Soms is het gewoon heel fijn dat bepaalde zaken voorspelbaar zijn. Je kunt in de zomer op een terrasje gaan zitten en dan zie je zo óf lopen, óf ze zitten ergens bij je in de buurt. Maar ze zijn er altijd. De ANWB-stellen. Voor zover als het kan gelijk gekleed, hij keurig geknipt, zij met een gemakskapsel, tenslotte moet de sportieve uitstraling wel zo lang mogelijk gehandhaafd blijven. Soms zijn ze in het gezelschap van een ander stel, vrienden, met dezelfde levensovertuiging.

Heerlijk, ik kan er uren naar kijken. Ik vind het ook een sport om te raden wat ze gaan bestellen. Niet dat dat wel onvoorspelbaar is, je kunt er meestal de klok op gelijk zetten. De heren bestellen een biertje, de dames gaan aan de thee. En als ze het heel spannend willen maken, nemen ze een verse muntthee. Ik moet altijd de neiging onderdrukken om mijn glas wijn naar hen te heffen.

Dat mocht ik ook nooit van mijn maatje. Ik weet nog dat hij me ooit bijna van een terras gesleept heeft omdat ik niet meer bijkwam van het lachen nadat een buslading senioren was geland. Met uiteraard een gids. Een stevige oudere dame met gemakkelijke schoenen en, ja echt, een paraplu. Natuurlijk had ze ook een degelijke schoudertas bij zich waarin de volledige administratie van de rondreis gehuisvest was. Ik kreeg acuut de slappe lach. Na me een keer venijnig onder de tafel geschopt te hebben, riep mijn maatje de ober en betaalde de rekening. Hij begreep mijn plezier wel maar was toch altijd een tikje netter in die dingen dan ik.

Maar goed, het ANWB stel op het terras met hun vrienden. Want zo’n terrasje is toch echt een uitje. Weet je, laten we eens gek doen, we nemen nog wat blokjes kaas. En ik geniet, want ondanks het feit dat ik niet meer piep ben, weiger ik toch ook om op die manier voorspelbaar te worden.

Binnenkort maar weer eens naar de kapper. Eerst even bedenken welke kleur ik nu weer ga nemen.