De medische gezondheidszorg in Nederland is een verschrikking. Er worden fouten gemaakt, de wachtlijsten zijn enorm. En wat te denken van de zorgverzekeringen. Die rekenen toch maar wat. Ze hebben alle macht dus ze kunnen de tarieven kunstmatig hoog houden. Dagelijks lees je in de Social Media hoe triest het in onze ziekenhuizen is gesteld.

Nee, hoe anders is dat dan in Gambia. Verpleegkundigen behandelen de patiënten als onmondige kinderen. Ze moeten gewoon niet zeuren, uiteindelijk hebben zij niet gestudeerd. Zeker kinderen moeten stil zijn, er wordt niet gehuild  en er is geen reden om bang te zijn. Hou je mond!

Marijke is diabetespatiënt en heeft (in Nederland) twee nieuwe heupen gekregen. Zij klaagt daar niet over maar moet wel bepaalde regels in acht nemen. Onlangs had zij echter een onhandige dag, ze viel behoorlijk. Met haar heupen is dat geen succes dus ze moest naar het ziekenhuis om te laten  controleren of er wat ernstigs aan de hand was. Deze keer had ze veel geluk. De Senegalese orthopeed die ze trof, was bovenmatig geïnteresseerd in haar protheses en vroeg zelfs toestemming meer röntgenfoto’s te maken om het fenomeen te bespreken met zijn collega’s. Marijke bleek haar spieren behoorlijk gekneusd te hebben en mocht, ondersteund door twee krukken, weer naar huis.

Met een zucht van verlichting. In een ziekenhuis in Gambia zijn de verpleegkundigen niet aangenomen om patiënten te verzorgen. Daarom hebben zij niet gestudeerd! Zij geven de patiënten hun medicijnen en komen af en toe eens kijken of je nog leeft. Je krijgt een bed met een doek erop en een kussen. Om de  vliegen weg te houden zetten zij de ventilator zo hard aan dat alle patiënten liggen te bibberen. Nachtkleding in de vorm van een pyjama kennen ze niet. Je ligt in je gewone kleren op bed. En als je geen hulp krijgt van familie of vrienden, moet je het ook je hele verblijf met diezelfde kleren doen. Er wordt een infuus aangelegd en dat is dat

Een vriend van Marijke moest even geleden opgenomen worden. De man is oud, zwak, heeft Alzheimer en pas een Tia gehad. Bovendien is zijn suikergehalte niet in orde. Gelukkig heeft hij wel een goede verzorgster. Marijke laat zich niet wegsturen. Na een woelige nacht met weinig slaap verwachtte zij dat de artsen het suikergehalte van de patiënt zouden checken. Niks was minder waar. De onverschillige arts vertelde dat de bloedwaarden wel niet helemaal goed waren maar dat hij toch naar huis kon. Een nacht infuus met zoutoplossing had hem goed gedaan. Naar de verdere aard van zijn problemen werd niet gekeken.

Daar stonden ze. De arme man werd nog net in de auto geholpen maar verder moesten ze het maar uitzoeken. Het ging slechter en slechter. Een zorgvereniging werd ingeseind en deze mensen reageerden wel adequaat. Hij werd met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht en daar werd geconstateerd dat zijn suikerspiegel zo in de war was dat hij in een hypo was geraakt. Inmiddels gaat het weer beter met hem.

Marijke krijgt haar medicijnen vanuit Nederland. Ze adviseert het ook al haar gasten. Breng je eigen spullen mee, een medicijnenpaspoort en een goedgevulde verbanddoos met eigen naalden als je het binnenland in gaat. Afrika is prachtig maar medische zorg is vaak niet in de buurt.

Misschien zijn wij in Nederland verwend?

Het bedrijf waar ik werk heeft een hele mooie traditie. Iedere medewerker die zijn 25-jarig jubileum viert, krijgt een ballonvaart aangeboden. Een gerenommeerd bedrijf heeft in de vloot een ballon met levensgroot de naam van het bedrijf er op. Onnodig te zeggen dat deze ballon wordt ingezet voor deze prachtige tochten.

