Het zijn hele rare dagen geweest, sinds het afgelopen weekend. Het vrouwtje was weer druk met het pakken van spullen. Gezellig, had hij gedacht, dan gingen ze dit weekend vast weer bij haar vriendje logeren. Leuk is dat, dan mogen hij en Kaatje op zondag altijd even op bed uitslapen. Dat is zo gezellig. Hij vond het wel raar dat ze echt heel veel spullen uit de kasten haalde. Voor twee dagen hoef je toch niet zoveel kleren mee te nemen, zou je denken. Jeetje, en ze nam ook jassen mee. De mussen vallen van het dak, dan hoef je toch geen jas mee te nemen. Heel raar allemaal. Nou ja, als ze hem en Kaatje maar niet vergat, dan is het prima.

Gelukkig had ze wel geroepen. Hij was ook meegegaan. Natuurlijk was hij veel eerder dan het vrouwtje. Die liep niet zo hard, met al die spullen die ze bij zich had. Hij was nog maar eens even kijken of het toch allemaal wel lukte. Zo te zien wel. Dan maar weer gewoon bij het vriendje voor de deur gaan staan.

En die ging toen zelfs helpen om spullen te halen. Er was toch wel echt iets raars aan de hand. Ze hadden zelfs de grote ton met brokjes meegenomen.

Gelukkig deden ze het hele weekend wel leuke dingen verder. Het leek allemaal heel normaal. Behalve dan toen ze weer moesten werken. Het vriendje van het vrouwtje gaf hen eten en zei, ‘nou dag, braaf zijn en tot vanavond.’ En het vrouwtje ging gewoon daar achter een bureau zitten om te werken. Wel op haar eigen plekje zoals thuis maar het was toch echt een heel ander bureau. Hij zag wel dat Kaatje het ook allemaal maar vreemd vond. Die ging onder de stoel van het vrouwtje liggen en hijzelf had maar naast haar stoel een plekje gezocht. Ze moesten maar even heel dicht bij elkaar blijven. Want het is wel heel gezellig als ze allemaal samen zijn, maar het is toch ook best een beetje wennen.