(Gebrek aan) Respect

tea-lights-3612508_1920

Of er nu een aanslag wordt gepleegd, een vreselijke ramp gebeurt of door wat voor oorzaak dan ook mensen om het leven komen, het is een respectvol gebaar om dan het normale leven heel even op een lager pitje te zetten. Sommige zaken kunnen best even wachten, een concert kan uitgesteld worden, een staking kan ook volgende week. Ook de vlaggen halfstok hangen, al is het alleen bij overheidsgebouwen, is ook een mooi teken.

Toch lijkt het erop dat onze maatschappij dermate hard is geworden dat sommige mensen het nodig vinden om de noodzaak van stilstaan in twijfel te trekken. Natuurlijk, je kunt niet “voor elke mafkees de vlag halfstok hangen”. Maar een kleine blijk van medeleven voor de nabestaanden, hoe moeilijk is dat. Zijn wij dan zo vreselijk gewend geraakt aan aanslagen en het vallen van slachtoffers dat we onze schouders ophalen en gewoon doorgaan?

Ik mag toch hopen van niet.

En natuurlijk, ik hoor onze premier zijn blijk van medeleven uitspreken. Voor de zoveelste keer. Ik zie weer het bericht dat de koning laat publiceren. Dezelfde woorden die een verlies absoluut niet goed kunnen maken. Maar moet je dan maar niks doen? Is het voor de nabestaanden toch niet een klein beetje troost dat er mensen zijn die meeleven. Die in hun hart gelukkig zijn dat het niet hun geliefden betreft maar die er bij stilstaan dat dat zomaar wel had kunnen zijn. En dat zij dan de rouwenden waren.

Laten we daarom respect blijven tonen. Aan slachtoffers, nabestaanden, vrienden en bekenden. In de hoop dat zij dat ook voor ons doen als het ons overkomt.

 

 

 

Een reactie op “(Gebrek aan) Respect

  1. Het lastige is dat we dagelijks worden overspoeld met dit type nieuws. Altijd vallen er doden of gewonden. We krijgen een soort eelt op de ziel. Ik ben nog niet over de dood van Theo van Gogh heen. Om de hoek, gewoon in een Amsterdamse straat, afgeslacht door een mallotige moslim. Omdat hij een onwelgevallige mening uitsprak. De licht geraaktheid van mensen is soms ongekend heftig. Alsof men niet snapt wat een leven inhoudt. Alsof er geen tien geboden bestaan, geen normbesef. Drugshandelaren schieten midden in woonbuurten elkaar af. Men doet aan ‘vergismoorden’, schiet familieleden dood van getuigen. Men intimideert, hangt handgranaten op publieke plaatsen. Er wordt geslagen, gestoken, geschoten. Ik stam nog uit een tijdperk waarin een moord toch echt iets was waarover de kranten weken lang berichtten. Nu is het feit dat er geen moord gebeurt op een enkele dag reden voor nieuwsgaring. Respect heeft men niet meer voor de ander. Soms door ideoligische verschillen, vaak door geloof of godsdienst. We graven ons in, maar leven wel ons selfie-leventje. En geven onze mening via de sociale media. Ik vrees dat het er niet beter op wordt. De samenleving is harder geworden. Gevaarlijker ook. Dus Utrecht is niet de laatste van alle plaatsen delict. Helaas….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.