Afgelopen donderdag mocht ik aanschuiven in de Bibliotheek in Vlijmen in hun programma Ochtendgasten. Een maal in de maand ontvangen zij iemand uit de regio die een passie heeft. Met schrijven, met boeken, met fotograferen, alles wat te maken heeft met wat mensen in een bibliotheek kunnen vinden. Omdat ik binnenkort een inwoner ben van Vlijmen, mocht ik komen vertellen over mijn passie voor schrijven en over mijn debuutroman, Hotel Belvédère. En dat vond ik best heel spannend.

Want wat ga je dan vertellen. Ik mocht een PowerPointpresentatie aanleveren en kreeg vooraf een aantal aanknopingspunten waar ik over na kon denken. In mijn hoofd had ik een hele opsomming gemaakt van dingen die ik wilde vertellen en vooral de volgorde waarin. Ik leverde mijn presentatie aan met de covers van de verhalenbundels waar ik aan meegewerkt heb en natuurlijk de cover van mijn eigen boek. Waar ik apetrots op ben. Een van mijn zussen ging mee en mijn lieve vrienden waren ook van de partij. Ik had er vertrouwen in. Het zou helemaal gaan volgens plan.

Om kwart voor tien waren mijn zus en ik present. Boeken mee, presentatie in mijn hoofd. Wat kon er misgaan. Nou, eigenlijk niks. En er ging ook niks mis. De dame van de bibliotheek die mijn gesprekspartner was, opende het gesprek en stelde de eerste vraag. En op slag was ik mijn hele ingestudeerde riedel vergeten. En ging ik los over mijn passie, schrijven. Dat ik dat al doe vanaf mijn middelbareschooltijd. Dat ik begonnen ben met mijn blog nadat ik aan een verhalenwedstrijd had meegedaan waar mijn verhaal te weinig steun kreeg omdat ik geen Facebook-account had. Mijn maatje was daar destijds zo verontwaardigd over dat hij me adviseerde een eigen blog te starten. Wat ik ook heb gedaan. En dat mijn hobby voor schrijven daardoor uit de hand gelopen is. Ik heb verteld over de Online Schrijfschool van Marelle Boersma en mijn coach Heleen van den Hoven. Maar vooral ook over de fouten die ik maakte tijdens het schrijven. Het schrappen, het herschrijven, het uiteindelijke resultaat. En dat je dan nog, in het uiteindelijke resultaat, een foutje ontdekt.

Het uur is omgevlogen. Toen de interviewster het gesprek afsloot, was ik eigenlijk verbaasd. Was de tijd nu al om? Ik had zeker nog wel een uur kunnen vertellen. Mooi toch eigenlijk, om te ontdekken dat als je een passie hebt, je daar mensen mee kunt boeien. En mijn passie is schrijven, daar ben ik wel achter gekomen.