#terras

Levensles

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Sommige mensen voelen zich geroepen hun levensverhaal te vertellen aan iedereen die het maar horen wil. Dat is op zich niet erg. Maar ze vertellen het ook aan mensen die het helemaal niet willen horen. Maar die er met goed fatsoen niet onderuit kunnen. Na een zondagmiddagwandelingetje met Stef en Kaatje waren we maar weer eens op een terrasje beland. Zeker Stef was blij dat we eindelijk gingen zitten, hij had naar zijn zin al weer lang genoeg gelopen.

Het toch best grote terras werd overstemd door een grote man die in de hoek samen met zijn vrouw en een ander echtpaar een tafeltje bezette. Ze hadden de grootste lol samen. Altijd fijn als mensen het naar hun zin hebben, maar dit was best erg luidruchtig. Gelukkig werd er afgerekend en de helft van het gezelschap vertrok. De grote man bleef achter. Gekleed in een afgeknipte spijkerbroek en een overhemd dat zover open hing dat het ons een blik op zijn behaarde navel gunde, keek hij rond op zoek naar een volgend slachtoffer. Wat hij vond in een echtpaar met een Labradoodle. Niets vermoedend namen ze plaats aan het tafeltje naast hem.

Als een duveltje uit een doosje kwam er achter de man een Goldendoodle omhoog. En dat schept een band natuurlijk, twee van die knuffelige teddyberen. Even wisten de nieuwkomers niet wat hen overkwam maar al snel konden ze er niet meer onderuit. Ze moesten wel luisteren. Wij konden ons nog wel een beetje afsluiten maar dat zat er voor hen niet in.

Natuurlijk ben ik nieuwsgierig genoeg dus af en toe luisterde ik geamuseerd mee. De hond was aangeschaft toen hij in een heel moeilijke periode zat. Hij was heel ziek geweest, dokters hadden er een hard hoofd in gehad maar hij was toch genezen. En de hond was hem in die periode tot grote steun geweest. Zijn vrouw zat er een beetje sip bij te kijken. Zij kwam in hele verhaal niet voor. De man werd steeds emotioneler en op een gegeven moment maakte hij aanstalten om zijn nieuwe vrienden te omhelzen. Ik had moeite niet in lachen uit te barsten. De ontstelde gezichten van de nieuwkomers spraken boekdelen.

De man zal het echt best goed bedoeld hebben maar de meeste mensen zitten helemaal niet te wachten op dergelijke verhalen. Die willen gewoon gezellig een drankje doen en niet als therapeut fungeren. Maar ja, zonder onaardig te zijn, kom je er bijna niet onderuit. Gelukkig heb ik daar dan op zo’n moment geen moeite mee.

Terras

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

Op zonnige zondagmiddagen houden wij er van om met de honden een eindje te gaan lopen. Bij voorkeur ergens in de bossen. Het zijn meestal maar kleine rondjes want Stef bepaalt de afstand. De kleine man kan niet meer zo heel ver. Dat laat hij ook duidelijk merken hoor, als het hem te veel wordt, draait hij zich om en begin terug te lopen. Zo, dat was dat, nu op naar het terras. Want daar wordt zo’n middag normaal gesproken toch altijd wel afgesloten. Lekker zitten, abdijbiertje, mensen kijken. Heerlijk. En natuurlijk bestellen we altijd bitterballen. Dat is tenslotte de reden dat Stef zo graag mee naar het terras wil. De laatste deelt hij namelijk samen met Kaatje. Slecht? Ach, ze vinden het heerlijk.

Pasgeleden zaten we ook weer heerlijk in het zonnetje op een van onze favoriete terrassen. Het was redelijk druk dus er was genoeg te bekijken. Aan een tafeltje in het midden van een terras zaten een paar flamboyante mannen. Ze hadden plezier samen, dat kon je goed horen. Wat je ook goed kon horen, en dat bedoel ik helemaal niet verkeerd, was dat geen van de aanwezigen op vrouwen viel. Heerlijk, ik genoot.

