Influencers

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Onbewust word je toch beïnvloed door wat je op Social Media voorgeschoteld krijgt. Als je iets nooit ziet, weet je vaak ook niet dat iets bestaat. En dat het een kwestie van kritisch kijken is, dat is iets dat voor mij logisch is. En gelukkig voor veel mensen. Maar er zijn ook mensen die klakkeloos volgen wat een zgn. influencer aanprijst. Op dit moment gaat er een video rond die je vertelt dat je helemaal geen botox nodig hebt. Nou vind ik dat sowieso een waarheid als een koe, maar dat terzijde. In plaats van die botox kun je ook je gezicht insmeren met bananenschil.

De vrouw heeft iets meer dan 477.000 volgers op TikTok. In video’s legt ze uit hoe de schillen luteïne bevatten, een antioxidant die volgens haar de huid kan verhelderen, hydrateren en kalmeren. ‘Hoe rijper de bananen, hoe beter,’ zegt ze. De video is meer dan 2,2 miljoen keer bekeken en telt ruim 60.000 likes. Onvoorstelbaar toch eigenlijk. En ze zal er ook vast veel geld mee verdienen. Allemaal mensen die denken dat je de jaren zomaar van je af kunt smeren.  

Ik krijg daar helemaal beelden bij. Mensen die in plaats van stukjes komkommer stukjes banaan op hun gezicht leggen. Of de bananenschillen over hun hoofd en gezicht draperen. Hoe lang zou je daar dan mee moeten blijven liggen. Zouden er al beautysalons op ingesprongen zijn? En welke bananen moet je dan hebben, dessertbananen, bakbananen of de gewone welbekende Chiquita-bananen. Wat een dilemma’s toch allemaal. Je zou er spontaan rimpels van krijgen.

Gelukkig geven de experts aan dat het verder geen kwaad kan. Behalve dan als je allergisch bent voor latex, want dan zou je op banaan ook slecht kunnen reageren. Maar helpen, nee, dat doet het niet. Nou, gelukkig maar. Want als ik iets vies vind, dan is het wel banaan. Vreselijk. De lucht alleen al. Ik lust zelfs geen bananenschuimpjes. En daar zit vast helemaal geen echte banaan in.

Lekker uitwaaien

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

Het was wel raar, het vrouwtje ging op de gewone tijd uit bed maar ze ging allerlei spulletjes verzamelen. Een koffertje, een tas, zelfs brokjes voor Kaatje en hemzelf werden klaar gezet. Hij ging het allemaal toch maar eens goed in de gaten houden. Kaatje niet, die was natuurlijk gewoon de dingen aan het doen die ze altijd deed. Dat meisje trekt zich toch echt helemaal nergens van aan. Maar het zag er toch naar uit dat ze met z’n allen weggingen.

Toen het vriendje van het vrouwtje de auto voor de deur zette, wist hij het zeker. Ze gingen samen weg. Hij ging daarom zelf maar vast de tuigjes en de riemen halen. Dan wist hij zeker dat hij ook mee ging. En inderdaad na een paar uurtjes waren ze bij een huisje. Alle spullen gingen uit de auto en ze gingen eerst naar het strand. Lekker uitwaaien. Kaatje racete over het hele strand. Dat meisje kan echt zo hard rennen, niet normaal. Hij zelf deed het wat rustiger aan. Hij wilde morgen niet mank lopen.

Ze gingen zelfs even op een terrasje zitten. Wat heerlijk na al die regen en die kou van afgelopen tijd. Achter glas zaten ze best lekker. Natuurlijk waren er weer mensen die met een grote boog om hen heen liepen. Ach, je raakt er aan gewend hè. Achter hen zaten ook een meneer en een mevrouw met een hond. Hele sjieke mensen, naar de laatste mode gekleed. En de hond was natuurlijk zo’n grote knuffelhond, die nu zo in de mode is. Je werd gek van het beest, hij bleef maar janken en blaffen. Kaatje en hij keken er eens een keer naar maar hij snapte er niks van. Zijn baasje vond het heel vervelend, dat zag hij wel. Want eigenlijk zaten ze behoorlijk voor schut, met zo’n moderne hond waar iedereen dan toch last van heeft. Dan blijft er weinig meer over van je zorgvuldig opgebouwde decorum.