Onlangs viel mij de eer te beurt. Mijn jubileum was alweer wat maandjes geleden maar inmiddels waren er genoeg collega’s om een mandje te vullen. Het weer was prachtig, geen wolkje aan de lucht, het zou een rustige vaart worden. We stegen op en keken onze ogen uit. Het is grappig het bedrijf waar je werkt van bovenaf te zien. Het geeft een heel nieuw perspectief, zullen we maar zeggen.

Helaas waren de weergoden ons iets minder gezind. Nog geen tien minuten nadat we de lucht in waren gegaan, kreeg onze piloot de melding dat er onweer op komst was. Haar besluit was snel gemaakt, “we gaan landen, deze vlucht doen we over”. Jammer, vonden wij, maar natuurlijk geen probleem. Er werd uitgekeken naar een veilige plek om te landen.

Alleen, ineens viel de wind weg. We hingen stil. En dat was nog niet zo erg. Maar we hingen boven een knooppunt van twee snelwegen. De auto’s raasden onder ons voorbij. Wat nu? De pilote bleef rustig. “We laten de ballon stijgen en dan kunnen we op de thermiek weer verder”. Na wat gestegen te zijn bleek de wind toch meer wispelturig dan verwacht, we werden teruggeblazen in de richting waar we vandaan kwamen. Niet zoals gepland, in de woonwijk onder ons was ook niet veel plaats om te landen.

Inmiddels was de wind ook aangewakkerd. Normaal gesproken voel je in de lucht geen wind. Toch voelden we exact waar we heen zouden gaan. Een ballon is dan eigenlijk maar een speelbal van de elementen. We volgden de snelweg in de richting van waar we gekomen waren. Onze pilote werd serieuzer, zij focuste zich volledig op de vaart en er was geen tijd meer voor flauwekul. Dit gaf toch het gevoel dat hier iets serieus aan de hand was. Geen grapjes, geen foto’s, gespannen kijken naar een plaats om te landen.

De wind wakkerde aan en nam ons met een noodgang mee. De pilote deed wat zij kon om te zorgen dat we een plaats vonden voor een veilige landing. “Is dat gras? Trouwens, niet belangrijk, we gaan nu landen”. We kregen instructies, hielden ons schrap en deden onbewust onze ogen dicht. Met een bons landde de mand op de grond en viel op zijn zij. Helaas was het daar niet mee over want door de snelheid waarmee we neerkwamen, werd de mand nog een flink eind gesleurd. Samen met een collega lag ik onderin en voelde allerlei bladeren langs mijn gezicht gaan. Geen idee wat het was. Ik probeerde mijn hoofd wat opgetild te houden om de grond niet te raken. Eindelijk lagen we stil. Ik opende mijn ogen en ontdekte dat we in een bietenveld waren geland. Het bietenloof zat rond mijn oren en het zand zat in mijn mond.

Maar we waren veilig geland, dat was het allerbelangrijkste. De volgers die ons in de auto na waren gereden, slaakten een zucht van verlichting. Mijn maatje voorop, hij had gezien hoe de ballon weerloos was meegevoerd. Met zijn vrouw daar in. Hij had het niet leuk gevonden.

Achteraf is het een spannend verhaal. Met een goede afloop. En de eerlijkheid gebiedt te zeggen, dit is volledig te wijten aan onze kundige pilote. Zonder haar ervaring en focus had het heel anders af kunnen lopen. Dank je wel Monique. Het was een ervaring om nooit te vergeten.

Als kind had ik een heel simplistisch beeld van de wereldproblematiek. Ik had het ook zo opgelost. Gewoon al het geld dat wordt uitgegeven aan wapens, besteden aan eten. Dan hebben de mensen in de derdewereldlanden genoeg te eten en is er gelijk geen oorlog meer. Want er zijn dan geen wapens meer beschikbaar.

Later leerde ik dat het zo niet werkt. Aan oorlog wordt veel geld verdiend, aan voedsel niet. Dictators kunnen alleen de absolute macht behouden door mensen te onderdrukken. En er is altijd een groep mensen die aan zo’n dictator veel geld verdienen, dus hem het liefst aan die macht houden. Macht is immers het enige waar het om draait. Ik maak me geen illusies, de leiding van IS wil niet dat andere mensen hun  geloof aannemen, zij willen alleen de macht over hen overnemen. Om daar dan weer geld aan te verdienen.

