#droomvalleiuitgeverij

Terug naar Texel

/ Machteld Berkelmans / 1 reactie

Inmiddels begint 24 mei toch dichterbij te komen. Tijdens de schrijfweek op Texel lijkt dat nog een eeuwigheid weg. Dan ben je eigenlijk nog niet zo bezig met het uiteindelijke resultaat. Maar de verhalen zijn gelezen, gecontroleerd, aangepast en naar de drukker. Esther van der Ham, onze uitgever, heeft het er maar druk mee. Ook dit keer is het weer een bundel waar we allemaal heel trots op zijn, Terug naar Texel. Met 18 korte verhalen, allemaal heel verschillend. Omdat we ook allemaal heel verschillende schrijvers zijn. Dat maakt het zo bijzonder.

Daarom is het ook zo leuk om iedereen weer te zien als we op 24 mei de presentatie van het boek Terug naar Texel hebben. Het is heel bijzonder om het boek dan echt in je handen te hebben. Er door heen te kunnen bladeren en het boek te voelen en te ruiken. Dan is het echt.

De bestellingen beginnen ook al binnen te druppelen. Mocht je interesse hebben, dit is de link:

https://www.droomvalleiuitgeverij.nl/…/terug-naar…/

Immers, de Stichting Tesselhuus (https://tesselhuus.nl/stic…/wat-doet-stichting-tesselhuus/) is een prachtig initiatief waarbij het gaat om aanbieden en organiseren van geheel verzorgde, actieve vakanties voor een specifieke groep. Mensen – jongeren en volwassenen – met een ernstige fysieke beperking, die zijn aangewezen op een rolstoel en veel zorg nodig hebben. Vaak hebben zij nog maar beperkte levenskansen. De Tesselhuusweken worden begeleid door deskundige teams van vrijwilligers die hen 24/7 begeleiden.

De opbrengst van onze verhalenbundel komt ten goede aan de Tesselhuusweken en de vakanties voor de mensen die wegens diverse redenen niet de mogelijkheid hebben dit zelf te kunnen organiseren. Een vakantie op Texel is voor iedereen heel tof. Of je nu wel of geen beperkingen hebt. Wij hebben in ieder geval alweer geboekt voor volgend jaar. En dat gun ik ook de mensen die van het Tesselhuus gebruik moeten maken.

Een nieuw jaar

/ Machteld Berkelmans / 4 reacties

Een nieuw jaar, wat is er toch gebeurd met het vorige jaar. Het is voorbij gevlogen. Een goed teken, zeker, het was ook een goed jaar. Natuurlijk hebben we wel weer de nodige hobbels moeten nemen en zijn er echt nog onzekerheden maar die gaan we weer een voor een onder ogen zien. Voorlopig hebben we allemaal Kerst en Oud en Nieuw thuis kunnen vieren. En dat was voor mijn moeder niet helemaal zeker. En natuurlijk, ze is 88 jaar oud maar dat wil niet zeggen dat ze mag gaan kwakkelen. We hadden tenslotte afgesproken dat ze 120 zou worden. Maar ze heeft het weer gered, ze zit weer als een heel klein vogeltje in haar grote stoel en regeert de hele kamer.

Tja, een nieuw jaar. Met voor mij een hele mooie uitdaging. Dit jaar ga ik van mijn droom waarheid maken. Ik ga mijn manuscript afmaken en dat wordt een boek. Met hulp natuurlijk want dat kan ik niet alleen. Maar onder toezicht van de Heleen en Marelle van de Online Schrijfschool en met hulp van Esther van der Ham van Uitgeverij Droomvallei moet het toch wel lukken. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in. En het is ook een heel gaaf traject, toen ik eraan begon, kon ik niet vermoeden wat er allemaal bij komt kijken. Dat je moet nadenken over een marketingplan. En over auteursbranding. Ik heb ooit gezegd, het moeilijkste van het schrijven van een verhaal voor de verhalenbundel Eilandverhalen is het maken van een biografie. En ik denk dat ik dat nog steeds vind. Maar ik ga het wel doen.

En ik ga jullie meenemen op mijn reis. Want voor alles, ben ik ook wel apetrots.

Loslaten

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

De regen kletst tegen het raam van de kamer waar ik zit. Deze periode van het jaar is niet mijn favoriete tijd. Om een aantal redenen niet, maar toch ook vanwege het feit dat het vaak vreselijk weer is en dat het sommige dagen helemaal niet licht lijkt te worden. Naast me ligt Stef zielstevreden te snurken op zijn kussen. Hij heeft nergens last van. Kaatje ook niet, trouwens, die ligt beneden op de bank. Ze heeft van de dekens die daar liggen een heerlijk nestje voor zichzelf gemaakt. Gezegende zielen.

Gelukkig zijn er veel leuke dingen in het verschiet. Eén ervan is de afronding van mijn verhaal voor de bundel met eilandverhalen, Terug naar Texel. Het verhaal is nu zover dat ik het kan delen met mijn meelezers. Dat is altijd een spannend moment. Het verhaal is van mij, het zat eerst in mijn hoofd en nu staat het op papier. En dan komt het moment dat je het los moet laten en dat andere mensen er naar gaan kijken. En er wat van gaan vinden. Dat is niet erg, daar wordt het alleen maar beter van, maar het is toch wel een dingetje.

Andersom werkt het natuurlijk ook zo. In mijn mailbox zitten twee verhalen van mijn medeschrijvers. Ik mag ze als eerste gaan lezen en voorzien van feedback. De personages die voor hen zo levend zijn, ga ik voor de eerste keer ontmoeten. Het is bijzonder hoe zo’n proces werkt. Een personage is zelfbedacht maar gaat op een gegeven moment zo leven dat hij of zij gewoon bij je gaat horen. Zelfs in het dagelijks leven ga je hen tegenkomen.

Voor mijn eigen manuscript werkt het ook zo. De hoofdpersoon, de hoteleigenaar Sebastiaan, is iemand die ik heel goed ken. Ik weet precies hoe hij denkt. Als ik zelf een keer in een hotel ben, kijk ik zelfs door zijn ogen rond. Wat zou hij goed vinden, wat zou hij willen veranderen. Ik moet er zelf om lachen.

Er komt een moment dat ik Sebastiaan mag delen met iedereen. Ik kijk er naar uit maar ik vind het ook ongelofelijk spannend. Ik hou jullie op de hoogte.