In hokjes denken

/ Machteld Berkelmans / 1 reactie

Ik weet het, je mag mensen niet zomaar in een hokje plaatsen. Ik denk van mezelf dat ik dat ook niet makkelijk doe. Het is juist leuk als mensen hun eigen weg volgen en zich niks aantrekken van de heersende conventies. Maar soms ontkom je er niet aan.

Als het op zondag mooi weer is, gaan wij graag een eind wandelen. Lekker naar de bossen met Stef en Kaatje. Als het erg fris is, krijgen zij hun jasjes aan. Met hun enkele vacht hebben ze het eerder koud. En ik vind de jasjes grappig, het is een mooi gezicht om die twee felrode ruggetjes voor je uit te zien wandelen. Natuurlijk belanden we dan na zo’n wandeling in een cafeetje voor een biertje en een bitterbal. De laatste is altijd voor de honden. Niet gezond, ik weet het, maar ze vinden het heerlijk.

Laatst zaten we ook weer op een van onze favoriete plekjes. Het was druk dus de rustige plekjes in de hoek waren al bezet. Dan maar een beetje meer centraal. Kaatje gaat op haar gemak onder een stoel liggen, Stef blijft staan en kijkt rond. Altijd vaste prik. Een paar tafeltjes verder zaten mensen met twee kleine hondjes. Ze leken op Yorkshire terriertjes. Compleet met strikje, natuurlijk. De man van het stel had het postuur van een bodybuilder. Brede nek, kaal hoofd. De tatoeage op zijn rug kwam net boven de boord van zijn shirt uit. Hij droeg een joggingbroek en sportschoenen. Ik sprak mezelf bestraffend toe. ‘Nee, niet in een hokje stoppen.’

De vrouw tegenover hem had een deel van haar schoonheid gekocht. Lippen, jukbeenderen, haren, het was volgens mij niet allemaal origineel. Niks mis mee hoor, als je dat mooi vindt, moet je dat zeker doen. Ik had wel het idee dat de hondjes haar accessoires waren. Ik zag de man nl. een beetje jaloers kijken naar Stef en Kaatje. Waarschijnlijk had hij ook liever Staffords gehad. Die kun je tenminste een stoere riem met stalen punten laten dragen. Bij die kleine beestje is dat geen gezicht. Maar waarschijnlijk had zijn vriendin daar een stokje voor gestoken. ‘Die honden zijn veel te agressief. Stel je voor dat ze mijn kleintjes bijten.’ Tja, daar zat wat in.

Toch bleef hij met een schuine blik onze honden kijken. En ik zag hem denken, stoere honden, alleen jammer van die jasjes.

Enge mannen

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

Ik weet niet wat jullie vinden, maar ik vind Elon Musk een enge man. Ik moet altijd aan de James Bond-films denken. Aan Octopussy die een geheim kasteel runde met enkel dames, op een verlaten eiland. Of Raoul Sliva, die in zijn pogingen tot wraak op M wel heel ver gaat. En wat te denken van LeChiffre, de bankier voor terroristen. Er waren slechteriken genoeg die uit waren op wereldheerschappij en daarbij niets ontziend waren. Gelukkig was daar dan altijd de dappere James Bond die met behulp van de vooruitstrevende technieken van Q de bad guys altijd een stap voor was. En daardoor de wereldvrede garandeerde. Helaas zijn dat maar films en hebben de good guys in het dagelijks leven niet zoveel invloed.

En mensen als Elon Musk en consorten hebben veel meer macht dan wij denken en weten. En een grote honger naar nog meer macht. En als ze dan een president ondersteunen die denkt dat de hele wereld of te koop is of zit te wachten op Amerikaanse inmenging, dan kan het best nog eens heel spannend worden.

Heb je ze zien zitten? Bij de inauguratie? Mensen die zoveel geld hebben dat ik niet eens weet hoeveel nullen dat wel zijn. En als ik dat dan uitschrijf, dan zegt het me niet eens iets. Zoveel geld, dat is niet te bevatten. Ik weet ook niet of je daar gelukkig van wordt. Ze zaten allemaal maar een beetje sukkelig te kijken. Ze hebben het goed gedaan hoor, ik heb niet zoveel geld verdiend in mijn leven. Daar gaat het niet om. Maar soms denk ik dat ze de realiteit wel een beetje zijn verloren. Dat kan ook niet anders. Als je zo rijk bent, kun je je niet meer voorstellen dat je moet puzzelen om het einde van de maand te halen. Dat je moet kiezen tussen zelf eten of eten voor je kinderen. Dat is dan zo vreselijk ver van je bed.