In Amerika zit nu een president die volgens mij denkt dat het één groot spel is. En dat hij op hoog niveau mee mag spelen, hoi. Ik moet zeggen, hij zit er al langer dan ik had verwacht. Ik had echt gedacht dat hij het al veel eerder niet leuk meer zou vinden. “Ze doen helemaal niet wat ik wil, ik krijg steeds commentaar, bah bah.” Nu heeft hij natuurlijk wel als een ware pater familias zijn nazaten en aanhang aan een goedbetaalde baan geholpen, dus wellicht raden zij hem tijdens de familiediners aan om toch nog even te blijven zitten. Macht en geld, daar zijn ze weer.

Ach, en als je dan naar die andere grootmacht kijkt, dan zie je daar iemand die zichzelf zo geweldig vindt dat hij het liefst poseert in poses als een echte man. Op een paard, ontbloot bovenlijf, God’s gift to women. En de rest van de wereld natuurlijk. Ook hij heeft waarschijnlijk een heel leger van mensen om zich heen verzameld die hem naar de ogen kijken. Niet omdat ze hem zo geweldig vinden maar omdat het hen persoonlijk goed uitkomt. Van tegenstanders houdt hij niet.

In het kielzog van de grote leiders volgt dan een stoet ‘mindere’ goden. De landen waar zij de scepter zwaaien zijn niet zo groot, hun ego echter des te meer.

Het lijkt wel of een groot deel van de wereld wordt geleid door heren die graag een karikatuur van zichzelf maken. Als het niet zo gevaarlijk was, zou ik er heel hartelijk om moeten lachen.

Zo, alles opgeruimd, koffie gezet. Een avond waarop ik me heb voorgenomen niets te doen en eens lekker voor de televisie te gaan zitten. Even verstand op nul en kijken. Dus ik vraag mijn maatje “wat er op is”. Van het aanbod dat die overvloed aan zenders ons biedt word ik direct narrig. Je kunt kiezen tussen verschrikkelijke bak- en kookprogramma’s, diverse vreselijke hulpprogramma’s, met steeds dezelfde deskundigen.

De talentenjachten zijn niet van de lucht. Blijkbaar kijken we graag naar mensen die zichzelf voor schut zetten maar vinden we het ook leuk om BN’ers nerveus te zien ronddraaien. Iedereen moet kunnen zingen tegenwoordig. Of kunnen dansen, dat is ook erg modern.

En wat te denken van mensen die denken dat ze zonder enige voorbereiding en met een minimaal budget een bouwval kunnen opknappen of een restaurant kunnen beginnen in een varkensstal. En dan nog liefst in een land waarvan zij de taal niet machtig zijn en zonder zich ook maar een moment te hebben verdiept in de regels van dat land. En in, nog veel belangrijker, de cultuur van dat land. Wij zijn Nederlanders, dat gaat ons wel lukken, toch. Gewoon een zak geld mee en arrogant kijken.

De verbazing op hun gezichten is wonderbaarlijk als blijkt dat het allemaal niet lukt. Het leek een eitje, toch. En daar moet ik dan naar kijken. Het brengt me alleen plaatsvervangende schaamte, verder niets.

En om nou voor de zestiende keer naar de documentaire “Mission Impossible” te kijken, dat gaat me ook een beetje ver. Er is wel filmaanbod, maar dat aanbod is al jaren hetzelfde, helaas. En waarom moet ik kijken naar mensen die in hun Adam- of Eva-kostuum daten? Wat voegt het toe? Ach, zo kan ik wel even doorgaan. Amerikaanse crime-series met een politiekorps waar je alleen maar wordt aangenomen als je heel mooi bent en als vrouw op enorme stiletto’s je werk kunt doen. In een witte broek liefst, die zelfs op een vuilnisbelt smetteloos schoon blijft.

Soms lijkt het wel of sommige programma’s echt alleen maar zijn gemaakt om de intelligentie van de kijker te beledigen.

