#socialmedia

Toetsenbordhelden

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Ik heb het altijd gezien als een guilty pleasure, meelezen met de commentaren van anderen op allerlei posts op Social Media. Mensen, ongehinderd door enige kennis van zaken, gooien hun mening onder een post. Gewoonlijk in het meest verschrikkelijke Nederlands. En ze hebben vaak niet eens gelezen waar het over gaat waardoor ze ook nog eens de plank enorm misslaan. Ik kan er enorm van genieten. Maar wat me de laatste tijd opvalt, is dat er zoveel haatdragende commentaren worden gegeven. Als een minderjarige jongen omkomt bij een vuurwerkincident, is dat voor alle betrokkenen heel erg triest. En inderdaad, het is ook dom. Je moet niet rommelen met vuurwerk, je moet een veiligheidsbril op en gehoorbescherming. Maar wees eerlijk, wie doet dat nu. Ik denk dat tachtig procent van de mensen die vuurwerk afsteken daar helemaal nog nooit aan gedacht hebben. En het zal je kind maar zijn.

Of de reacties op Kjeld Nuis. Zeker, zijn reactie zelf was ook niet heel sympathiek. Maar waarschijnlijk was zijn teleurstelling zo groot dat hij zichzelf even vergat. Moet je hem dan allerlei enge ziektes toewensen? Volgens mij niet. Zijn collega’s reageren nog genuanceerder dan de toetsenbordhelden. Die waarschijnlijk nog nooit een prestatie van belang hebben geleverd.

En dan de mensen die een ongeluk krijgen door de sneeuwval. Die hebben natuurlijk allemaal veel te hard gereden. En niet uitgekeken. Gewoon dom, een gevalletje eigen schuld dikke bult. Maar ik geef eerlijk toe dat ik ook wel eens geschrokken ben als ik moest remmen en ik ineens het ABS-systeem voelde ingrijpen. En ik denk dat ik echt geen scheurneus ben. Maar we hebben toch allemaal wel eens gedacht ‘poeh, dat bracht ik er af.’

Dus ik ben gestopt met het lezen van commentaren op nieuwsberichten. Natuurlijk, je mist er ook helemaal niks aan maar het was af en toe wel komisch. Want de spelfouten die er in die teksten gemaakt worden, die verzin je niet. De verleden tijd van slapen is volgens mij nog altijd ‘sliep’ en niet ‘slaapte’ zoals ik laatst ergens las. Maar de glimlach om een dergelijke fout haalt het niet bij de verbazing over het niveau van sommige mensen. En hun drang dat niveau te etaleren voor de rest van de wereld. Ik vind het heel bijzonder.

Confronterend

/ Machteld Berkelmans / 4 reacties

Als je zo eens in de zoveel tijd op bezoek gaat in een verzorgingstehuis, en dan met name op de afdeling Dementie, dan word je toch wel geconfronteerd met de vergankelijkheid van alles. Natuurlijk, ik maak me ook druk over allerlei dingen. Mijn werk, mijn huis, de toestand in de wereld. Net als (bijna) iedereen vind ik het ook belangrijk een goed plaatsje in deze wereld te hebben. Maar je kunt toch geen televisiezender opzetten zonder oog in oog te staan met mannetjes en vrouwtjes die zichzelf superbelangrijk vinden. En het maakt niet uit hè, of ze nou links of rechts zijn, ze zijn allemaal Jezus-toegevoegd. Poeh poeh. Ze hebben allemaal de wijsheid in pacht en willen die maar al te graag aan je opdringen.

Op Social Media is het zo mogelijk nog erger. Daar zitten de toetsenbordridders klaar om iedereen met de grond gelijk te maken. Begrip voor je medemens? Nooit van gehoord! Het lijkt wel of het mode is om in zo grof mogelijke taal je eigen mening te verkondigen. Uiteraard ongehinderd door enige kennis van zaken. Ik kan me er zo over verbazen.

En als ik dan de code intoets voor de deur die me toegang geeft naar de afdeling van de zorglocatie waar ik moet zijn, dan moet ik toch altijd even diep ademhalen. Want de mensen die daar zijn opgenomen, hadden eerst ook een plaatsje in de maatschappij. Zij waren leraar, of zakenman, of banketbakker. En zij waren echtgenoot, moeder, vader, noem het maar op. Zij waren belangrijk voor de mensen om hen heen. En nu zijn ze eigenlijk niks meer. Dat klinkt oneerbiedig en zo bedoel ik het niet maar ik vind het ten hemel schreiend om te zien hoe volwassen vrouwen met een pop in hun armen lopen. Of mannen waarvan ik weet dat ze vroeger een bedrijf hebben geleid, nu al brabbelend over de gang lopen. Van voor naar achter en dan weer terug. En als ze je aankijken, kijken ze je niet aan.

Ik weet uit ondervinding hoe snel je alles kunt verliezen. En hoe onbelangrijk de rest dan lijkt. Dat verandert ook wel weer, gelukkig, maar het leert je wel wat echt belangrijk is. En dat is echt niet die wedstrijd ‘ik plaste het verst’.

Influencers

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Onbewust word je toch beïnvloed door wat je op Social Media voorgeschoteld krijgt. Als je iets nooit ziet, weet je vaak ook niet dat iets bestaat. En dat het een kwestie van kritisch kijken is, dat is iets dat voor mij logisch is. En gelukkig voor veel mensen. Maar er zijn ook mensen die klakkeloos volgen wat een zgn. influencer aanprijst. Op dit moment gaat er een video rond die je vertelt dat je helemaal geen botox nodig hebt. Nou vind ik dat sowieso een waarheid als een koe, maar dat terzijde. In plaats van die botox kun je ook je gezicht insmeren met bananenschil.

De vrouw heeft iets meer dan 477.000 volgers op TikTok. In video’s legt ze uit hoe de schillen luteïne bevatten, een antioxidant die volgens haar de huid kan verhelderen, hydrateren en kalmeren. ‘Hoe rijper de bananen, hoe beter,’ zegt ze. De video is meer dan 2,2 miljoen keer bekeken en telt ruim 60.000 likes. Onvoorstelbaar toch eigenlijk. En ze zal er ook vast veel geld mee verdienen. Allemaal mensen die denken dat je de jaren zomaar van je af kunt smeren.  

Ik krijg daar helemaal beelden bij. Mensen die in plaats van stukjes komkommer stukjes banaan op hun gezicht leggen. Of de bananenschillen over hun hoofd en gezicht draperen. Hoe lang zou je daar dan mee moeten blijven liggen. Zouden er al beautysalons op ingesprongen zijn? En welke bananen moet je dan hebben, dessertbananen, bakbananen of de gewone welbekende Chiquita-bananen. Wat een dilemma’s toch allemaal. Je zou er spontaan rimpels van krijgen.

Gelukkig geven de experts aan dat het verder geen kwaad kan. Behalve dan als je allergisch bent voor latex, want dan zou je op banaan ook slecht kunnen reageren. Maar helpen, nee, dat doet het niet. Nou, gelukkig maar. Want als ik iets vies vind, dan is het wel banaan. Vreselijk. De lucht alleen al. Ik lust zelfs geen bananenschuimpjes. En daar zit vast helemaal geen echte banaan in.