Ik ben ook bang dat het hen binnenkort ook weer gaat vervelen. Want de meeste plannen die we nu kennen zijn zo fantastisch dat ze alleen bestaan in fantasie. Ach, misschien trekt Musk zich dan wel weer terug op zijn eiland. En als hij dat dan in de oceaan laat verdwijnen…..

Ik plaste het verste

/ Machteld Berkelmans / 4 reacties

Het bestaat nog, de mannen die de grootte van hun ego ontlenen aan de grootte van hun auto. Ik dacht dat we daar nu inmiddels wel overheen gegroeid waren. Tenslotte zie je ook die auto’s met enorme taartscheppen als spoiler achterop bijna niet meer in het straatbeeld. De Tupperware-uitvoering is toch wel verdwenen uit de folders van de autodealers.

Maar toch, onlangs, terwijl ik op mijn gemak naar huis reed, stak het fenomeen weer even de kop op. Op weg naar huis rijd ik meestal over een dijkje. Om de snelheid er uit te halen, zijn er wegversmallingen geplaatst. Heel eerlijk, de ene keer heb je voorrang, de andere keer moet je wachten tot je tegenligger je gepasseerd is. Niks aan de hand, zou je zeggen. Nu wil het geval dat mijn eigen auto, niet groot maar ook niet heel klein, voor het repareren van een schade in de garage staat. Nee, nee, ik heb niet tegen een paaltje aan gezeten (alweer) en ik heb me ook in parkeergarages keurig aan de rijrichting gehouden. Iemand nam de bocht te krap en kwam daarbij in aanraking met de achterkant van mijn auto. En dus heb ik een leenauto. Een heel fijn autootje, maar een stukje kleiner dan mijn eigen vervoermiddel.

En de bestuurder van de dikke SUV die mij tegemoet kwam, had waarschijnlijk hetzelfde vooroordeel in zijn hoofd. Klein autootje, zal wel een vrouw zijn, dus ik kan wel gewoon voorrang nemen. Ik zag het gebeuren. Hij ging pontificaal in het midden van de weg rijden. Maar ja, dat kan ik ook. Even nog dacht ik, het zou wel sukkelig zijn als ik deze auto ook met schade terug moet geven, maar toch. Ik heb een hekel aan machogedrag en tenslotte had ik voorrang. Zo’n bord staat er niet voor niks. Even zag ik de bestuurder van de auto twijfelen en toen stuurde hij toch maar naar rechts om te wachten. Ik zette mijn vriendelijkste gezicht op en passeerde de versmalling. Ik heb niet gekeken wie er in de auto zat, dat boeide niet meer. Je hoeft het er ook niet enorm in te wrijven.

Want tenslotte plaste ik toch het verste.

Van oude mensen

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

Ik hou veel van mijn moeder hoor. En ik doe samen met mijn zussen alles om haar te helpen en om het haar zo comfortabel te maken. We hebben daarin allemaal onze eigen taak. Boodschappen doen, zorgtaken, administratie, het is allemaal eerlijk verdeeld. Mijn jongste zus en ik gaan vaak mee als er afspraken staan met doctoren of specialisten. Zo kunnen we mama helpen en houden we toch ook vinger aan de pols. Want mijn moeder is geen uitzondering, oude mensen worden hoe langer hoe eigenwijzer. Althans, de oude mensen in mijn omgeving.

Er zijn dagen dat ik alleen maar kan zuchten als ik haar naam in het scherm van mijn telefoon zie verschijnen. Soms al voor de derde keer die dag.

‘Hoi mam.’

‘Hoi Machteld, ben je thuis of op kantoor?’

‘Ik ben thuis aan het werk mam.’

‘Oh, dan kan ik wel even praten.’

‘Hoi mam.’

‘Hoi Machteld, was je weg vandaag?’

‘Ja mam, ik was naar kantoor.’

‘Oh, moest je gaan werken.’

Net of ik thuis niet werk. Ik snap het wel, mijn moeder is al zo lang uit het arbeidsproces, die snapt echt helemaal niks van het concept Thuiswerken. Maar als ik dan al een hele dag in mijn uppie heb zitten bikkelen en mijn moeder kwalificeert dat nonchalant als ‘niet werken’, dan kan ik toch wel eens zuchten.

