Anderhalve meter dans

breiwerk

Het is bijna bizar, hoe mensen op dit moment om elkaar heen dansen om maar anderhalve meter afstand te houden. Bij de supermarkt staan de karretjes in de bekende rijen, normaal gesproken trek je een exemplaar naar je toe en groet je de man of vrouw naast je met een knik. Nu wacht je op een afstand tot de klant voor je zijn of haar karretje heeft gepakt of in ontvangst heeft genomen van de behulpzame winkelmedewerker die de handvatten heeft ontsmet.

In de supermarkt wachten mensen aan het begin van een gangpad tot een andere klant een andere kant uit gaat. Even wachten met het uitzoeken van een stuk kaas tot de andere klant is opgeschoven naar de vleeswaren. Een groot voordeel is dat je bij de kassa niet tegen je enkels wordt gereden door het winkelwagentje van een ongeduldige klant die niet kan wachten tot hij (en heel vaak zij) de spullen op de band kan gooien. Net of de hardwerkende kassière kan toveren.

Onlangs was ik in ons dorp bij de bakker op het dorpsplein. Een kleine winkel maar met heel veel lekkere en eerlijke producten. Normaal sta je hutjemutje in de winkel en erger je je aan die dame met haar handtas als een hutkoffer, waarmee ze in je ribben staat te porren. Nu is het anders, er zijn 3 klanten tegelijk in de winkel toegestaan en de anderen wachten buiten onder de overkapping. En, afhankelijk van het weer inderdaad, dat is best gezellig. Waar iedereen binnen staat te kijken wat we dit weekend bij het ontbijt gaan eten, komen nu de verhalen los. De meeste mensen ondergaan de maatregelen gelaten en vinden sommige dingen zelfs wel leuk. Ik vind het ook helemaal prima om gesprekken aan te knopen met onbekende mensen. Tenslotte zitten we allemaal in hetzelfde schuitje en moeten we allemaal wachten.

Het is mooi om te zien hoe creatief iedereen omgaat met deze nieuwe situatie.

Ook bij de apotheek moest ik buiten wachten. Voor me was een dame die me vertelde dat ze de medicijnen voor haar moeder kwam halen. Die durfde zelf niet meer naar buiten en was al weken afhankelijk van haar kinderen. Nog een geluk dat het mooi weer was en dat het dus niet erg was om boodschappen te doen. Natuurlijk voelde ik me direct schuldig omdat ik altijd in mijn auto stap en het weer mij dus niet zo veel deert.

Op weg naar huis belde ik gelijk naar mijn moeder. Hoe gaat het mam? Nou, het gaat op zich best goed. Natuurlijk vindt ze het saai, ze kan (en mag van ons) niet naar buiten en de meeste sociale contacten liggen stil. Dus heeft ze haar oude hobby weer opgepakt en is ze begonnen met het breien van een vest. Ik hoop van harte dat deze crisis snel voorbijgaat. Stel dat ze ook voor mij een vest wil breien. Ach, ik voel mijn oude jeugdtrauma alweer de kop opsteken.

Bol.com AlgemeenBol.com Algemeen

2 gedachtes over “Anderhalve meter dans

  1. Ik had een rode kriebeltrui met rechtsonderin de contouren van een wit katje. Een ijverige buurvrouw had ‘m gemaakt. Ik zag ‘m pas ergens op een foto voorbij komen van heel lang geleden. Toch overweeg ik soms ook om er eentje te maken. Gewoon, om te kijken of ik het kan. En dan eentje helemaal naar mijn zin. In mijn favoriete kleuren, met een comfortabele lengte en fijne pasvorm. Opeens komt het zelf gebreide vest me voor als haute couture 🙂

  2. Ik vind het wel grappig om te lezen hoe iedereen die periode van nu ervaart. Maar ook dat de ergenissen en observaties vrijwel overal gelijk lopen. En hoe de verschillende winkels allemaal eigen protocollen hebben die per dag kunnen verschillen. Zo waren we gisteren bij een tuincentrum waar we stenen nodig hadden voor onze tuinverandering/ophoging die er aan staat te komen. We kregen bij de ingang van de zaak een karretje dat eerst werd ontsmet door twee jongelui die ons vriendelijk een fijne winkelervaring wensten. Verder was het allemaal de pijlen volgen over de vloer, onhandig als je alleen maar die stenen wilt scoren. Dus kozen we de korte route. Vandaag zelfde winkel, geen jongelui, geen schoonmaak. Wel een fles en doekjes. Zelf doen….De routen kenden we dus we trokken via de kortste variant naar die loodzware stenen en laadden ze op. Bij de kassa was nu de procedure ook weer anders. Gisteren karretje neerzetten, de dame achter de kassa scande de boel, wij betaalden en weg. Vandaag moest zij eerst een stap naar achteren doen voor we mochten pinnen en de kar pakken. Kom daar maar eens uit als normale klant. Wat dat breien betreft, mijn ome breide vroeger hemden en onderbroeken voor ons. Kriebelde vreselijk. Zou ik daarom nooit meer ene wollen kledingstuk uitkiezen??

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.