Ja hoor, het is weer zo ver. Alle zichzelf respecterende bedrijven vallen weer over elkaar heen in de strijd om de meest kleffe kerstreclame. AH heeft de ‘whamster’ tevoorschijn getoverd, Jumbo gooit het over de boeg van zielige hondjes en Bol doet het zuinig aan dit jaar, zij hebben hun oude reclame van de plank getrokken en opgepoetst. Zelfs Takkie maakt zijn opwachting. Maar in alle reclames staan de gelukkige families centraal. Of ze nu aan tafel zitten, wintersport vieren of gewoon samen zijn, er valt geen verkeerd woord. Het is weer alles peis en vree wat de klok slaat. Terwijl in de echte wereld een kerstdiner vaak helemaal verkeerd uitvalt. Oom Jan heeft te veel gedronken, tante Annie probeert hem hiervan te weerhouden, wat natuurlijk helemaal verkeerd uitvalt. Oom Piet ergert zich aan oom Sjaak omdat hij wel heel erg luidruchtig laat merken dat hij zijn vrouw en kinderen dit jaar met Kerst grote en dure cadeaus heeft gegeven. Je voelt de onderhuidse spanning. De gastvrouw probeert uit alle macht vrolijk te blijven en sust waar ze kan.
Natuurlijk beschrijf ik het nu wel erg gechargeerd maar kerstdiners verlopen lang niet altijd in harmonie. Frustraties steken regelmatig de kop op, al dan niet gevoed door een extra glaasje alcohol. En na twee dagen overmatig tafelen vinden de meeste mensen het alleen maar fijn dat die dagen weer voorbij zijn. De radiozenders zijn eindelijk klaar met die eindeloze stroom kerstnummers. In het begin is het leuk maar na zestien keer Driving Home for Christmas kun je alleen nog maar hopen dat Chris Rea ergens in de sloot rijdt zodat we daar ook weer vanaf zijn. Niet dat ik die arme man iets toe wens, dat niet, maar soms is het allemaal een beetje te veel van het goede.
Ach, het ligt aan mij hoor. Vroeger kon ik Kerst nog wel een beetje waarderen. Maar de laatste jaren stonden de dagen alleen maar in het teken van gemis. En ook dit jaar ligt er weer een schaduw over de periode. Nee, ik zal blij zijn als het 1 januari is en we (hopelijk) over kunnen gaan tot de orde van de dag. En ik denk dat stiekem heel veel mensen er precies hetzelfde over denken.
Machteld Berkelmans 
Ik was altijd wel van dat kerstdiner. Met de toen geliefden en andere familie aan tafel. Nooit echt een probleem. Doe we nu nog met goede vrienden. Jaarlijkse traditie. In mijn zakelijke leven reed ik in deze periode met kerstwensen en lekkere drankjes door het land langs de relaties. Altijd sfeervol, soms in de kou en sneeuw, dan weer met mist. Altijd gewaardeerd en soms leidend tot nieuwe opdrachten. Maar de sfeer wordt ook verhoogd door de Top2000 van Radio 2 tussen Kerst en Nieuwjaar. Heerlijk genieten van de muziek. Maar op 1 januari gaat de kersttroep weer naar zolder. Ook wij missen sommige mensen en gaan dan in het nieuwe jaar over tot de orde van de nieuwe dag. De kilte van januari valt dan even over je….Maar dat went snel…
LikeGeliked door 1 persoon
Ik herken idd wel het een en ander… 😉
LikeLike
Lang geleden beschreef ik een kerstdiner op mijn weblog. Te realistisch waarschijnlijk, met -onder meer- onenigheid over muziek en een lastig familielid. Werd maar matig gewaardeerd. 🙂 😉
LikeLike
Ik zal ook blij zijn al die dagen voorbij zijn.. Verloor mijn vader toen ik 21 jaar was in die periode. Voor mij is die periode nooit meer het zelfde geweest en blijkbaar heb ik het door omstandigheden nooit kunnen loslaten. Al hoewel ik 79 ben ben ik in die periode altijd triestig.
LikeLike
Om het even….
Mijn gevoel voor Kerst blijft een mengeling van nostalgie uit vroeger (kinder-)jaren samen met het herinnerd worden aan de geboorte van een kleine baby met grootse ‘consequenties’. (Geen pakjes onder de Kerstboom, immers Sinterklaas was slechts luttele weken daarvoor vertrokken.)
Een met de paplepel ingegeven feest van inkeer waarvoor vele routines aan de kant werden gezet en (Kerst-)versieringen en vrijheden zoals de begeerde vakanties, deze periode bepaalden. Ook had/heeft deze periode verplichtingen. Het al dan niet in dank afgenomen familie-gebeuren, zoals het samenzijn, het zich één voelen met anderen, en dat zonder beklemmend gevoel.
Het is voor mij van “even het roer om”……. en dat van alles in acceptabele banen en wegen geleid gaat worden.
LikeLike