In Portugal / het leven van een expat

Toch was het bijzonder, om weer brieven te krijgen uit Portugal. De jaren dat ze er gewoond hadden waren super geweest. Haar man een goede baan, door zijn salaris geld in overvloed, het levensonderhoud een stuk goedkoper dan in Nederland. Bovendien ontleenden ze ook een deel status aan de baan die haar man had. Ingenieur bij een grote oliemaatschappij, leidinggevende, behoorlijk hoog in de boom. Haar vriendin woonde er nog, in het dorpje waar zij ook hadden gewoond. Haar man werkte nog steeds bij datzelfde bedrijf. Maar de sfeer was wel veranderd. Wat was ze blij dat ze zelf al vertrokken waren.

Het leek wel of alle mensen ‘van de oude garde’ niet meer voldeden. Er kwamen steeds meer jonge managers. Dat was op zich geen probleem maar die jonge honden wilden niet luisteren naar de mensen die het bedrijf hadden opgebouwd. Die met hun jarenlange ervaring precies wisten hoe het werkte. Nee, het moest allemaal anders, het roer ging om. De gesprekken in het kleine groepje gingen ook nergens anders meer over. Eigenlijk maakten de mensen elkaar gek.

Ze was blij dat ze er niets meer mee te maken had. De brieven van haar vriendin riepen alleen maar een gevoel van onrust en teleurstelling op. Ze werd er naar van, het gevoel bleef vaak wel een dag hangen. Gelukkig nam haar vriendin haar niets kwalijk. Tenslotte waren ze inmiddels al een tijdje weg. Haar man had de ontwikkelingen eens aangezien en besloten dat hij er geen deel van uit wilde maken. “Ga je mee terug naar huis?”, had hij aan haar gevraagd. Ze had wel moeten slikken. Alles zomaar achterlaten. Haar vriendinnen, de vertrouwde omgeving. Maar ach, ze was altijd al een beetje een avonturier geweest. Het zou nu ook wel weer goed komen. “Dan kan ik weer gaan werken”, had ze tegen haar man gezegd. Hij had geglimlacht, als je maar niks doet wat je niet leuk vindt. Ach, dan kende hij haar nog niet, zij was de kat met negen levens, zij kwam altijd op haar pootjes terecht.

En achteraf was ze blij. Nu had hij weer een mooie baan en konden ze weer doen wat ze wilden. Voor de achterblijvers was het wel anders, die moesten maar zien hoe ze weer aan een baan kwamen. Het bedrijf waar ze jaren voor gewerkt hadden, dag en nacht, soms wel honderd uur per week, liet hen mooi stikken. Ze moesten het maar zelf uitzoeken. De nieuwe directie had weinig geduld met de werkwijze van de oudere ingenieurs. Als ze niet mee wilden met de moderne ontwikkelingen, dan moesten ze maar ergens anders gaan werken. Maar ja, in andere bedrijven zat men ook niet direct te wachten op iemand met veel ervaring in programma’s die niet meer werden gebruikt. Erg jammer van al die ervaring, nuchter nadenken was blijkbaar iets dat niet meer op prijs werd gesteld.

Hadden ze misschien toch te lang op het verkeerde paard gewed?

Sieraden en accessoires - NLSieraden en accessoires - NL

4 gedachtes over “In Portugal / het leven van een expat

  1. Lees ik nu iets autobiografisch?? Zo ja wil ik wel bekennen dat ik zelf in mijn jobs altijd aan ben gelopen tegen iets soortgelijks. Als oprichter of medestorter van fundamenten voor succes na een jaar of 10-12 door nieuwe inzichten aan de kant gezet of zelf een nieuwe uitdaging gezocht. Wat was leek goed, wat kwam natuurlijk niets beter, maar wel voor hen die het dan moeten doen het gevoel dat ze iets bereiken. Ik laat het zo. Al beschrijf ik dan in mijn vervolgverhalen over de carriere wel hoe bepaalde zaken ofwel leidden tot beslissingen in de toekomst met een link naar het verleden, dan wel hoe ontwikkelingen buiten jezelf om kunnen zorgen voor veel gedoe…. Mooi verhaal van je….herkenbaar.

  2. Te lang op dezelfde plek blijven laat het ontdekkende verdwijnen.
    En het versterkt het idee dat het eerst beter was en vernieuwingen niet deugen …
    Maar om het verleden los te laten is niet even makkelijk!
    Stille groet,

  3. In mijn arbeidzame jaren sleep ik mijn metaalboren als ze stomp waren. Een bekwaamheid die weinigen nog kennen. Men neemt een nieuwe boor en gooit de oude weg. Een relais vervangen doet men niet meer. Men vervangt een hele printplaat. Motoren nieuw wikkelen? Gelijk een nieuwe monteren. Ik snap het wel. Er moet efficiënt gewerkt worden. Of dat altijd goedkoper is, vraag ik mij af. Wat mij het meeste stoort is het verlies van het ambacht. Technische vaardigheden raken verloren. Met een beetje geluk vind je ze terug tijdens een demonstratie in een openluchtmuseum. Er komt een tijd dat het zelf schrijven, gewoon met een pen op papier, iets is uit een verleden. Ik ben niet de eerste die zegt dat alle vooruitgang niet altijd een verbetering is. Die vooruitgang kan je niet stoppen. Te veel krachten zijn daarmee bezig. Ik richt mij op mijn eigen geluk en vervang trots het leertje van de kraan als deze lekt of slijp mijn eigen boren als dat nodig is. Met liefde teken ik mijn letters op papier en wie weet zit ik daarmee straks in een openluchtmuseum.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.