#verjaardag

Verjaardagen

/ Machteld Berkelmans / 1 reactie

Toch blijven verjaardagen een raar ding. Als je jong bent, kun je niet wachten. Wacht maar tot ik achttien ben, wacht maar tot ik eenentwintig ben. Uitgaan, een drankje doen, zelf dingen beslissen, het kan niet snel genoeg. Later verandert dat weer, dan zucht je eens diep als je dertig wordt, of als je veertig wordt. Daarna wordt het zelfs nog erger. En eigenlijk is het maar een getal. Want je voelt je echt niet ineens anders.

Ik ben ook niet zo van het vieren. Een feestje is gezellig maar omdat nu uitgerekend op je verjaardag te doen. Vroeger had ik ook altijd al een hekel aan familieverjaardagen. Dat we mee naar opa en oma moesten. Ik weet niet eens meer of we daar dan taart kregen. Het zal wel. Maar al snel werden wij kinderen naar buiten gebonjourd en moesten we ons daar maar vermaken. Nog een geluk dat we veel nichtjes en neefjes hadden.

Sommige verjaardagen waren wel gezellig, als je mensen tegenkwam die je eigenlijk maar één of twee keer per jaar zag. Maar meestal waren het toch verplichte nummers waar je vaak maar moeilijk onderuit kon. Vooral als het ging om wat oudere familieleden. Ik zal nooit de verjaardagen van tante Tina in het bejaardenhuis vergeten. Allemaal oudjes, de een had nog meer ziektes en kwalen dan de ander en die moesten allemaal besproken worden. In de auto terug naar huis hadden we dan wel weer veel plezier. Al die krakende bessen bij elkaar.

Nee, ik heb me voorgenomen, ik vier alleen nog maar kroonjaren. En ook niet meer thuis. Dat iedereen zwaait en zegt dat het gezellig was en dat je zelf met een diepe zucht denkt, ‘laat ik dan toch maar aan het opruimen slaan want morgen moet ik de restjes eisalade zo uit die schaaltjes bikken.’ Geen denken aan, gewoon ergens lekker met familie en vrienden gaan eten. Volgend jaar is het weer zo ver.

Gisteren zou mijn maatje eenenzestig jaar oud zijn geworden. Dat zou hij vast ook niet gevierd hebben. Natuurlijk denk ik op zo’n dag weer meer terug. En dan hoor ik hem weer zeggen, ‘uiteindelijk word je maar één dag ouder hoor Mach.’

Verjaardag

/ Machteld Berkelmans / 5 reacties

Op 2 januari is mijn moeder jarig. Als er een dag in het jaar is wanneer je niet jarig wilt zijn, dan is het op 2 januari. Iedereen is blij dat de feestdagen voorbij zijn en dat je weer normaal kunt gaan doen. Niet zoveel eten, niet steeds gebak bij de koffie en ’s avonds toastjes op tafel. En dan komt mijn moeder.

“Lusten jullie een stukje taart?”

“Oh nee mam, echt niet, ik kan geen taart meer zien.”

Later op de avond komt er uiteraard wat lekkers op tafel. Mijn moeder vindt het belangrijk dat je niks tekort komt.

“Pak een toastje, of een stukje kaas.”

Al zuchtend pak je dan maar iets want het is natuurlijk ook supersneu om mama met al haar spullen te laten zitten.

Dit jaar heb ik het anders aangepakt. Ik heb een snipperdag genomen en ben ’s morgens gegaan. Want dan komt de familie. Nou ja, de enkele oom en tante die er nog zijn want mijn moeder werd 87 jaar oud. En dan heb je al heel weinig meer te vertellen, qua familie. Wel fijn dat ze komen, dat wel. En natuurlijk kwamen er ook vriendinnen. Oude dames die in hetzelfde senioren-appartementengebouw wonen waar mijn moeder woont. Ik had me er al op verheugd. Want die dames drinken een kopje koffie omdat het zo hoort. Met het bijbehorende gebakje. Maar zetten toch om 11.00 uur wel in op iets sterkers. Een likeurtje of een advocaatje gaat er dan wel in. Daar kan ik echt van genieten. Want wat hebben de dames te verliezen. Ze zijn allemaal behoorlijk op leeftijd, kunnen te voet naar huis, wat houdt hen tegen. Mijn moeder doet lekker mee, die is toch gewoon thuis dus dat moet kunnen.

“Wil jij ook wat?”

Nou griezel ik van advocaat en likeur vind ik ook over het algemeen heel vies maar mijn moeder heeft altijd wel ergens een fles port verstopt. Dus zat ik aan het eind van de ochtend aan een glaasje te nippen. Lekker. Ach, en één glaasje mag best. Tenslotte had ik me voorgenomen ’s middags een eind te gaan lopen met de honden. Want ook ik heb met Kerst meer gegeten dan normaal.

Mijn zussen losten mij af bij mijn moeder. Ook zij kennen het ritueel. En genieten er van, dat weet ik zeker.