In de tweeëneenhalf jaar dat ik nu samen met Stef en Kaatje in mijn huis woon, heb ik natuurlijk al best dingen moeten vervangen. Soms omdat ze gewoon versleten waren, andere keren omdat ik er op uitgekeken was. Ik ben niet van het makkelijk vervangen, ik raak ook wel gehecht aan spullen. En soms heb ik er niet eens erg in. Dan is het zo gewoon dat die dingen er zijn, dat ik het niet meer zie.

En natuurlijk zijn er dingen die me herinneren aan mijn maatje. Die we samen hebben uitgezocht en daar samen blij mee waren. Of de verzameling klokken waar hij zo van hield. Die gaan ook niet weg, zelfs al lopen ze niet meer. Ik heb niet het hele huis omgegooid nadat hij er niet meer was. Niet omdat ik het als nagedachtenis in stand wil houden maar omdat het ook altijd al mijn huis was. Waar ik me thuis voelde.

Maar zoals dat gaat, zeker als je twee rouwdouwers van honden hebt, af en toe moet er toch iets groots vervangen worden. De bank die in mijn woonkamer staat, wordt gebruikt als hondenmand. Het is al een oudje en met de komst van Kaatje is hij er niet mooier op geworden. De hoes die ik er overheen heb gehangen is me eigenlijk ook een doorn in het oog. Het past van geen kanten, wat ook komt door mijn onhandigheid. Ik kwam er namelijk na drie keer wassen pas achter hoe hij er nu eigenlijk echt omheen moest. Maar toch, ik vind het er niet uitzien. Langzamerhand groeide er een idee.

‘Ik moet een andere bank gaan kopen.’

Oei, spannend.

Want ik ben niet iemand die op zaterdag naar de woonboulevard gaat om meubels te kijken. Alsjeblieft, daar moet je me echt niet mee naar toe nemen. En eigenlijk weet ik ook wel wat ik wil. Iets dat zelfs mijn maatje geweldig had gevonden. Een Chesterfield. Geen nieuwe, die zijn nog niet mooi. Een mooie gebruikte.

Gelukkig is er op internet veel te vinden. Vrijdag wordt hij als het goed is gebracht.

Ik vind het raar. En dat vind ik weer raar van mezelf. Ik kan best dingen weggooien. Dat kan ik heel goed zelfs. Maar een dergelijk groot ding als een bank, zomaar in mijn uppie beslissen en kopen. Dat is best een stap kwam ik achter.

Zo komen er steeds meer dingen die mijn maatje niet heeft meegemaakt. Met als belangrijkste natuurlijk kleine Kaatje. Maar ook zo’n verandering in huis, dat stemt me dan toch even weer melancholiek. Want ik ben hem echt niet vergeten.