Eindelijk gewend / geen expat meer

Haar vriendin had een baan gevonden. Ze moest wel, het salaris van haar man was niet toereikend voor het leven dat zij gewend waren te leiden. Het viel haar zwaar. Iedere dag weer in het keurslijf. Ook het feit dat haar leidinggevende een vrouw was van half haar eigen leeftijd was moeilijk te verkroppen. Niet dat ze onvriendelijk was, oh, nee, dat was helemaal niet. Maar het viel niet mee om te accepteren dat de status die ze gewoon was te hebben in haar vorige leven, in Portugal, nu helemaal voorbij was. Ze was nu gewoon Mireille, niet meer mevrouw Dubois. En ze had niet meer de flexibiliteit om daar met een kwinkslag mee om te gaan.

De brieven bleven komen maar niet meer zo regelmatig. Ze had ook altijd wat moeite met antwoorden. Ze voelde zich een beetje schuldig. Zelf deed ze waar ze zin in had, haar eigen man vond dat ze niet hoefde te werken. Natuurlijk was het leuk om dingen te doen, maar eigenlijk meer omdat het niet verplicht was.

Het leek wel of haar vriendin niet meer kon aarden. Dat ze zo gewend was aan haar vorige leven dat ze niet kon accepteren dat dat voorbij was. Je moest je aanpassen en genieten van wat je had. Dat dat niet altijd meeviel was iets dat zelf terdege had ondervonden. Soms voelde ze zich schuldig. En eigenlijk was dat onzin, ze hadden allemaal in hetzelfde schuitje gezeten.

Nawoord

Goh, hoe lang zou het nu geleden zijn dat ze iets van Mireille had gehoord. Jaren inmiddels, misschien was het al wel 20 jaar geleden. De correspondentie was langzaam doodgebloed. Ze had haar best gedaan het contact te onderhouden maar dat was onmogelijk gebleken. Het verlies van haar man en later (veel later) haar geluk met haar nieuwe relatie was blijkbaar teveel geweest voor Mireille. Ze had haar niet meer gesproken. Ze vond het jammer, hun contact was toch altijd goed geweest en ze hadden veel voor elkaar betekend. En nu wist ze niet eens of Mireille nog leefde. Of haar man. Wat er in de afgelopen jaren met hen gebeurd was. Schepen die voorbij gaan. Je levenspad gaat het tijdje parallel en groeit dan weer uit elkaar. En inderdaad, het klinkt als een cliché, maar het enige dat blijft is de herinnering. Een mooie herinnering, dat wel.

ReizenReizen

3 gedachtes over “Eindelijk gewend / geen expat meer

  1. Prachtig verhaal met een dilemma. Een dat ik zelf goed herken. Lang geleden iets soortgelijks meegemaakt. In mijn verhalen komt de naam van de betrokkene nog wel (eens) voor. Iemand die in 1990 uit mijn leven vertrok omdat hij in het zuiden ging wonen met een nieuwe partner. Een totaal nieuw leven. Nog even kort contact gehad, daarna nooit meer. Via via hoorde ik nog wel eens van of over hem. Hoe hij in Frankrijk goed geslaagd was, in Spanje investeerder en met zijn nieuwe vlam gelukkig leek. Twee jaar geleden kwam ook weer via via het bericht dat hij plotseling was overleden. Toch een schok. Maar aan de andere kant de realisatie dat we uit elkaar waren gegroeid. Zijn keuze, niet de mijne. Na 25 jaar intense vriendschap was het kennelijk genoeg geweest….. Vrede mee, niks aan te doen…..

  2. Tja….zo gaat het in het leven. Je wordt ouder en kijkt wat vaker terug. Hoe zou het met die of die zijn gegaan. Je loopt samen een stukje van beider levensweg en de mede-voetganger blijkt een voorbijganger te zijn geworden. Ik ook voor hen natuurlijk. Wat blijft zijn herinneringen en dat worden er steeds meer. Voor spijt of schuldgevoelens is geen plaats. Aan het verleden kan per definitie niets gedaan worden. Het leert je alleen zorgvuldiger om te gaan met de mensen van nu.

  3. Erg mooie foto van het treinstation van Antwerpen, een voormalig kopstation.! Oud en nieuw verenigd for ever. Historie! Dit zou ook mooi zijn in huidige situaties, wanneer verleden en heden naadloos op elkaar aansluiten.
    Maarja…. het moet (meestal) anders, onderscheid makend en een kloof creëren om stukjes geschiedenis te verdoezelen. Afscheid nemen van verleden is gelijk met oogkleppen rondlopen.
    “Passanten komen en gaan om soms eventjes stil te blijven staan bij het heden.” 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.