Oké, er zijn er thema-zenders, maar als ik een avondje vermaak zoek, zijn dat ook niet precies de plaatsen die ik zoek. Dus val ik met een zucht terug op een oude verslaving, Britse detectives. Niet altijd even spannend maar wel altijd leuk om naar te kijken. De moorden worden in stijl gepleegd, zonder al te veel getoond geweld. Anderen vinden de series misschien oubollig, voor mij is het toch een avondje ontspannend kijken. Waarom zoek ik eigenlijk verder?

Ah, kijk, even in de gaten houden. Het vrouwtje en het baasje waren met tassen en spullen in de weer. Daar moest hij wel even bijblijven, tenslotte ging hij ook zeker weten mee naar de camping. Niet dat ze hem ooit vergeten hadden, dat niet, maar hij bleef toch altijd maar liever zelf een beetje alert. Ok, heel goed, zijn spullen werden ook klaar gezet. Alles ging in de auto en hij sprong op de achterbank. Nu even een tijdje hobbelen. Meestal sliep hij gewoon lekker en werd hij wakker zodra ze de grindpad van de camping op draaiden. Het geluid was anders dan dat zoeven op de snelweg, daardoor wist hij dat ze er bijna waren.

Terwijl het baasje alle spullen weer uit de auto haalde, wat een gedoe toch weer steeds, ging hij eens op zijn gemak kijken wie er allemaal waren. Veel mensen kende hij wel, daar ging hij altijd even dag zeggen. Vaak kreeg hij dan ook wel een snoepje, dat was altijd meegenomen. De bekende mensen waren aardig. Daar had hij geen problemen mee. Wat wel eens lastig was, waren de mensen die maar tijdelijk waren. Daar waren soms van die zeurpieten bij. Die stuurden hem gewoon weg als hij kennis wilde maken. Tssss. Dat snap je toch niet.

Maar goed, hij moest wel even het baasje en het vrouwtje in de gaten houden. Want ze wilden eigenlijk niet dat hij in zijn eentje op pad ging. Hij snapte niet waarom, tenslotte kende hij de camping op zijn duimpje. Hij zou echt niet in zeven sloten tegelijk lopen. Als ze bezig waren met opruimen, kon hij wel even op pad, dan zagen ze dat toch niet.

Hij moest wel opschieten, het vrouwtje kwam hem vaak al snel roepen. Soms was hij nog niet eens tot aan de caravan van zijn vriendinnen gekomen. Hij liep meestal wel gewoon met het vrouwtje mee terug. Het was ook wel een beetje zielig om haar voor niks te laten roepen. Hij nam nog wel eens een omweg maar hij ging wel altijd met haar mee. Bij het baasje nam hij geen omweg, die riep niet zo vaak maar als hij riep was het toch wel zaak gelijk terug te gaan. Hmm.

Ach, hij zou zijn vriendinnen zeker vanmiddag nog wel op het terras zien. Misschien gingen ze ook nog wel zwemmen vanmiddag, dan kon hij ook mee gaan. Daar was het baasje dan weer niet zo moeilijk in, dan mocht hij gewoon mee. Alleen vorige keer, toen had hij het wel een beetje verkeerd gedaan. Het baasje was takken van een boom aan het zagen en het vrouwtje was hem aan het helpen. Zijn vriendinnen waren langsgekomen maar hij mocht deze keer niet mee. Echt zeldzaam flauw. Toen ze druk bezig waren, was hij gewoon toch maar het bos in gelopen. Lekker poedelen en spelen met Luna. Yana was aan het zwemmen, daar hield hij persoonlijk niet zo van. Oei, maar toen het vrouwtje kwam, hoorde hij aan haar stem dat het menens was. Hij moest gelijk het water uit en mee komen. Mensen, je snapte er soms niks van, ze konden zo moeilijk doen. Hij was maar gelijk mee gegaan want als het vrouwtje die stem opzette was ze echt boos. En dan trok ze hem soms aan zijn oor of zijn nekvel mee. Dat was wel gênant tegenover Yana en Luna. Dat moest hij niet hebben, het ondermijnde toch behoorlijk zijn prestige. Tenslotte was hij een man, hij moest hen wel beschermen.

