Natuur

Ik las in een onderzoek dat 7% van de Amerikanen denkt dat chocomel van bruine koeien komt. Het percentage lijkt niet hoog maar als je bedenkt hoeveel mensen er in Amerika wonen, dan kom je toch best uit op een behoorlijk aantal. Ik weet dat er ook kinderen zijn die denken dat er echt lila koeien rondlopen in Zwitserland. Want daar komt de Milka-chocolade vandaan. Tomaten groeien niet aan een plant, die koop je in de supermarkt. En als je vertelt dat speklapjes komen van die leuke varkens, die je ook bij de kinderboerderij ziet, dan gaan kinderen denk ik helemaal stuiteren.

De natuur en ons eten is een abstract begrip geworden. We kopen dingen in de supermarkt zonder er bij na te denken waar het vandaan komt. Hoe het groeit, hoe het er uitziet en hoe het wordt gekweekt. We willen alleen nog maar kaarsrechte komkommers. Bananen moeten allemaal even groot zijn. Ik zag een bericht waarin een teler vertelde dat hij heel veel winterpeen moest wegdoen omdat ze te lelijk waren. Nou, bij mij gaat winterpeen in de hutspot en dan maakt het niet uit hoe het er in eerste instantie uitziet. Ik hak het in kleine stukjes en dat was het dan. Wie maakt zich daar nu druk over.

Misschien is het ook wel een voordeel dat ik in een dorp woon. Ik zie dagelijks koeien en geiten. En velden met mais en aardappelen. Ik wed dat de meeste kinderen een aardappelplant niet eens herkennen. Nou is dat in een dorp ook wel het geval hoor. Ik weet nog dat mijn vader de kinderen in zijn klas eens wijs gemaakt heeft dat wol op de akker groeit. Gelukkig zaten er een paar wijsneuzen in zijn klas die dachten, ‘hee, maar dat komt toch van schapen?’

Eigenlijk zouden kinderen verplicht een moestuintje moeten hebben. Zodat ze zien wat er allemaal mogelijk is. Ik heb in het voorjaar tomatenplantjes gezaaid en ik pluk nu iedere dag de cherrytomaatjes. De planten zijn enorm geworden en ik heb echt een enorme oogst. Daar kan ik erg van genieten. Al was het alleen maar van het feit dat ze veel lekkerder zijn dan die uit een bakje van de supermarkt.

Het lot van goede voornemens

Als ik begin januari boodschappen ging doen, kwam ik overal in het dorp de goede voornemens tegen. Op de fiets, joggend, stevig stappend al dan niet gewapend met splinternieuwe Nordic Walking stokken. Verbeten koppies maar vastbesloten om het dit jaar wel vol te houden. In de supermarkt zag je dat ook terug bij de groente-afdeling. Groente, fruit, noten in combinatie met moderne producten waarvan ik de naam niet eens kan uitspreken, het ging als warme broodjes. Mijn maatje en ik zijn grote groente-liefhebbers maar dan het hele jaar door. Nu zie je mensen vertwijfeld met een pompoen in hun handen. Ze zeggen dat je daar een heerlijke en gezonde curry van kunt maken, maar hoe in vredesnaam.

Nu, een paar weken later, slijt het wel. Alleen de diehards zijn overgebleven. Zij rennen met een fanatieke blik in de ogen door de polder. De rest van de goede voornemens gebruikt de joggingbroek weer op de manier waarop hij geen recht doet aan zijn naam. Al hangend op de bank. Gelukkig.

Niet dat ik me schuldig voel hoor, dat heb ik jaren geleden al afgeleerd. Sporten zit nu eenmaal niet in mijn genen. En het klinkt erg onaardig, maar teamsporten zijn helemaal niet aan mij besteed. Ik stond altijd verkeerd, liet ballen vallen, miste een schot voor open doel, nee, mijn oog-hand coördinatie heeft altijd veel te wensen overgelaten. Bij softbal sloeg ik over de bal, bij hockey steevast naast het doel. Het was een drama.

Turnen heb ik altijd nog het leukste gevonden. Niet dat ik erg goed was, daar ben ik dan weer te onhandig voor, maar je was tenminste eigen baas. Tot op zekere hoogte.

En nu, probeer ik maar zo gezond mogelijk te leven en actief te blijven. Op pad met Stef helpt daar prima bij. Maar ik moet er toch niet aan denken om in een te strak glimmend pakje in zo’n sportschool aan apparaten te gaan hangen. En dat er een kloon van Arie Boomsma tegen mij komt vertellen wat ik precies wel en niet moet doen. Ik zie het helemaal voor me, ik zou zo vreselijk afgeleid zijn door het wiebelen van zijn manbun dat ik spontaan van de loopband zou vallen.

En dat op mijn leeftijd, je breekt zo je heup en wie weet hoe lang ik dan moet revalideren.

Bol.com AlgemeenBol.com Algemeen