Paleis of kippenhok

Ik heb toch wel een voorliefde voor het bezoeken van grote landhuizen. De meeste huizen zijn ook gewoon opengesteld voor publiek omdat het voor de eigenaren niet te doen is om het onderhoud anders te bekostigen. De tijd dat alle boeren hun belasting bij hen aan de poort kwamen storten is al lang voorbij. En van een normaal salaris, hoe riant ook, is een schilderbeurtje voor zo’n pand echt niet te betalen.

En dat geeft mij, samen met heel veel anderen, de gelegenheid om een binnen te kijken. Ik kan me bijna niet voorstellen dat je in zo’n huis woont. Mijn eigen huis is echt niet heel klein maar het is toch wel een kippenkooi vergeleken bij zo’n paleis. Mijn maatje zou er enorm ongelukkig van zijn geworden. Hij was heel gehecht aan zijn eigen plekje in het huis. Alles onder handbereik, samen met zijn vrouw en hond in één ruimte. Stel je voor dat hij iedere dag had moeten kiezen in welke kamer hij nu eens zou gaan zitten.

Ik ben daar dan nog wel wat makkelijker in. Mijn droom is een eigen bibliotheek. Dat lijkt me nu echt het toppunt van luxe. Zo’n hoge kamer, vol boekenkasten tot aan het plafond, met een open haard. Daar twee stoelen bij en een laag tafeltje. Een comfortabele mand voor Stef. En natuurlijk een laddertje, om bij de hogere boekenplanken te komen. Heerlijk, de geur van boeken.

Wat me wel opvalt, nu we pas in Engeland een paar van die huizen hebben bezocht, is dat de Nederlandse paleizen behoorlijk donker zijn ingericht. Sober, bijna Calvinistisch. Zou het dan toch in de volksaard zitten, niet te frivool, niet te uitbundig, wat moeten de buren wel denken. Jammer hoor, volgens mij heeft dat toch ook wel invloed op het humeur van de mensen. Nu zijn Nederlanders ook niet echt frivool te noemen, het een zal het ander wel in stand houden.

Ach, uiteindelijk ben ik ook wel heel tevreden met mijn eigen huis. Tenslotte heb ik mijn boeken keurig opgeslagen in een e-reader. En dat laddertje, daar zou ik toch maar vanaf vallen.

3 gedachtes over “Paleis of kippenhok

  1. Dat verlangen naar een bibliotheek snap ik zeer. Met duizenden boeken in huis is elke kamer een deel-bieb geworden. Ik heb wel eens aangegeven dat voor mij Paleis Soestdijk wel iets lijkt om te benutten. Maar dan moet het Rijk wel het onderhoud doen…:) Maar heerlijk kamers vullen met deel-collecties en die dan een paar keer per jaar open stellen voor echte geinteresseerden die ook uitleg krijgen van wat ze zoal zien. In de diverse buitenlanden zag ik heel wat van die grote huizen. En bedacht me hoe duur dat bij ons zou zijn. In Nederland hadden die huizen dat strakke natuurlijk vooral door onze terughoudende manier van leven. Maar langs Amstel of Vecht staan toch genoeg stulpjes die er prachtig uitzien, niet donker van binnen en meer dan ruim. Maar ja, die prijzen….

    Like

  2. Ooit fantaseerde ik over monnik worden.
    De Kloosterbibliotheek leek mij een prachtige ruimte om in te vertoeven.

    Daarna had ik moeite met het afstand nemen van mijn eigen boeken.

    Nu wandel ik soms door een de landerijen van een buitenplaats of landgoed.

    Het ruime groen doet mij dan goed. En ik verbaas mij dan om de verstening om mij heen.

    Verwonderde en verbaasde groet,

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.