Het helpt ook niet als je zegt dat je eigenlijk druk bent. Die vraag moet gesteld worden en die mededeling moet gedaan worden. Het geeft ook niet, ik haal het werk gewoon later in. En als het echt niet uitkomt, neem ik gewoon niet op. Dan belt ze ’s avonds wel weer terug.

Alleen pasgeleden heb ik toch even tot tien moeten tellen. Mijn moeder bestelt sinds kort haar maaltijden bij een firma die aan huis brengt. Makkelijk, gevarieerd en ze krijgt in ieder geval haar voedingsstoffen binnen. Maar de vorige zending was niet aangekomen. Ik was al druk dus ik belde redelijk geïrriteerd naar de klantenservice. Daar werd me verteld dat mijn moeder niet thuis was geweest.

‘Mijn moeder is 88, die is altijd thuis’, ik kan me voorstellen dat ik niet heel vriendelijk heb geklonken. Toch was er niet open gedaan en het pakket was bij de buren afgeleverd. Maar ze zouden, op mijn mopperende verzoek, voortaan een briefje achterlaten als dat gebeurde.

Dus ik belde mama.

‘Jouw maaltijden liggen bij de buren mam.’

‘Hoe kan dat nou?’

‘Ja dat weet ik niet, ze heeft aan jouw voordeur gebeld maar je deed niet open.’

Waarop mijn moeder me vertelde, ‘ja, maar die bel hoor ik niet, die doet het niet.’

Ik kan je vertellen, er kwam even stoom uit mijn oren. Arme dame van de klantenservice.

De vijfhonderdste

/ Machteld Berkelmans / 4 reacties

Jaren geleden deed ik mee aan een schrijfwedstrijd. Mijn verhaal belandde op de shortlist. De verhalen werden gepubliceerd op Facebook en het verhaal met de meeste likes zou winnen. Alleen, ik had geen Facebook-account en dus ook geen vrienden die mijn verhaal zouden liken. Want wees eerlijk, iemand met honderd vrienden heeft meer kans op de winst dan iemand zonder vrienden. Op Facebook dan. Ik vond het niet eerlijk maar het was de realiteit. En dus begon daar mijn leven op Social Media. Mijn maatje kon zich er ook over opwinden en hij was dan ook degene die tegen mij zei, ‘je moet een blog beginnen, dat hoor ik heel vaak, dan krijg je volgers en lezers, dat kun jij, dat is echt iets voor jou.’ Op dat gebied was zijn vertrouwen in mij grenzeloos.

Dus ik begon, in het begin nog schoorvoetend. Want verzin iedere keer maar eens iets dat mensen dan ook nog willen lezen. Ik begon blogs van anderen te lezen en te volgen en ik kreeg er steeds meer plezier in. Ik leerde mensen kennen die ik anders nooit was tegengekomen. Ik heb er zelfs een hele mooie vriendschap aan over gehouden. Dank je daar voor, Peter.

De statistieken van WordPress houden alles zorgvuldig bij. Dit is de vijfhonderdste blog die ik publiceer. Best een mijlpaal, vind ik zelf. De meest uiteenlopende onderwerpen zijn al aan de orde geweest. Ik heb veel commentaren gekregen. Sommige heel lovend, anderen minder. Er was zelfs een lezer die me blokkeerde omdat ze mijn mening over kerkgangers ‘scherp en veroordelend geschreven’ vond. Terwijl ik helemaal geen oordeel gaf over de mensen maar over het gedrag dat zij richting mij vertoonden. Ach, wie de schoen past, trekke hem aan.

Ook Stef is regelmatig aan het woord geweest. Hij ligt nu naast me op zijn kussen, heerlijk te snurken. Hij is zich van geen kwaad bewust. Hij is mijn trouwe vriend en heeft me altijd gesteund, ook bij de moeilijke dingen die ik ben tegengekomen. Ook van de mensen die mijn blog regelmatig lezen, heb ik die steun gekregen. Dat vond ik heel bijzonder.

Daarom ben ik van plan nog heel lang al mijn belevenissen op deze manier te delen. En ik hoop dat jullie allemaal nog heel lang mee willen lezen. Bedankt!