Voorlopig ging hij eerst maar eens even in de zon liggen. Alles was inmiddels ingericht, er was gezorgd voor zijn drinken, vanavond zou hij lekker eten krijgen. Daar zorgden het baasje en vrouwtje wel voor. Nu eerst relaxen. Een hondenleven is goed.

Soms merk je dat je onbewust glimlacht. Dan heeft het leven zomaar ineens gelukkige momenten voor je in petto. Natuurlijk moet je die wel zien. Als je dat kunt, ben je een gelukkig mens.

Marijke kan dat heel goed. Doordat zij een lodge heeft, ontmoet zij gasten vanuit de hele wereld. Sommigen zijn eenmalige gasten, die komen, genieten en gaan. Maar er zijn ook mensen waar zij contact mee houdt. En zo kan het dan gebeuren dat er een vraag komt vanuit Japan. Een designer wil een stoel laten maken in 180 verschillende landen. Alleen het ontwerp wordt gestuurd, de lokale timmerman mag zichzelf daarna uitleven. Op zijn eigen manier. En tegen betaling. Marijke kijkt in gedachten rond in haar netwerk en vraagt iemand die zij kent en die dit zeker met beide handen zal aanpakken. De eerste glimlach is geboren.

Daarna denkt zij na over de Nederlandse maaltijd die zij een vriend heeft beloofd. Hollandse pot, dat is lang geleden. De jongen die haar boodschappen haalt, brengt desgevraagd aardappels mee. Vijf stuks, in Gambia gaan aardappels niet per kilo. Als Marijke voorbereidingen wil gaan treffen, komt zij tot de ontdekking dat de aardappels al zijn gekookt. Ook dat tref je in Nederland niet aan in de supermarkt. “Maar,” denkt zij glimlachend, “dat scheelt in ieder geval weer werk.”

In de middag staat ‘winkelen’ op het programma. Dat betekent tweedehands winkeltjes afstruinen op zoek naar simpele dingen. Onlangs heeft ze nog een Tupperware voorraadbus  gescoord. Het is onvoorstelbaar wat Europeanen dumpen in Afrika, onder het mom van liefdadigheid.

De Nederlandse maaltijd bestond uit frites, asperges in boter met een ei en extra appelmoes. Misschien niet de meest exclusieve maaltijd uit het Nederlandse kookboek maar wel heerlijk als je bedenkt dat er in Gambia wordt gekookt met wat er in huis is. Waar wij in ons koude landje dan wel weer jaloers op kunnen zijn, is een lange zwoele avond. Een glaasje wijn, luisteren naar de geluiden van de duisternis. Hoe zou het mogelijk zijn niet te glimlachen.

Wellicht is dit niet de dag die wij verwende Westerlingen bovenaan ons lijstje hebben staan. In onze snelle maatschappij is het bijna ondenkbaar om te kunnen genieten van dergelijke simpele dingen. Daarom kan ik wel eens jaloers zijn op Marijke. Zij heeft het niet voor niets gehad in het leven maar ze heeft daardoor wel geleerd dat geluk niet zit in geld of bezittingen. Geluk zit in een glimlach.

Gisteren zag ik weer een lotgenoot ploeteren. In het kielzog van een mannelijke collega die net iets te grote passen nam. Dat deed hij niet expres, hij had nou eenmaal langere benen. De dame in kwestie kwam zo te zien ook net van een meeting. Zij sjouwde met handtas, laptop en autosleutel op haar hakken door het gras van het plantsoen rond het parkeerterrein. Ik moest toch wachten dus ik zat het tafereel op mijn gemak aan te kijken. Ik ken het namelijk. Je loopt mee met je mannelijke collega’s, die zijn professioneel gekleed maar wel op platte schoenen. Je draagt net als zij een laptoptas. Maar jij draagt ook nog eens je handtas èn je loopt op hakken. En in mijn geval dan te klunzen. Het lukt me nou nooit eens om een beetje handig dingen te verdelen. Ik heb altijd èn de hengsels van twee tassen èn mijn sleutels in één hand. En probeer dan op elegante wijze de auto open te maken om eindelijk die tassen op de achterbank te gooien. En dan vervolgens met een zucht achter het stuur te kruipen. Eindelijk rust voor mijn voeten.