Want, wij Nederlanders hebben altijd wel wat te zaniken over het land waarin we wonen. De regering deugt niet. Terwijl we die toch zelf gekozen hebben. De gezondheidszorg deugt niet. Het is te druk. Er zijn geen huizen beschikbaar. Mensen leven in armoede omdat de inflatie enorm is. Ik weet het, er kan in dit land nog heel veel verbeterd worden. Maar ik ken ook verhalen uit andere landen. Van een kennis die in het buitenland in het ziekenhuis terecht kwam. En dat het daar de gewoonte was dat de familie voor het eten zorgde. En laat zijn familie nou gewoon thuis in Nederland zijn. Of verhalen over ouderenzorg. Eigenlijk het ontbreken van ouderenzorg. Waardoor mensen genoodzaakt zijn hun ouders in huis te nemen. Ik hou veel van mijn moeder maar daar moeten zowel mijn moeder als ik toch echt niet aan denken. Of mensen die vanwege hun geaardheid in de gevangenis komen. Of erger, vermoord worden.

Daar moest ik aan denken toen ik het gezelschap in het midden van dat terras zoveel plezier met elkaar zag hebben. Waarbij zij er openlijk voor uit kwamen wie zij waren. En dat dat gewoon kon. Omdat wij in Nederland wonen.

Straatmuzikant

/ Machteld Berkelmans / 1 reactie

Heerlijk, in de vakantie door een klein stadje lopen dat je niet kent. Vooral in het buitenland, winkeltjes die je in Nederland niet ziet, leuke terrasjes, smalle straatjes. Vooral boekwinkeltjes kunnen altijd op mijn interesse rekenen. Tijdens de vakantie in Engeland ook, heerlijk. In de geboorteplaats van Shakespeare konden we natuurlijk niet om de boekwinkels heen. Niet dat het werk van Shakespeare voor mij te ontcijferen is, maar het is gewoon leuk om alles te bekijken en de sfeer te proeven. Gelukkig gaf de dame achter de kassa aan dat ook zij het oud-Engels van Shakespeare niet beheerst. Maar het boek met Insults en One-liners laat zich prima lezen. Beledigingen zijn immers simpel te begrijpen.

Wat me wel opviel, was dat ook in Engeland verschillende mensen proberen hun geld te verdienen als straatmuzikant. Met wisselend succes, moet ik zeggen. Het meisje dat enthousiast gitaar speelde en uit volle borst stond te zingen, sloeg de plank redelijk mis. Ach, het arme kind, er werd ook niet heel veel geld in haar gitaarkist gegooid. Op zich wel te begrijpen, de kat die ze stond te villen maakte erg veel lawaai.

Een eindje verderop stond een heus bandje. Muzikanten en een zangeres. Het nummer dat ze zong, raakte me. Dat doet muziek. Ze zong ook helder, dat was natuurlijk ook wel een voorwaarde. Een zingende kraai doet je naar je oren grijpen of brengt een vrolijke grijns op je gezicht. Een heldere stem kan een bepaalde snaar raken. Ach, ook dat hoorde er deze vakantie bij.

Ik vraag me dan toch altijd af of een middagje zingen financieel nog wat zoden aan de dijk zet. Natuurlijk maakten we de, foute, grap dat zo’n straatmuzikant dan aan het einde van de dag in zijn Mercedes stapt en naar zijn penthouse vertrekt. Maar ik kan met toch niet voorstellen dat je er rijk van wordt. Dus dan moet je het wel erg graag doen, want sommige winkeliers zijn helemaal niet gediend van zo’n concert voor hun deur.

Het is genieten, zo’n middag. Mensen kijken, rondslenteren en dan op een terras neerstrijken met, dit geval, thee en scones. Ik kan daar best aan wennen.