Eens in de zoveel tijd steekt de aloude discussie weer de kop op. ‘Moeten er maatregelen getroffen worden ten aanzien van Hoog Risico honden?’ Als bezitter van twee Engelse Staffordshire Bullterriërs gaat mij dat natuurlijk aan. Want Stef en Kaatje staan op die lijst. Meestal sta ik daar niet bij stil maar soms word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Want gaan we het fokken van die honden verbieden? Moeten ze voortaan een muilkorf gaan dragen? Of moeten de eigenaars van die honden misschien verplicht op training? Dat laatste zou ik best wel billijk vinden. Ik ben er nl. van overtuigd dat het niet ligt aan de honden maar aan de baasjes. Een potente hond als een Stafford, of een van de andere honden op de lijst, is heel makkelijk te verpesten.

Daarmee wil ik niet zeggen dat mijn honden nooit iets zullen doen. Helemaal niet. Ik wil alleen maar zeggen dat ik als eigenaar altijd verantwoordelijk ben. In de tijd dat mijn maatje en ik naar de camping in de Ardennen gingen, kwamen er vaak kinderen langs ons plekje lopen. Regelmatig vroegen ze, ‘mag ik de hond aaien?’ Dat mocht altijd. We bleven er bij en Stef liet het zich heerlijk welgevallen. Andere keren werd er gevraagd, ‘mogen wij Stef uitlaten?’ En dat mocht niet van ons. Nooit. Stel je voor. Je weet niet wat er gebeurt, de hond kan schrikken, het kind kan schrikken. En als Stef zich gaat verdedigen dan gaat het echt fout. Ik moet er niet aan denken, ik zou het mezelf nooit vergeven.

Als ik dan lees dat mensen een kruipende baby alleen in de kamer laten met een hond. Ik weet niet hoor, maar hoe dom kun je zijn. Een hond ziet een baby of een peuter als iemand die onder hem staat in de roedel. Die dus gecorrigeerd mag worden. En dat kan best lang goed gaan, maar dat kan ook weleens helemaal fout gaan. En dan zijn er alleen maar verliezers. Het kind, de ouders, de grootouders en ook de hond.

Daarom ben ik altijd alert. Want ik moet er niet aan denken dat ik met Stef of Kaatje naar de dierenarts moet. Ik moet het verstandigste zijn want de hond trekt altijd aan het kortste eind.