Natuurlijk doe ik het mezelf aan. Dat weet ik.  Ik wil er zo elegant mogelijk uit zien. Dat ik van nature niet elegant ben, neem ik dan maar voor lief. Tenslotte wil je ook niet door het leven gaan als oma Duck, met bijbehorend schoeisel. Het is al erg genoeg dat ik verre van lichtvoetig ben en iedereen mij van mijlenver hoort aankomen. Ik doe het niet expres, het is mijn motoriek. Of zoals een collega opmerkte “je moet de groeten van hakken hebben.”

En dan heb ik het nog niet eens over nieuwe schoenen. Want man, man, wat kun je daar een blaren in krijgen. Laatst ook weer, ik had prachtige (vond ik) nieuwe pumps gekocht. De eerste dag al was het prijs. Een blaar zo groot als morgen de hele dag. De hele dag heb ik lopen strompelen, het bloed zat in mijn nieuwe schoen. Toen ik thuis kwam met een verbeten gezicht, vroeg mijn maatje heel subtiel “nieuwe schoenen, zeker zere voeten?” Ik gromde wat en schopte ze mijn schoenen in een hoek. Wetende dat ik ze toch echt weer aan zou moeten. Want anders worden die schoenen nooit passend. Zucht.  

Eerst dacht ik dat ik de enige was die altijd zo liep te klunzen. Het blijkt echter gewoon een vrouwending te zijn. Dat geeft toch wat rust. Niet dat het daardoor minder sukkelig wordt maar het is prettig te weten dat het niet helemaal aan mij ligt. Ik besluit gewoon maar te bedenken dat het aan de maatschappij ligt. En dan in het bijzonder aan ons vrouwen zelf.

Terwijl ik in het donker op zoek ben naar een notitieblokje en een pen, stoot ik mijn scheenbeen pijnlijk aan een scherpe punt. Ik grom binnensmonds en doe dan toch maar het licht aan. Oh ja, twee televisies, dat is waar, die staan hier zo lang.

Mijn schoonvader keek graag televisie. Zijn wereld, en met name zijn bewegingswereld, was op het laatst behoorlijk beperkt. Natuurlijk trok hij er op uit met zijn scootmobiel, maar als het slecht weer was, was hij toch regelmatig op zijn huis aangewezen. En dan installeerde hij zich in zijn gemakkelijke stoel. Voeten omhoog, drankje en knabbels binnen handbereik, afstandsbediening op schoot. Hij vermaakte zich wel. Het liefst keek hij naar National Geographic, de natuur boeide hem mateloos. Wellicht ook vanwege het feit dat hij zelf de stad niet meer uit kwam.

Pa keek ook niet naar een klein televisietje. Nee hoor, wat dat betreft was hij zijn tijd ver vooruit. Waar andere bejaarden zonde maakten van het geld, kocht hij regelmatig een nieuwe tv. De laatste snufjes, hij had het allemaal. De zaak waar hij vaste klant was, was daar helaas ook van op de hoogte. Ik weet nog goed dat we een keer uitgenodigd werden zijn nieuwste aanwinst te bewonderen. Een prachtige televisie, groot, plat, van alle gemakken voorzien. Hij was er zichtbaar blij mee. Natuurlijk waren wij ook blij voor hem. Alleen het feit dat hij zich afvroeg waarom hij er toch twee zonnebrillen bij had gekregen, zette ons aan het denken. Als je iemand een 3D televisie verkoopt, dien je toch op zijn minst de werking uit te leggen. Misschien waren ze bang dat hij zich dan terug zou trekken, zoveel geld voor iets dat hij toch niet gebruikte.

Bij zijn volgende televisie was het nog zouter. Weer een prachtig apparaat. “Moet je toch eens kijken” zei pa, “wat een afstandsbediening ik erbij heb gekregen.” Het eerste dat me opviel, was de grote toets in het midden met het Windows-icoon. Het was een smart-tv. Er was alleen een klein probleempje, pa had geen internet. Het computertijdperk was volledig aan hem voorbij gegaan. Hij keek altijd met verbazing toe als ik dingen opzocht op mijn tablet en hem dan een blik gunde in de hele wereld. En nu had hij een apparaat dat hetzelfde kon.

