Nieuwe gewoontes

Mijn maatje en ik hadden bepaalde gewoontes en rituelen. Dat kan ook niet anders, als je al zo lang bij elkaar bent. ’s Ochtends bij het opstaan begon dat al. Wie doet wat? Wie doet de gordijnen open? Wie schenkt de koffie in? En, heel belangrijk, wie geeft Stef zijn eten? Dat was trouwens altijd degene die het eerste beneden was. Stef liet daar geen twijfel over bestaan.

Ik merk nu dat ik een soort eigen gewoontes begin te ontwikkelen. Een soort van, mezelf opnieuw uitvinden. Ik doe het niet bewust, het gebeurt vanzelf. Beneden komen, koffieapparaat aanklikken, Stef eten, televisie aan. Dat laatste verdrijft voor mij de stilte in huis, daar ben ik nog niet aan gewend. Niet dat mijn maatje zo’n lawaaimaker was maar ik mis zijn aanwezigheid.

Natuurlijk zeg ik ook goedemorgen tegen mijn maatje. Eigenlijk hoeft dat niet, hij zit de hele dag in mijn hoofd, maar het is een ritueel. Ergens geeft het ook troost, alsof hij de hele dag met mij meekijkt.

Als ik thuis werk, gaat Stef mee naar mijn werkplekje. Hij ligt naast mijn bureau op zijn vachtje. Te snurken. Af en toe komt hij eens kijken wat ik aan het doen ben, hij kijkt soms ook mee tijdens een online meeting, vaak tot hilariteit van de anderen. Het geeft afleiding. Want het gevaar is nu wel dat ik geen pauze neem. Lunch lijkt af en toe overbodig, snel een broodje is ook goed. Gelukkig wil Stef dan wel graag naar buiten dus dan doen we ons rondje. Behalve als het regent natuurlijk, Stef houdt niet van nattigheid.

Toch raar hoe snel je je aanpast aan een nieuwe situatie. Het verdriet wordt er niet minder door maar het geeft wel een gevoel van rust. Zelfs het alleen eten wordt gewoon. Nog steeds niet gezellig maar niet meer zo confronterend als in het begin. Het huis begint weer te voelen als mijn eigen plekje. Het huis wordt weer een thuis.

2 gedachtes over “Nieuwe gewoontes

  1. Hoe confronterend dat ook lijkt, het is zoals het gaat in de meeste gevallen. Dat gat, die leegte, blijft, maar ergens onderweg wordt er een transparant luik over gelegd. En ben je in staat verder te leven. Ik maak nu in de familiekring mee hoe schoonzus omgaat met het verlies van mijn broer, vandaag precies een jaar geleden. Die is daar best uit evenwicht door geraakt. Waren 41 jaar samen en kan het niet loslaten. En kreeg ook nog een verbouwing voor haar kiezen die ze samen hadden zien aankomen maar zij in haar eentje moest doorstaan. Gelukkig ook een hond en kat in huis en die verzachten natuurlijk de gang der dingen maar blijven haar ook herinneren…..Best confronterend. Jij vertelt een sterk verhaal….Vol treffend realisme…

    Like

  2. Tja Machteld, het is zo onwerkelijk dat je maatje er niet meer is en dat je de gezamenlijke rituelen en gewoontes nu anders gaat doen omdat dat nu eenmaal zo gaat. Het is zo ongelofelijk knap van je dat je het allemaal zo beschrijft en ons meeneemt in je leven. Fijn dat je Stef in huis hebt en daardoor wat afleiding hebt samen met het thuiswerken. Ik hoop je weer eens persoonlijk te spreken op t werk als de Corona maatregelen het weer toestaan

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.