Net als de meeste Nederlanders heb ik genoten van de Olympische Spelen. En was ik apetrots op de prestaties van mijn landgenoten. Ik ben helemaal niet sportief, dat heeft nog nooit in mijn genen gezeten. Daarom vind ik het superknap als iemand alles opzij kan zetten om de top te behalen. En als je daar dan op zo’n podium staat en je krijgt die medaille omgehangen, ja, dan geloof ik dat er niet veel mooiere dingen bestaan. Want alles heeft moeten wijken voor je sport. Je jeugd, uitgaan, stappen, gewoon een keer op een terrasje hangen en niks doen. Het is er allemaal niet bij. De discipline die de sporters moeten opbrengen, ik heb er wel bewondering voor. En als Sifan Hassan dan zo uitzinnig blij over de finish komt en later op het podium staat. Ja, dat doet toch wel wat.

Een misschien nog wel grotere prestatie krijgt in de media toch altijd minder aandacht. Onterecht, vind ik. Van 28 augustus tot en met 8 september 2024 zijn de Paralympische Spelen in Parijs. Meer dan vierduizend topsporters komen dan naar de Franse hoofdstad voor het grootste evenement in de wereld voor sporters met een beperking. Vanuit Nederland gaat ook een groot aantal sporters die kant uit. Mensen die ondanks een beperking deelnemen aan de meest uiteenlopende sporten. Als ik hen zie hardlopen of zwemmen, poeh, ik doe het hen niet na. Als je je bedenkt welke hobbels en horden zij allemaal hebben moeten nemen om zo ver te komen. Dan is het maar goed dat er steeds mee aandacht komt voor deze sporters. Want aandacht betekent geld. En dat is voor hen natuurlijk ook cruciaal. Gelukkig zijn er tegenwoordig ook ‘volwassen’ sponsors die ook een volwassen budget hebben. En zijn de steden die de Olympische Spelen organiseren ook verplicht om de Paralympische Spelen te organiseren. Langzaam maar zeker komt het evenement en zijn deelnemers beter op de kaart.

En dan is het maar te hopen dat Parijs ook tijdens die weken oranje kleurt. Dat hebben deze sporters dubbel en dwars verdiend.