Vroeger, als kind, was ik er vast van overtuigd dat ook de theepot boos kon zijn. Als ik dan te laat uit mijn bed was gekomen en moest haasten om op tijd op school te zijn, werkte de theepot mij tegen. Hij drupte en lekte en was eigenlijk veel te zwaar. De botervloot keek me boos aan en het pak hagelslag was zo recalcitrant dat het meeste naast mijn boterham terecht kwam. Onzin natuurlijk, vanwege mijn onhandige aard en het feit dat ik moest haasten, lukte het gewoon niet om zonder knoeien mijn ontbijt te eten. Toeval, zo kun je het ook noemen.

De laatste dagen in mijn eigen huis waren ook zo. Ik wil natuurlijk alles zo schoon en netjes mogelijk houden en zorgen dat er helemaal niks beschadigd raakt. En juist dan loopt alles mis. Ik stoot ergens tegenaan, ik zie dat er een grote zwarte veeg achter een schilderij zit. Pfff. Zelfs nu, nu ik iedere dag even binnen loop voor de plantenbakken en de tuin, kijkt het huis mij argwanend aan.

‘Wat kom je hier doen? Jij hebt toch dat bord in de tuin laten zetten.’

Dus ik stoot me aan de tafel, wat een grote blauwe plek oplevert. Ik stoot mijn hoofd als ik de televisiekabels los wil trekken onder de tafel waar de televisie stond. Het hele huis is in de contramine. De tomatenplant overwoekert boos de andere planten en als ik de grootste stukken afknip en in de container gooi, valt natuurlijk de deksel dicht terwijl mijn hand er tussen zit. Al mopperend gooi ik de snoeischaar in de bak waar hij altijd ligt en onderdruk de neiging om tegen de container aan te schoppen. Want het zit gewoon in mijn eigen hoofd.

Want net als vroeger met het ontbijt, heeft dit helemaal niks met mijn huis te maken maar met mijn onhandige aard en het feit dat ik het nu allemaal te goed wil doen.

Ach ja, mijn fijne huis. Ik ga het missen. En toeval is wat het is, gewoon toeval.