‘Mevrouw, ik denk dat u de andere kant uit moet.’

De dame bij de buitendeur kijkt me bedenkelijk aan. ‘Dat zeggen jullie allemaal tegen mij maar ik sta hier op mijn man te wachten.’

Ik durf toch niet goed de deur open te maken. Stel je voor dat ze met me mee glipt en gaat dwalen. Dat wil ik toch niet op mijn geweten hebben.

‘Zal ik even met u meelopen?’

Ze kijkt me weer aan maar loopt dan toch uiteindelijk mee de gang naar de huiskamers in. Daar wordt ze door een vriendelijke dame opgevangen. ‘Hé, was je hier? Ga je lekker mee koffie drinken?’

Ik kom net van de koffie af. Het wordt een beetje gewoonte, ik haal hem op in zijn kamer en we gaan samen koffiedrinken. Hij moppert dat het lopen achter de rollator steeds moeilijker wordt maar als ik niet uitkijk, is hij eerder in de huiskamer dan ik. Het lijkt dus wel mee te vallen. Hij maakt grapjes met de dames van de verzorging en reageert goedmoedig op hun plagerijtjes. Ik installeer hem aan de grote tafel en zet koffie. Als ik die voor hem neerzet, kijkt hij me normaal gesproken vragend aan.

‘Hebben we geen koekje?’

De eerste keer stond ik een beetje vreemd te kijken maar nu weet ik dat ik de grote lade in het keukentje in moet duiken. Daar ligt een heel regiment koek te wachten. Ik neem de trommel mee en voorzie hem van een sprits of speculaas.

Toch is het vreemd hoe dingen werken. Hij vraagt nooit meer naar zijn eigen huis. Niet dat dat nog van hem is, dat is leeggehaald en teruggegeven aan de woningbouwvereniging. Maar je zou toch verwachten dat hij er nog eens een keer aan terug zou denken. Maar nee, helemaal niet.

Hij kan wel andere vragen stellen. Soms weet ik niet precies hoe ik dan moet reageren. Als hij vraagt naar zijn overleden vrouw bijvoorbeeld. Of naar zijn ouders, die zijn er ook al een hele tijd niet meer. Ik blijf dan maar vaag en klets er een beetje omheen. Het blijft lastig.

Gelukkig stelt hij het merendeel van de tijd geen moeilijke vragen. Laatst vroeg hij of ik een nieuwe jurk had. Nou was dat niet zo, maar ach.

‘Ja,’ zei ik, ‘vind je hem mooi?’

Hij lachte en zei, ‘hij ziet eruit als de zomer.’ En dat neem ik dan maar als een compliment, toch.