heet Kaatje, ze luistert er niet vaak naar. Hij vertelde ook laatst dat ze de aanspreektitel Prinses Kaatje prefereerde. Als ouder ga je daar dan maar in mee, vooral ’s ochtends als iedereen moet eten omdat het bijna schooltijd is. En inderdaad, ze liet liggen waar ze mee bezig was en schreed naar de eettafel om haar boterhammetje op te eten.

Mijn Kaatje stelt geen enkele voorwaarde aan het leegeten van haar bakje brokken, dat niet, maar verder weet ze precies hoe ze iedereen om haar vingertje moet winden. Als een waar prinsesje overziet ze haar gevolg. Wij, haar onderdanen, hebben ook allemaal een eigen taak. Ik ben voor de dagelijkse gang van zaken, het op schoot liggen ’s morgens vroeg om rustig wakker te kunnen worden, voor de brokjes en de rondjes met Stef. Mijn vriendje is voor de lange wandelingen en de snoepjes. En de logeerpartijen waarbij ze languit bij hem op de bank mag liggen.

Verder is Kaatje een heel zelfstandig hondje dat zich niet veel aantrekt van ‘hoe het eigenlijk hoort’. Volgens mij is dat ook iets dat alle Kaatjes hebben. Lekker zelfstandig en geen boodschap aan wat anderen doen. Ik hou ervan. Ik zie Stef af en toe kijken en zuchten, de arme hond is altijd zo heel braaf geweest en nu is er een stout meisje dat maar doet waar ze zelf zin in heeft. Niet dat ze daarvoor geen straf krijgt, maar ze mag toch ook gewoon altijd mee en ze krijgt net zoveel snoepjes als hij. Want Stef heeft wel meer privileges, maar dat is toch meer een gevolg van zijn gevorderde leeftijd. Arme Stef.

Ik kan me voorstellen dat mijn collega zijn kleine Kaatje ook af en toe wel achter het behang wil plakken. En dat hij zich af en toe afvraagt waarom het kleine meisje eigenlijk oortjes heeft gekregen. Ze gebruikt ze toch nooit. Daar heeft ze allemaal geen tijd voor.

Maar ach, één ding is wel zeker. Kaatjes maken de wereld een stuk kleurrijker.