We hebben internet voor hem aangevraagd. Ik weet niet of Ziggo ons daar dankbaar voor was. Pa hing regelmatig aan de telefoon, “hij doet het niet.” Meestal was er dan weer iets met het wachtwoord. Hoe hij het voor elkaar kreeg, geen idee.

Toch gaf ook deze televisie ons het idee dat de verkoper hem weer geld uit zijn zak had geklopt. Pa deed niks met YouTube, wist niet eens wat het was. Waar had hij een smart-tv voor nodig. Het was de laatste die hij heeft gekocht. Hij is altijd een trouwe klant gebleven. Het gevoel dat hij opgelicht werd, leefde alleen maar bij ons. We hebben er nooit iets van gezegd, pa zou er alleen maar verdrietig van zijn geworden. In tevredenheidsonderzoeken wordt vaak gevraagd of je de leverancier zou aanbevelen bij je vrienden en kennissen. Nou, nee dus.

Jonge jonge wat een gedoe toch weer. Gewoon die tent op zetten en niet meer zeuren. Tegenwoordig waren mensen echt watjes. Hij duwde de twee sukkels opzij en trok het zeil van de vrachtwagen. “Kom op joh, pak eens aan.” Dat gezanik steeds. Ze stonden natuurlijk ook weer helemaal verkeerd, als je zo alles vastpakt, moet je ook wel moeite hebben. Hij  gromde inwendig en wees waar ze moesten gaan staan. Je moest ook altijd alles zelf doen.

’s Avonds zaten ze eindelijk rond het kampvuur aan het eten. Hij trok het legergroene blik open en veegde zijn vork af aan zijn mouw. Thuis kwam hem dat op een valse blik van zijn vrouw te staan maar dat kon hem niet schelen. Ze wist waar ze aan begon toen ze met hem trouwde, ze waren tenslotte geen achttien meer. Toen zijn eerste vrouw steeds meer begon te zeuren dat hij zich eens wat netter moest aankleden en wat meer thuis moest blijven, had hij haar netjes op de keitjes gezet. Geen gezeur, hij was zoals hij was. Gelukkig begreep zijn zoon precies wat hij bedoelde, dat was ook niet zo’n zeikerd. De militaire weekenden zoals deze waren altijd tof.

Mooi wel dat hij voor de zoon van zijn buurman een tent had kunnen ritselen. Kon dat jong tenminste ook eens mee. Die had toch al niet zo veel, pa afgekeurd vanwege zijn rug, ma te bedonderd dat ze de handen uit de mouwen stak. Nee, die maakten er niet veel  van. Hij nam de jongen graag mee op pad. Het was een prima enthousiast joch. Mooi gezicht als hij zo naast hem in de vrachtwagen zat, dat koppie net boven het dashboard uit. Zeurde ook nooit, pakte altijd mee aan. Jammer dat zo’n kind zo’n last kon hebben van zijn ouwelui.

Tevreden keek hij de kring rond. Beter dan dit kon toch niet, met z’n allen in de buitenlucht, niet van die flauwekul als eten in een restaurant. En dan verwachten dat je je omkleedt. Waarom, om te gaan eten? Net of het niet smaakte in zijn gemakkelijke kloffie. Nee, al die flauwekul, daar deed hij niet aan mee. Ze konden hem alles vragen, hij wilde overal mee helpen maar zich anders voordoen dan hij was, daar begon hij niet aan.

Binnenkort zag hij zijn broer weer. Goeie vent, woonde in Amerika. Jammer, daardoor zagen ze elkaar maar eens per jaar. Dit jaar kwam hij weer hierheen. Ondanks dat die voor zijn werk wel nette kleding had gedragen, was die toch echt net als hij. Hij verheugde zich al op hun tijd samen. Gewoon, mekaar aankijken en weten wat je bedoelt. Mannen onder elkaar. Die vrouwen konden altijd zo zeuren. Ja, dan zat er een vlek in zijn broek, of een winkelhaak bij zijn elleboog. Hij vroeg toch niet of ze het wilde repareren. Hij had er geen last van dus zij hoefde zich er niet mee te bemoeien. En dan was zijn vrouw nog niet eens moeilijk. Je had van die wijven, daar was helemaal niks mee te beginnen. Die klaagden al als hun haar in de war raakte. Onvoorstelbaar dat er kerels waren die het daar mee uit konden houden. Zijn vrouw moest hem lekker zijn gang laten gaan, dan had ze geen last van hem en hij niet van haar.

