Mank

teddy-242851_1920

“Wat loopt hij toch mank hè.”

“Nou, hij heeft zich verstapt, denk ik.”

Gelukkig liep Stef na een paar dagen weer als een kievit. Niks aan de hand, misschien even een verkeerde beweging gemaakt, een beetje spierpijn en weer door. Het is een bikkel, die kleine hond van ons.

Wat wel raar was, was dat toch na iedere inspanning, of het nu een avondje behendigheidscursus was of een rondje rennen in het bos, het kereltje weer moeilijk liep. Hij gaf geen kik, dat niet. We voelden aan zijn pootje en hij liet het allemaal toe. Na een paar daagjes hinken liep hij weer als vanouds. Op een gegeven moment begon de twijfel toe te slaan. Zou er iets zijn. Een Stafford staat bekend om een hele hoge pijngrens. Ze geven niet makkelijk toe dat ze iets mankeren. Dus maakten we een afspraak bij de dierenarts.

We werden gewezen op de mogelijkheid van het maken van röntgenfoto’s, Stef moest nuchter komen. Iets dat ook niet goed uit te leggen was aan een immer hongerige hond. De dag begon voor hem al slecht.

Stef vond het dan ook helemaal niet leuk dat hij mee moest naar die akelige mensen. Hij had het debacle met het muizengif waarschijnlijk nog vers in het geheugen. Wat was hij daar voor de gek gehouden. Eerst een lekker bakje voer en daarna zo misselijk. Nee, daar trapte hij niet nog een keer in. Maar hoe verwijtend hij ook keek naar het baasje, hij moest er toch aan geloven.

En inderdaad, er moesten foto’s gemaakt worden. Stef zijn pootje werd geschoren en hij kreeg een roesje. Op een andere manier was het niet mogelijk het zere pootje op de juiste manier te bekijken. Gelukkig is het bij dieren anders dan bij mensen, na een half uurtje wachten was de uitslag bekend. En die uitslag viel niet mee, zijn kruisband was gescheurd.

Nu is dit op zich goed te verhelpen, met een operatie om de knie met een prothese weer te herstellen moet het weer goed komen met Stef. We gaan op korte termijn terug om een plan te maken voor de operatie. En de revalidatie die daarna volgt.

En dat wordt een uitdaging. Want Stef mag voorlopig niet naar zijn geliefde behendigheidsles. En hij mag zeker ook niet rennen in de bossen. Leg dat zo’n kleine man maar eens uit. Want hij heeft met die afgescheurde kruisband gewoon door de struiken en de graspollen gesjeesd. Alsof er niks aan de hand was. Die dag mank lopen nam hij dan gewoon maar voor lief. Maar we gaan er voor zorgen dat Stef voldoende uitdaging en afleiding krijgt, dat is zeker. En de dierenarts heeft ons gezegd dat met deze operatie, speciaal voor actieve honden, hij straks weer alles mag doen.

Soms kan ik toch wel jaloers zijn op de manier waarop zo’n hond omgaat met kwalen en pijn. Wat zijn wij mensen dan toch watjes.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.