#verhuizen

Een nieuw jaar

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Een nieuw jaar. Wat gaan we allemaal meemaken. In ieder geval is mijn huis verkocht en eind januari komen er andere mensen in wonen. Dat is een heel raar idee. Toch wel. Vooral ook omdat ik altijd gedacht had dat ik dat huis samen met mijn maatje zou verkopen. Wat zouden de nieuwe mensen ervan gaan maken? Ze gaan flink verbouwen, heb ik begrepen. Dat vind ik niet erg. Dat zou ik zelf ook doen. Sommige mensen hebben daar problemen mee, ‘mijn mooie badkamer, mijn mooie keuken.’ Maar ja, je hebt het verkocht en dus moet je er afstand van doen.

Maar dit jaar gaan we ook verhuizen naar ons nieuwe huis. Helemaal ingericht naar onze eigen wensen waar we hopelijk nog lang plezier van mogen hebben. Helemaal omdat ik in de voorbereidingen al een paar keer ‘op karakter’ dingen heb gesjouwd die eigenlijk net iets te zwaar voor me waren. Althans, dat heeft mijn rug me laten weten. ‘Niks gewend hè,’ zou mijn maatje zeggen.

Maar voor het zover is, gaat er nog iets veel spannenders gebeuren. Op 27 februari komt mijn eerste boek uit. Mijn eerste eigen boek. Het was heel gaaf om mee te mogen werken aan verhalenbundels maar hoe tof is het om een eigen boek uit te mogen brengen. En wat gaan andere mensen ervan vinden. Dan moet ik het loslaten, oei. Toch kan ik bijna niet wachten.

Natuurlijk zijn er voor volgend jaar ook onzekerheden. Hoe gaat het met Stef, mijn allergrootste vriend. Mag hij dit jaar veertien kaarsjes uitblazen. Ik hoop het met heel mijn hart. Maar laten we daar nog maar niet te veel bij stilstaan. Voorlopig ligt de kleine stinkerd nog heel tevreden te snurken op de bank.

Het jaar 2025 was weer een bewogen jaar. Met veel verstrekkende beslissingen. Maar het voelt goed. Ik heb vertrouwen in 2026. We gaan er iets moois van maken.

Opruimen

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

Je staat er niet dagelijks bij stil, maar in de loop der jaren verzamelt een mens ongelofelijk veel spullen. Kastjes vol herinneringen, dozen met “misschien ooit nog handig”, stapels papieren, boeken, kleding, servies, decoratie… Het sluipt erin. Elk object heeft ooit een reden gehad om te blijven. Maar dan komt dat moment: je gaat verhuizen. En in mijn geval, zelfs twee keer. Eerst verlaat ik mijn eigen huis en dan gaan we samen naar ons nieuwe huis.

En verhuizen is niet alleen dozen inpakken en adressen wijzigen. Het is ook afscheid nemen. Niet alleen van een plek, maar van een deel van je leven. En dat maakt opruimen toch ook best emotioneel. Elk voorwerp dat je in je handen houdt, roept iets op. Al het gereedschap, gekoesterd en verzorgd. Alle spullen die ‘ooit nog wel eens van pas kunnen komen’. Maar ook mijn eigen dingen, kleding die ik al lang niet meer draag, schoenen die al jaren liggen te verstoffen, achter in de kast. Het is een reis door de geschiedenis van mijn leven.

Toch is het nodig. Want verhuizen betekent ook voor een deel opnieuw beginnen. En dat lukt beter met minder ballast. Door bewust te kiezen wat mee mag en wat achterblijft, creëer je ruimte. Niet alleen in dozen, maar ook in je hoofd. Het is alsof je letterlijk en figuurlijk opruimt. Je maakt plaats voor nieuwe herinneringen, nieuwe routines, een frisse start.

Het is niet altijd makkelijk. Soms moet ik mezelf toestemming geven om los te laten. Om te erkennen dat iets zijn tijd heeft gehad. Maar ik merk dat dat me ook oplucht. Dat het lichter wordt. Dat ik niet alleen een huis opnieuw ga inrichten, maar dat ik ook zelf een nieuwe weg in sla. En dat is best emotioneel. Maar aan de andere kant ook weer mooi. Ik sluit een heel mooi leven af. En begin aan een nieuw. Geen idee wat dat gaat worden. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in. En dat opruimen gaat daar zeker aan bijdragen.

Verhuizen

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

Het zijn hele rare dagen geweest, sinds het afgelopen weekend. Het vrouwtje was weer druk met het pakken van spullen. Gezellig, had hij gedacht, dan gingen ze dit weekend vast weer bij haar vriendje logeren. Leuk is dat, dan mogen hij en Kaatje op zondag altijd even op bed uitslapen. Dat is zo gezellig. Hij vond het wel raar dat ze echt heel veel spullen uit de kasten haalde. Voor twee dagen hoef je toch niet zoveel kleren mee te nemen, zou je denken. Jeetje, en ze nam ook jassen mee. De mussen vallen van het dak, dan hoef je toch geen jas mee te nemen. Heel raar allemaal. Nou ja, als ze hem en Kaatje maar niet vergat, dan is het prima.

Gelukkig had ze wel geroepen. Hij was ook meegegaan. Natuurlijk was hij veel eerder dan het vrouwtje. Die liep niet zo hard, met al die spullen die ze bij zich had. Hij was nog maar eens even kijken of het toch allemaal wel lukte. Zo te zien wel. Dan maar weer gewoon bij het vriendje voor de deur gaan staan.

En die ging toen zelfs helpen om spullen te halen. Er was toch wel echt iets raars aan de hand. Ze hadden zelfs de grote ton met brokjes meegenomen.

Gelukkig deden ze het hele weekend wel leuke dingen verder. Het leek allemaal heel normaal. Behalve dan toen ze weer moesten werken. Het vriendje van het vrouwtje gaf hen eten en zei, ‘nou dag, braaf zijn en tot vanavond.’ En het vrouwtje ging gewoon daar achter een bureau zitten om te werken. Wel op haar eigen plekje zoals thuis maar het was toch echt een heel ander bureau. Hij zag wel dat Kaatje het ook allemaal maar vreemd vond. Die ging onder de stoel van het vrouwtje liggen en hijzelf had maar naast haar stoel een plekje gezocht. Ze moesten maar even heel dicht bij elkaar blijven. Want het is wel heel gezellig als ze allemaal samen zijn, maar het is toch ook best een beetje wennen.