Ik heb geen inspiratie. Dat is iets dat me zelden overkomt. Ik weet wel wat de oorzaak is, ik ben heel druk met het herschrijven van het verhaal dat in de verhalenbundel met waddeneilandverhalen komt. Ik heb na de schrijfweek op Texel mijn eerste versie ingeleverd en daar feedback op gekregen. En ik ben nu druk bezig met het herschrijven en aanpassen van het verhaal. Het wordt er beter van, dat weet ik zeker. Maar het zorgt er wel voor dat mijn hoofd behoorlijk gevuld is met stijlen, tegenwoordige en verleden tijden en dialogen. En hoe dat dan allemaal zijn plaats moet gaan krijgen.
Dus vandaag geen verbazing over de wereld en wat daar in gebeurt. Geen overpeinzing van Stef die Kaatje nog altijd heel lief maar wel heel druk vindt. En het heerlijk vindt als hij, zoals nu, mee is gelopen naar mijn werkplek. Die is boven en Kaatje kan nog geen trappen lopen. Eindelijk rust.
Wel een afbeelding van de cover van het boek. De officiële boekpresentatie is op 9 december a.s. maar het boek is nu al te bestellen. We steunen er ook een goed doel mee, dus dat is mooi meegenomen.
Schrijven, het is een complex proces. Zit ik net lekker in de flow, denk ik, ‘wat ruikt het hier ineens raar.’ Heeft Kaatje eerst buiten door de poep gelopen en daarna door de hele woonkamer. En dat valt niet te negeren, dat haalt je resoluut uit je concentratie. Dan kun je verstoord kijken, maar ze gaat het echt niet zelf schoonmaken. Het maakt haar namelijk niet uit dat de vuiligheid tussen haar tenen zit. Dus, plaids in de was, vloer schoonmaken en dweilen. En het gevecht met Kaatje aangaan. Want die voeten, die moeten schoon. Gelukkig weegt ze nog maar elf kilo. Dat kan ik wel in bedwang houden als ik haar onder de kraan hou. Maar ze is het er niet mee eens, dat is duidelijk.
Daarna maar weer terug naar mijn verhaal. Tijdens de schrijfweek op Texel was het toch makkelijker om te focussen. Marelle Boersma en Heleen van den Hoven van de Online Schijfschool hielden de groep wel geconcentreerd. We waren met een grote groep schrijvers bij elkaar om een verhalenbundel te schrijven. De begeleiding was super, het programma bood workshops, coaching maar ook tijd om het eiland te verkennen. ‘Research,’ zeiden we ernstig tegen elkaar. Om daarna op de kade van een haventje te zitten met onze blote voeten in het water. Onder het genot van een ijsje. Toch was het wel super om de sfeer op te snuiven.
Na een midweek schrijven, leren en genieten stond mijn verhaal in de steigers maar moest het toch nog wel afgebouwd worden. De twijfel sloeg toe, is het wel goed genoeg, moet ik niet opnieuw beginnen. Ik zocht mijn aantekeningen erbij, wat had ik geleerd, waar moest ik op letten. En ik begon. Na het nog tig keer nagelezen te hebben, stuurde ik het concept naar de medecursisten van mijn ‘leesgroepje’. Dat is spannend, ik ken mijn personages door en door, ik weet wat ze denken en hoe ze handelen. Maar heb ik dat ook duidelijk genoeg op papier gezet? Of denkt de lezer, ‘nou ja, wat een raar verhaal, ik begrijp er niks van.’ Het is best griezelig om hetgeen wat jij hebt bedacht zo maar vrij te laten.
Gelukkig gaan er ook nog professionals naar mijn verhaal kijken. Ik ben heel benieuwd naar hun feedback. Het verhaal kan er alleen maar beter van worden. En als de bundel dan uitkomt, in december, kan ik hem in ieder geval vol trots aan iedereen laten zien.
Deze manier van schrijven is iets waar ik heel erg van kan genieten. Ik ben dan ook heel blij dat ik aan de schrijfweek op Texel heb deelgenomen. Sterker nog, het duurt nog wel lang, maar ik heb me al aangemeld voor de editie van november 2024. Lekker vooruitzicht!
Machteld Berkelmans 