De verhuizing komt inmiddels toch wel in zicht. Dus tijd om vast afscheid te gaan nemen van een aantal zaken die niet mee mogen verhuizen. Omdat het oud is, omdat het niet meer past, omdat we gewoon een keer wat anders willen. Maar sommige zaken zijn best nog wel goed dus weggooien is zonde. Zo kwam er een advertentie op Marktplaats voor een driezitsbank. Helemaal in orde, alleen niet meer zo modern. Ook een grote kist annex salontafel kreeg een plekje op het online vraag- en aanbodplatform. En toen werd het stil. Het lag niet aan de foto’s, die waren vanuit alle hoeken genomen. Ook de afmetingen waren zorgvuldig vermeld. Er was alleen geen interesse.

Of? Toch? Jawel hoor, een bod van honderd euro. Yes. Niet de hoofdprijs maar ach, als je het spul naar de vuilstort brengt, kost het geld. Dus ik accepteerde het bod en vroeg de bieder wat en wanneer we konden afspreken. En weer werd het stil. Nu heb ik niet zo heel veel geduld dus na drie dagen stuurde ik een berichtje ‘Ik ga ervanuit dat je geen interesse hebt.’ en verwijderde het bod.

Na nog wat dagen wachten, kwam er weer een bod. Weer van honderd euro. En weer accepteerde ik en probeerde ik een afspraak te maken. Weer tevergeefs. En ik zei al, ik heb niet zo veel geduld. Dus ik verwijderde het bod en veranderde de advertentie naar ‘Gratis af te halen.’ Dat hielp. Een heel enthousiaste dame meldde zich en wilde naast de bank ook graag de kist ophalen. Ook gratis. Maar dan waren wij er maar vanaf. Ze zou maandagavond komen. Ik waarschuwde nog, breng een grote bus mee, het zijn grote meubelen. Dat was geen enkel probleem, ze was de koning te rijk. Tot het maandagavond werd en ik een berichtje kreeg dat ze haar oom, waar ze mantelzorger van was, deze avond niet alleen kon laten. Of het dinsdagavond mocht. Ik zuchtte maar eens. Nou ja, vooruit maar. Maar dan echt wel dinsdagavond. Ja, nee, natuurlijk, ze begreep het en ze kwam echt.

Het verhaal begint bizar te worden. Ze kon geen duizend euro borg betalen voor een bus en vroeg of ze woensdag mocht komen. Dat ging me te ver dus ik vertelde haar dat het dinsdag was of anders niet. Of ik dan anders de meubels buiten kon zetten, dan kon ze overdag komen en dan twee keer rijden. Ik zag het al voor me. In ons smalle straatje, een grote driezitsbank. En dan ’s avonds thuiskomen en zien dat het er nog staat. Nee, dat ging niet gebeuren. De vraag was of ze dan donderdag mocht komen. Ik was er klaar mee en heb niet eens meer gereageerd. Vanavond heb ik een afspraak met iemand anders die heeft gezegd dat hij de bank wil komen halen. Ik ben benieuwd.