Iets dat onvermijdelijk is als je gaat verhuizen, is dat je nieuwe buren krijgt. Althans, als je net zoals wij in een straat gaat wonen en niet in een hutje op de hei. Natuurlijk waren we heel benieuwd. Met de buren die we nu hebben, hebben we een prima contact. Hoe zou dat bij ons nieuwe huis gaan worden? Natuurlijk, we wonen er nog niet, maar er wordt behoorlijk gehakt en gebroken in ons huis. Dus toch maar even kennis gaan maken. De buren links waren gelijk enthousiast. Ach nee, dat er lawaai was, was niet erg. Tenslotte kun je niet verbouwen zonder iets af te breken. En het was toch maar tijdelijk. Ik nam me voor om straks, als we er echt wonen, met een grote bos bloemen langs te gaan.

De buren rechts waren een ander verhaal. We belden aan. Er gebeurde niks. Dat kan natuurlijk. De auto stond wel voor de deur maar dat zegt niet alles. Dan straks nog maar eens proberen. Voordat we naar huis gingen, drukten we nog een keer op de bel. Iets nadrukkelijker nu. Er ging een gordijntje opzij en een oudere man keek ons argwanend aan. Maar daar bleef het bij, de deur ging niet open. Een beetje verbouwereerd dropen we af.

‘Ik zal een briefje in de bus doen, met wie we zijn, wat er gaat gebeuren en onze telefoonnummers.’

‘Goed idee.’

Zo gezegd, zo gedaan. Nog steeds kwam er geen reactie.

Tot mijn vriendje buiten bezig was en de voordeur openging.

‘Goedemorgen.’

Het enige antwoord dat hij kreeg was, ‘huh, we hebben wel veel last van jullie. Moet je mijn auto eens zien.’

Dat was natuurlijk tegen het zere been.

‘Zet hem maar even in de regen, dan is hij zo schoon.’

Met een bons ging de deur weer dicht. Exit buurvrouw.

Even later was de schilder bezig met het plafond van de carport. Hij vroeg de buren of de auto even weg mocht. Dan wist hij zeker dat er geen spetters op kwamen.

‘Nee, we hebben alleen maar last van jullie.’

Ook die man bleef verbouwereerd achter.

’s Avonds zijn we toch maar even verhaal gaan halen. De oude meneer deed de deur open. Ik denk dat hij wat onzeker werd toen hij ons allebei zag staan. Maar hij deed nog een dappere poging. Hij vond dat we als genoegdoening ook zijn plafond maar moesten laten schilderen. Op onze kosten.

Nou, nog niet misschien. Omdat hij en zijn vrouw zo vriendelijk waren, zeker. Hij slikte zijn verlies en ging weer naar binnen. De dag erna was de auto verplaatst.