Kamperen

Het komt weer op televisie, het veel gewaardeerde programma dat voor veel mensen ook een guilty pleasure is, “We zijn er bijna”. Over de senioren die in een groepsreis door een bepaald land in Europa trekken. Ik moet zeggen, ik vind het ook altijd weer geweldig om naar te kijken. In de jaren dat mijn maatje en ik nog niet naar de Ardennen gingen maar diverse campings in Europa aandeden, zagen we ook regelmatig deze groepen kampeerders komen en gaan. Het begon natuurlijk al met de kwartiermakers, de reisleiders. Een kwiek echtpaar, zelfverzekerd, met een goed onderhouden kampeermiddel, vaak een grote caravan en een dito auto. Hij in een polo met de kraag omhoog, zij met een zijden sjaaltje. En natuurlijk gewapend met een enorme map. De plaatsen werden bekeken en ingedeeld en op het moment dat de volgzame groep arriveerde, was alles al tot in de puntjes voorbereid.

En wij gingen dan stiekem kijken wat er op het grote whiteboard geschreven stond, dat prominent bij hun caravan was geplaatst. Als ze bij elkaar stonden, was er ook vaak een grote banner aanwezig met de naam van de caravanclub erop. De groep bestond meestal ook uit een aantal stereotypen. Je had de luidruchtige lolbroek, het timide echtpaar dat nog een beetje opkeek tegen de reisleider, de ongevraagd behulpzame. Alles was vertegenwoordigd. En mijn maatje en ik genoten. Vooral als het dan wat later op de avond werd en de mensen die met de grote jongens mee wilden doen wat te diep in het glaasje hadden gekeken en een aantal scheerlijnen over het hoofd zagen. Wat hen dan weer op een gefluisterde reprimande van het echtgenotes kwam te staan.

Na een paar dagen pakte het hele spul alles weer in en vertrok naar de volgende stop. Vooruitgegaan door het kwieke echtpaar en uitgezwaaid door mijn maatje en mij. Wat ons ook niet altijd in dank werd afgenomen, ik denk dat sommigen in de gaten hadden dat ze voor ons een bron van vermaak waren.

Hoewel ik me best kan voorstellen dat het voor veel mensen heel fijn is om zo met een groep te reizen, moet ik er persoonlijk echt niet aan denken. Dat andere mensen uitmaken waar je staat en hoe je dagindeling er uit ziet. En dat je soms ook “een middag vrij” hebt. Hoezo, vrij, ik heb toch vakantie. Nee, onze kampeervakanties waren altijd zo relaxed mogelijk, we hielden zo min mogelijk rekening met het programma van anderen. Heerlijk. En dat we daar niet mee op televisie kwamen, ach, dat namen we dan maar voor lief.

Advertentie

3 gedachtes over “Kamperen

  1. Ik ben er niet mee opgegroeid en ook verder geen enkele behoefte meer aan gehad. Maar als ik dat programma bekijk….ik ben een fan….dan geniet ik. Elk stereotype over de doelgroep komt voorbij. En dan die typisch Nederlandse gedachte dat het dagschema net zo is als thuis. Inclusief wasjes draaien, afwassen, koken, tafeltje dek je en als het even kan ook de caravan goed schoonmaken en de ramen van de auto lappen. Mijn hemel…. Maar geweldig. Bij ons vroeger thuis was een keer kamperen in een tent tijdens Limburgs onweer genoeg voor mijn moeder om dit voor het leven af te zweren. Voortaan waren hotels haar doel. Het mijne ook! Comfort, een bad, uitgebreid ontbijt, heerlijk. Maar dat programma is een must….al was het maar uit leedvermaak. Overigens hebben wij in de vriendenkring de nodige caravan/camperliefhebbers. En die genieten van wat ze in de vakantie allemaal beleven, maar vinden het programma maar niks….:)

    Like

  2. Zo’n Trabant met sportvelgen wil ik ook!
    Nee….. heb al 25 jaar geleden mijn auto weggedaan. Héérlijk zonder…. geen omkijken naar, zorgeloos!
    Misschien een hotelletje volgend jaar?
    Stereotypes contrasteren en gedijen het best buiten hun vertrouwde, camouflerende omgeving

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.