Armoede

Als mijn maatje en ik in de Ardennen waren, deden we bij voorkeur alles samen. En dan ook het liefst in gezelschap van kleine Stef. Dus als we niet veel boodschappen nodig hadden, liepen we naar de supermarkt waar mijn maatje dan even buiten wachtte. Want Stef zou het wel graag willen maar hij mag toch echt niet binnen in de Carrefour. Ik weet nog dat het een keer heel warm was. Ik hoefde alleen maar bij de slager te zijn, mijn maatje ging even lekker in het zonnetje zitten. Er was geen bankje voorhanden maar ach, hij kon best even op de grond zitten. Stef ernaast, geen probleem. Waar hij niet op had gerekend, was op een hele vriendelijke mevrouw die blijkbaar een beetje medelijden met hem had en hem een flesje water gaf. En mijn maatje kende echt niet genoeg Franse woorden om de dame uit te leggen dat hij niet dakloos was maar dat hij even op zijn vrouw zat te wachten. Dat zijn afgeknipte spijkerbroek gewoon zijn camping-outfit was. Wat heb ik gelachen toen hij het me vertelde. Zelf vond hij het wel een beetje gênant. Vooral omdat het zo’n lief gebaar was.

Dakloos. Dat is iets voor grote steden. Waar het Leger des Heils een opvangcentrum heeft. En waar mensen niet op elkaar letten. Niet voor kleine dorpjes in Brabant. Althans, dat heb ik in mijn naïviteit toch altijd gedacht. Tot mijn moeder vertelde dat er wel eens iemand sliep bij de postbussen van haar appartementengebouw. De man in kwestie kon niet binnen, dat kan alleen met een sleutel, maar ze vond het toch geen fijn idee. En tot ik in het centrum van het dorp waar ik woon, iemand zal liggen op een betonnen bankje. Het was warm en overdag, maar ik kon toch zien dat hij niet gewoon lag te zonnen. Want dan heb je geen bigshopper bij je die uitpuilt van kleding en spullen. Het was toch wel een wake-up momentje.

Want er zijn dus blijkbaar meer mensen met woonproblemen dan ik dacht. En ook dichterbij dan ik dacht. En zeker nu, met de hoge energieprijzen en de hoge inflatie, hoor ik in mijn omgeving steeds meer mensen die zich zorgen maken. Want je wilt toch je kinderen te eten kunnen geven. En dat is nog maar het minste. Je wilt ook dat je bejaarde vader en moeder in een goed verwarmd huis kunnen wonen. En daarvoor ook de rekening kunnen betalen. Ik heb geen oplossing, zo arrogant ben ik niet, maar ik zou toch denken dat er in het bestuur van dit land knappe koppen zitten die goede maatregelen kunnen bedenken. En dan het liefst ook nog vóór de winter. En niet als veel mensen al maanden kou hebben geleden. Want in een welvarend land als Nederland zou toch niemand in de kou mogen staan.

Ik kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat er mensen enorm rijk aan het worden zijn door deze crisis. Een soort Sywert van Lienden’s maar dan van het gas. De tijd zal het leren. Mijn maatje schaamde zich omdat hij dacht dat hij werd aangezien voor iemand zonder huis. Hoe moet iemand die écht geen huis heeft zich dan wel niet voelen.

4 gedachtes over “Armoede

  1. Het is een pluriforme groep mensen. Sommigen willen alleen maar kunnen zwerven zonder verplichtingen. Maar het gros zou wel een dak boven het hoofd wensen maar vallen eigenlijk buiten de boot. En omdat ze geen huis hebben krijgen ze geen uitkering. Vallen ze dubbel buiten de boot. Officiele cijfers hebben het over 35.000 mensen die dagelijks op straat slapen. Alleen het Leger des Heils trekt zich van hun lot echt iets aan. De Gemeenten (zoals Amsterdam) doen in de winter nog wel eens aan noodopvang. Maar er is duidelijk minder belangstelling voor deze groepen mensen dan voor hen die hierheen komen om aan een inkomen te geraken. Het lijkt mij wel schrijnend als je met je hond voor een supermarkt zit te wachten en wordt aangezien voor een dakloze. Dat zegt veel over het beeld wat wij (meer normaal genietende mensen met een huis) hebben van die groep… Helaas is er weinig politieke aandacht voor deze mensen. De nieuwe armoedigen slapen soms in hun laatste bezit, de auto. Net zo erg…

    Like

  2. Op vakantie tref je ook vaak daklozen. Of althans, ik denk dat ze dakloos zijn (maar je kunt je vergissen, lees ik net 🙂 ). Aan de ene kant wil je ze wel iets geven, aan de andere kant hoor je de waarschuwingen van deskundigen nog nagalmen in je hoofd dat je dat nooit moet doen, omdat er bendes achter zitten en weet ik veel. Armoede is al heel ingewikkeld als je er buiten staat, hoe moet het dan wel niet zijn als je erin zit. Precies wat jij omschrijft eigenlijk.

    Groet,
    Scotty & Carola

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.