Zijn broer was verstandig. Die was nooit getrouwd geweest. “De ware nooit tegengekomen”, zei hij altijd. Waarschijnlijk nooit op zoek geweest, veel te druk met andere dingen. Wel jammer dat hij daardoor ook geen kinderen had. Tenminste, niet dat hij wist. Hij keek naar zijn zoon, die zat halverwege de kring zijn eigen pannetje leeg te lepelen. Ze deden in hun vrije tijd veel samen. Prima kerel, had ook een prima wijf, trouwens. Stoer ding, nooit zeiken, gewoon mee aanpakken. Daar had hij het mee getroffen.

Ja, als hij zo terugdacht, dan had hij het allemaal nog niet zo slecht getroffen. Hij was gezond, kon doen wat hij wilde, hoefde met niemand rekening te houden. Als hij zo eens in zijn omgeving keek, was dat wel eens anders. Gelukkig kon hij hier en daar ook nog eens een helpende hand toesteken. Niet bij prutsers die het zelf veroorzaakten, maar soms had je van die tobbers die altijd pech hadden. Ach, en als hij daar wat voor kon doen, waarom zou hij het dan laten. Tenslotte had hij het goed.

Eigenlijk zou iedereen dat eens moeten doen. Gewoon, normaal doen en elkaar helpen. En hem lekker laten zitten, met zijn vrienden, zijn familie en zijn kampvuur.

In ons gezin zijn tennisballen een verbruiksvoorwerp. Dat klinkt vreemd. Normaal gesproken is een tennisser betrekkelijk zuinig op zijn ballen. Natuurlijk, ze gaan niet oneindig mee, maar ze worden gekoesterd en goed behandeld. Zo niet bij ons.

En de grap is, wij tennissen niet eens, mijn maatje en ik.

Wij hebben een kleine zwarte hond die verzot is op tennisballen. Hij doet er, figuurlijk, een moord voor. Natuurlijk figuurlijk, de kleine man doet geen vlieg kwaad. Ondanks zijn slechte naam. Je doet hem geen groter plezier dan met een nieuwe tennisbal. Hij springt enthousiast om je benen en kan niet wachten tot hij, braaf zittend op zijn hondenmand, zijn kado in ontvangst heeft mogen nemen. Met zijn machtige kaken behandelt hij de bal als een soort kauwgum. Ik moet direct weer denken aan die mierzoete hubba bubba kauwgom van vroeger. Een enorme roze blok chemisch goedje waar je acuut pijn in je kaken van kreeg. Stef heeft daar geen last van. Hij ligt tevreden kauwend op zijn kussen. Zijn kaken zijn tegen serieuzer werk bestand.

Ineens, ja hoor, pttssss. We horen het, de bal is alweer lek. Stef staat op en legt het kleffe geval op je schoot. “Spelen baasje?”

De hoeveelheid ballen die wij aanschaften werd toch wel serieus. We probeerden het merk van de Action. Dat was geen succes. Goedkoop is duurkoop en ons hele huis lag continue vol stukken rubber. Het zag er niet echt fris uit. Maar om nou iedere week naar de sportzaak te rijden voor een paar kokers Wilson’s is ook weer zo wat.

Een rondgang op het internet bracht ons bij de website www.oudetennisballen.com. Geweldig. Je bestelt een voorraad ballen, van 12 tot 96 stuks per keer, voor een heel acceptabel bedrag. De ballen worden verstuurd in wat er maar als doos voorhanden is. Soms staat er met grote letters “fragile” op. De postbode overhandigt het pakket met gepaste voorzichtigheid.

Een deel van de opbrengst gaat naar het indoor gehandicapten tennis. Dat is een mooie bijkomstigheid. Tenslotte hebben wij toch regelmatig een nieuwe voorraad nodig. Wij blij, zij blij. En Stef blij, zijn slopershobby levert alleen maar lachende gezichten op.