#restaurant

Gastheerschap

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

Wat ik heel mooi vind, is gastheerschap. Maar dan op een manier dat je ziet dat het natuurlijk is. Geen aangeleerd gedrag met rare maniertjes. Want dat kom je ook heel vaak tegen. Dan is het allemaal te overdreven en te glad. Daar hou ik niet van. Maar soms kom je op plaatsen en dan denk je, ‘ja, die snapt het.’  

Afgelopen zomer waren we een weekend naar de Veluwe.  Na op een ochtend een stad bezocht te hebben reden we over dijkweggetjes terug naar ons huisje. Niet over de snelweg maar gezellig binnendoor. Stef en Kaatje lagen heerlijk te tukken op de achterbank dus dat was helemaal prima. Op een gegeven moment reden we Terwolde binnen. Ik moet eerlijk zeggen, als topografische nitwit had ik er nog nooit van gehoord. Maar een restaurant onder aan de dijk had een uitnodigend bord buiten staan en wij hadden wel zin in een broodje. Alleen, tja, de honden. Nou ja, we gaan het gewoon vragen. 

Het was geen enkel probleem. De honden waren van harte welkom en we kregen tafeltje waarbij de gasten niet veel last hadden van de honden en de honden niet te veel getriggerd werden door de vele mensen die er waren. We zaten nog maar net of er kwam iemand aanlopen met amuses. Dat begon goed. Dat dachten we tenminste. De amuses waren nl. niet voor ons. Stef en Kaatje kregen ieder een bakje met lekkers. Ook hun middag kon niet meer stuk. Dat bedoel ik met ‘dan snap je het’. Het is dat het zo ver weg is.  

Wat voor ons wel dichtbij is en wat qua gastvrijheid op eenzelfde plan staat, is Restaurant De Zwammenberg in De Moer. Een klein restaurant waar je niet sjiek gekleed naar toe hoeft maar waar je vooral in de zomer heerlijk op het terras kunt zitten. Wij komen er iets te vaak, geloof ik. Er staan nl. al twee glaasje wijn klaar als we binnenkomen. Heerlijk. De jonge eigenaren doen hun best om je je thuis te laten voelen. En dat lukt prima. Ze zijn ook trots op alle ontwikkelingen en nieuwe dingen die ze hebben doorgevoerd. Daar kan ik van genieten. Komende winter zullen we daar vast gaan genieten van hun heerlijke winterkaart. Dat weet ik nu al. 

Gezellig uit eten

/ Machteld Berkelmans / 4 reacties

Ik ga graag uit eten. Heerlijk aan een tafel schuiven en op een kaart kijken wat je gaat eten. Wijntje erbij. Lekker kletsen over vanalles en nog wat. Mijn maatje en ik deden het geregeld. Graag met vrienden maar ook wel samen. Soms heel simpel en bij gelegenheden in een wat duurder restaurant hier in de buurt. Ook nu vind ik het nog steeds heerlijk. Als een goede vriend zegt, ‘zullen we vanavond..’, dan zeg ik altijd al ja voor hij is uitgesproken. We hebben hier in de buurt een restaurantje gevonden dat uitblinkt in kneuterigheid. Klein maar heel gezellig. Toen we laatst aanschoven en de serveerster met twee glazen witte wijn aan kwam zonder dat we iets hoefden te zeggen, zeiden we tegen elkaar; ‘we komen hier iets te vaak.’ 

Maar, het moet ook wel betaalbaar blijven. In Nederland uit eten gaan is best wel aan de prijs. Toch blijkt het in sommige andere streken nog veel en veel duurder te zijn. Ik las een bizar artikel waaruit blijkt dat sommige restaurants gewoon met elkaar afspreken dat ze data van klanten opslaan zodat ze kunnen screenen op de ‘grote uitgevers’. In Frankrijk, in St. Tropez, schijnt dat te gebeuren. Er is een database in het leven geroepen waarin keurig wordt bijgehouden wat je hebt uitgegeven en, ook belangrijk, hoeveel fooi je hebt gegeven. En als dat niet voldoende is, word je niet meer geaccepteerd. Dan is het helaas, maar alle plaatsen zijn al bezet. Behoorlijk illegaal, maar ja, als iedereen eraan meedoet. 

Het schijnt zelfs dat een Italiaanse gast ooit achterna is gelopen omdat hij te weinig fooi gaf. De arme man had 500 euro extra op tafel laten liggen maar werd toch als een gierigaard bestempeld. Ik denk niet dat ik snel in aanmerking kom voor een plaatsje in een dergelijk restaurant. Ik ben niet het prototype zuinige Hollander die geen fooi geeft, maar 500 euro vind ik toch wel een beetje te gek.  

Inmiddels is de burgemeester eraan te pas gekomen. Hij gaat met de plaatselijke restaurateurs in gesprek om hen te wijzen op hun verantwoordelijkheid. Als ik de de Franse mentaliteit zo eens bekijk, zal dat best onder het genot van een goed gerecht en een lekker glas wijn zijn. Ik ben benieuwd naar de maatregelen.