#paradijsvogel

Andere mensen

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Vaak is het zo, zeker naarmate je ouder wordt, dat je vrienden en kennissen hebt die een beetje hetzelfde in het leven staan als jij. Mijn maatje en ik hadden bewust geen kinderen en we merkten dat veel van onze vrienden ook geen kinderen hadden. Niet allemaal natuurlijk, dat zou wel heel beperkt zijn, maar toch. Als we naar de Ardennen gingen, trokken we ook op met mensen die het gezellig vonden om op een terrasje te zitten en een keer uit eten te gaan. Het is geen bewuste keuze, het loopt gewoon zo.

Terwijl het wel heel erg leuk is om te luisteren naar mensen die helemaal anders in het leven staan. Ik hou daarvan. En soms kom je dan ineens zo iemand tegen. Omdat de nieuwe huurder van je bedrijfspandje in een parallel universum lijkt te leven. Een jonge vent, werkt enorm hard, maar wel vanaf 12.00 uur ’s middags. Dat mag, hij is eigen baas dus hij bepaalt zijn eigen uren. En als je dan van zijn buurman een berichtje krijgt dat er vaak ’s nachts nog licht aan is, dan ga je toch eens even vragen. Dus ik appte hem, ‘heb je tijd voor koffie, dan kom ik even langs.’ Vol trots liet hij mij zijn nieuwe apparatuur zien, zijn nieuwe briefpapier, zijn nieuwe logo. Ik moest overal mee naar gaan kijken. Van veel dingen snapte ik absoluut niet waar ze voor dienden maar dat kon zijn geestdrift niet temperen. Hij bleef maar vertellen.

Ook zijn privéleven ziet er heel anders uit dan dat van mij. Logisch, hij is jong en ik niet meer zo heel erg. Maar toch. Ik ben gestructureerd en hij is het tegenovergestelde. Maar zijn enthousiasme is grenzeloos. Natuurlijk, ik zie een lange slungel met een vlassig baardje en ik denk, ach, ach, jongen, scheer dat toch af. Maar hij vindt het leuk als ik kom en ik merk geen enkele terughoudendheid over het feit dat we zoveel in leeftijd schelen. Misschien ziet hij mij wel als een moederfiguur, dat zou natuurlijk kunnen, maar hij behandelt me in ieder geval niet als een oud mens.

En ik leer ook weer van hem. Dat het niet nodig is om altijd van 9 tot 5 te werken. Als je maar plezier hebt in je werk. En dat je best koffie kunt drinken uit een glazen potje, er hoeft helemaal niet per se een oortje aan te zitten. Ook hij is een paradijsvogel, heerlijk, daar hou ik van.

Paradijsvogels

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

Als je Wikipedia raadpleegt, vind je bij het onderwerp Paradijsvogels de volgende omschrijving: ‘Paradijsvogels (Paradisaeidae) zijn een familie van vogels uit de orde zangvogels, die vrijwel beperkt is tot Nieuw-Guinea en omringende eilanden, en het noordoosten van Australië. Enkele soorten komen ook op de Molukken voor. De paradijsvogels zijn uitgedost met zeer weelderige veren. Dit is het resultaat van ver doorgeschoten seksuele selectie wat mogelijk was door het ontbreken van natuurlijke vijanden.’

Ik was bijna verrast, het woord paradijsvogel heeft voor mij een hele andere betekenis. Gelukkig kon ik die ook vinden: ‘Wat betekent de uitdrukking paradijsvogel? Paradijsvogel (figuurlijk), iemand met een excentrieke, kleurrijke levenswijze.’

Kijk, en dat komt al veel meer in de richting. Ik hou namelijk van paradijsvogels. Van mensen die zich niks aantrekken van de buitenwereld en hun eigen leven leiden. En dan bedoel ik niet de egoïsten die maar doen wat ze willen zonder rekening te houden met een ander. Nee, die man die een roze tuxedo leuk vindt en die dus dan gewoon aantrekt. Of die vrouw die standaard een pauwenveer in het haar draagt. En vervolgens met haar Volkswagen-campertje naar Zuid-Spanje trekt om te overwinteren. Alwaar ze de standaard-overwinteraars, de grijze duiven met een beetje centjes, tot wanhoop drijft. De vrouwen van jaloezie omdat hun mannen naar haar kijken en de mannen van jaloezie omdat hun vrouwen er niet zo spannend uit zien.

Ga maar op een mooie lentedag op een terrasje zitten in een willekeurige stad. Dan komen ze voorbij. Ze zijn zichzelf waarschijnlijk helemaal niet bewust van het feit dat ik hen nakijk. Daar zijn ze niet mee bezig. Het is immers niet belangrijk wat een ander vindt.

Heerlijk. Zij geven kleur aan ons dagelijks leven. Ik mag daar graag naar kijken. Ik kan er ook veel van leren. Want ik ben niet zo. Ik ben wat dat betreft veel behoudender. En veel meer van de zekerheden. Dat is ook prima, het is maar goed dat niet iedereen hetzelfde is, maar het zijn wel mooie verhalen. Verhalen die ik mooi kan gebruiken voor de verhalen die ik zelf wil schrijven. Want alleen als je Hendrik Groen heet, kun je inspiratie vinden in een bejaardenhuis.