Ik weet het, je mag mensen niet zomaar in een hokje plaatsen. Ik denk van mezelf dat ik dat ook niet makkelijk doe. Het is juist leuk als mensen hun eigen weg volgen en zich niks aantrekken van de heersende conventies. Maar soms ontkom je er niet aan.

Als het op zondag mooi weer is, gaan wij graag een eind wandelen. Lekker naar de bossen met Stef en Kaatje. Als het erg fris is, krijgen zij hun jasjes aan. Met hun enkele vacht hebben ze het eerder koud. En ik vind de jasjes grappig, het is een mooi gezicht om die twee felrode ruggetjes voor je uit te zien wandelen. Natuurlijk belanden we dan na zo’n wandeling in een cafeetje voor een biertje en een bitterbal. De laatste is altijd voor de honden. Niet gezond, ik weet het, maar ze vinden het heerlijk.

Laatst zaten we ook weer op een van onze favoriete plekjes. Het was druk dus de rustige plekjes in de hoek waren al bezet. Dan maar een beetje meer centraal. Kaatje gaat op haar gemak onder een stoel liggen, Stef blijft staan en kijkt rond. Altijd vaste prik. Een paar tafeltjes verder zaten mensen met twee kleine hondjes. Ze leken op Yorkshire terriertjes. Compleet met strikje, natuurlijk. De man van het stel had het postuur van een bodybuilder. Brede nek, kaal hoofd. De tatoeage op zijn rug kwam net boven de boord van zijn shirt uit. Hij droeg een joggingbroek en sportschoenen. Ik sprak mezelf bestraffend toe. ‘Nee, niet in een hokje stoppen.’

De vrouw tegenover hem had een deel van haar schoonheid gekocht. Lippen, jukbeenderen, haren, het was volgens mij niet allemaal origineel. Niks mis mee hoor, als je dat mooi vindt, moet je dat zeker doen. Ik had wel het idee dat de hondjes haar accessoires waren. Ik zag de man nl. een beetje jaloers kijken naar Stef en Kaatje. Waarschijnlijk had hij ook liever Staffords gehad. Die kun je tenminste een stoere riem met stalen punten laten dragen. Bij die kleine beestje is dat geen gezicht. Maar waarschijnlijk had zijn vriendin daar een stokje voor gestoken. ‘Die honden zijn veel te agressief. Stel je voor dat ze mijn kleintjes bijten.’ Tja, daar zat wat in.

Toch bleef hij met een schuine blik onze honden kijken. En ik zag hem denken, stoere honden, alleen jammer van die jasjes.