‘Als we samen een huis kopen, moeten we de dingen wel goed voor elkaar regelen.’
‘Ja, daar heb je gelijk in, wat stel je voor?’
Geen idee natuurlijk dus we gingen grasduinen. Een samenlevingsovereenkomst was te summier. Trouwen wilden we niet, dat hadden we allebei al een keer gedaan.
‘Geregistreerd partnerschap, dat is een goed idee.’
Dus ik rommelde wat op internet.
‘Wist jij dat je daar getuigen bij nodig hebt?’
‘Nee, geen idee, is dat zo?’
Maar goed, we wisten al snel wie we wilden vragen. Zij waren gelukkig bereid om er bij te zijn dus dat was geregeld. Hè, hè.
‘Zoek maar een paar data, dan kijken we even in de agenda.’
Dus ik weer achter de laptop. Maar dat ‘een paar data’, dat ging dus niet. Je moest direct iets plannen.
‘Die datum?’
‘Nee, dan moet ik naar de mondhygiëniste.’
‘Dan?’
‘Oh nee, dan kan ik zelf niet, dan heb ik cursus.’
Heel romantisch rommelden we verder tot we alles geregeld hadden. Zo, dat was dat. Wij gingen alles administratief goed voor elkaar regelen. Even tekenen en klaar.
Tot we een mail kregen van een BABS, een buitengewoon ambtenaar burgerlijke stand. Ze wilde graag een huisbezoek afleggen om ons beter te leren kennen. We keken elkaar verbijsterd aan. Hoezo dat dan, we hoefden toch alleen maar een handtekening te gaan zetten.
Langzamerhand kwamen we er achter dat we het helemaal verkeerd hadden ingeschat. Waar wij dachten dat we even in ons kloffie een handtekening gingen zetten onder een contract, werd het gewoon een hele speciale dag met vrienden en familie.
Nou ja, dan moest het ook maar uitbundig.
En zo zaten we dan, op vrijdagmorgen, in de trouwzaal van een oud gemeentehuis. Met een ambtenaar in officieel gewaad en een mooie toespraak. En proostten we daarna met een glas champagne met onze gasten.
Het was een bijzondere dag. En ik weet zeker dat die twee daar boven op hun wolkje met een brede glimlach hebben zitten kijken.
Machteld Berkelmans 