Brood mee

Na meer dan een jaar voor het grootste gedeelte thuis werken, komen er nu toch ook wat meer ‘kantoordagen’ in zicht. Vanwege afspraken die toch niet lekker werken, online. Of gewoon, omdat ik mijn BHV-plicht moet vervullen. Dat laatste klinkt zwaarder dan het is, gelukkig heb ik anders dan pleisters plakken nog niet veel hoeven doen. Laten we hopen dat dat zo blijft. Maar wel naar kantoor dus, als dat nodig is.

Het voelt nog steeds raar. Het is er leeg, vaak donker, koud. Er zijn een aantal koffie-automaten in werking en net niet die op onze afdeling. Een bakkie koffie is een hele wandeling. Het is niet erg, je komt onderweg nog eens iemand tegen en in het bedrijfsrestaurant kan ik dan een praatje maken met onze cateringmanager. Ook altijd gezellig. Volgens mij baalt zij nog het meest van het gebrek aan gezelligheid. Het restaurant is gesloten voor de lunch. We moeten dus onze eigen boterhammetjes meenemen.

Dat was voor mij een hele ervaring. Ik kan me niet meer heugen dat ik voor mezelf brood heb gesmeerd. Gelukkig heeft mijn maatje zijn oude broodtrommeltje bewaard. Tupperware, jawel, onverwoestbaar. Hij kwam er triomfantelijk mee, “kijk, als je nou heel voorzichtig doet, mag je mijn trommeltje gebruiken.” Het leek bijna jeugdsentiment. Zoveel jaren, dag in dag uit, op pad met zijn Tupperware-attachékoffer, zoals hij dat noemde. Twee broodjes met kaas en twee broodjes met pindakaas. Een hele enkele keer afgewisseld met leverpastei. Mijn maatje is geen broodeter.

Het voelt kaal hoor, zo’n trommeltje. Geen salade, geen soep, niet een lekkere ciabatta of een panini. Natuurlijk, het is ook luiheid van mezelf, ik kan er ook meer werk van maken. Maar daar heb ik dan weer geen zin in. Dus twee witte puntjes, een met oude kaas en een met snijvlees. Klaar.

Hopelijk brengen de versoepelingen ook meer lucht op dit gebied. En kunnen we straks weer met z’n allen eten in het bedrijfsrestaurant. Mopperen als de soep koud is, of de yoghurtjes uitverkocht. Heerlijk.

3 gedachtes over “Brood mee

  1. Ik was in vroegere jobs ook gewoon gewend brood mee te nemen hoor. Maar er waren bedrijven waar men toch een andere cultuur kende. Zo was het op Schiphol toch gebruikelijker om broodjes te halen bij een lokale cateraar en had men bij Pon een voorkeur voor de eigen bedrijfskantine waar de keuze ook groot was. En dan zag je mekaar ook nog even in andere omstandigheden dan achter een bureau of onderweg naar de relaties en dealers… Juist gisteren nog met schoondochter gehad over dat nieuwe thuiiswerken. Zij is CEO bij een Amerikaanse internationale keten, Nederlandse vestiging, maar alles gaat daar via Zoom en zo meer. Normalisering nog best een dingetje. Wel of niet?? Veel kantoren te groot of overbodig. En dan mis je dus wel die catering. Nou ja, thuis eten is ook gezellig…

    Like

  2. In mijn werkzame leven was ik monteur in grootkeukeninstallaties. Ik ken dus de bedrijfsrestaurants en weet heel goed wat deze aan voedselaanbod hebben. Lunchpakketten zijn voor mij dus dingen uit een ver verleden. Na het lezen van jouw verhaal zit ik toch met een vraag. Hoe zag jouw ‘thuiswerklunch’ er uit?

    Like

Laat een reactie achter op meninggever Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.