Vergeetclub

/ Machteld Berkelmans / 2 reacties

Pas heb ik weer een keer het boek De Vergeetclub van Tosca Niterink gelezen. Zij schrijft over de lotgevallen van haar dementerende moeder in een kleinschalige woongroep.

Het is hilarisch en aandoenlijk tegelijk. Tosca schrijft heel liefdevol over haar moeder. En omdat ik sinds een tijd regelmatig bij de oude brompot op bezoek ga, herken ik ook echt wel dingen. Het gemopper, de misverstanden, heerlijk.

Laatst werd ik door een meneer in keurig kostuum op luide toon aangesproken op het feit dat hij echt geen sufferd was. Hij was al zijn hele leven lid van de bond en hij liet zich echt niet door mij te kort doen. Ik had de man nog nooit gezien. In zijn kielzog schuifelde een krom wijffie dat aanbiddend naar hem probeerde te kijken. Daadwerkelijk naar hem opkijken lukte niet meer. Dat liet haar rug, die in een keurige hoepel stond, niet meer toe. Het gaf niet, de adoratie straalde uit haar ogen.

Ik herken ook inmiddels de twee dames die elkaar opzoeken omdat ze denken dat ze elkaar aardig vinden. Een van de dames streelt de andere steevast over haar wang. Waarop ze een grauw en een snauw krijgt en het duo elkaar in de haren vliegt.

Meestal haal ik koffie voor de brompot en mezelf en schuif naast hem aan tafel. Hij vertelde me dat hij het wel leuk vindt om naar het biljarten te gaan kijken maar dat de fietstocht ernaartoe wel steeds zwaarder wordt. Misschien kan ik hem een keer brengen met de auto? Hij is al maanden niet buiten geweest, zelfs de binnentuin mijdt hij als de pest maar dat dringt niet helemaal meer door. Ik probeer te schipperen tussen meeveren en uitleggen wat niet kan. Het komt niet binnen.

Ach, dan vertel ik het gewoon nog een keer. Volgende week wordt er een familie-avond georganiseerd waarbij we allemaal zijn uitgenodigd om te komen eten. Dus heb ik tegen de oude brompot gezegd dat we samen uit eten gaan. Hij keek me een beetje niet-begrijpend aan.

‘Hebben we dat afgesproken?’

‘Jazeker, we gaan samen uit eten.’

‘En kom je mij dan halen?’

‘Zeker. En dan doe je toch wel je nette pak aan?’

Daar werd hij een beetje achterdochtig van. Dus ik lachte en vertelde dat dat helemaal niet nodig was. Het stelde hem wel gerust geloof ik.

‘Oh, dan is het goed, dan ga ik wel mee eten.’

‘Nou, daar ben ik blij om, want jij betaalt.’

Ik ben benieuwd of hij het zich nog herinnert als het straks zover is. Ik geloof er niks van.

Een nieuw jaar

/ Machteld Berkelmans / 4 reacties

Een nieuw jaar, wat is er toch gebeurd met het vorige jaar. Het is voorbij gevlogen. Een goed teken, zeker, het was ook een goed jaar. Natuurlijk hebben we wel weer de nodige hobbels moeten nemen en zijn er echt nog onzekerheden maar die gaan we weer een voor een onder ogen zien. Voorlopig hebben we allemaal Kerst en Oud en Nieuw thuis kunnen vieren. En dat was voor mijn moeder niet helemaal zeker. En natuurlijk, ze is 88 jaar oud maar dat wil niet zeggen dat ze mag gaan kwakkelen. We hadden tenslotte afgesproken dat ze 120 zou worden. Maar ze heeft het weer gered, ze zit weer als een heel klein vogeltje in haar grote stoel en regeert de hele kamer.

Tja, een nieuw jaar. Met voor mij een hele mooie uitdaging. Dit jaar ga ik van mijn droom waarheid maken. Ik ga mijn manuscript afmaken en dat wordt een boek. Met hulp natuurlijk want dat kan ik niet alleen. Maar onder toezicht van de Heleen en Marelle van de Online Schrijfschool en met hulp van Esther van der Ham van Uitgeverij Droomvallei moet het toch wel lukken. Ik heb er in ieder geval alle vertrouwen in. En het is ook een heel gaaf traject, toen ik eraan begon, kon ik niet vermoeden wat er allemaal bij komt kijken. Dat je moet nadenken over een marketingplan. En over auteursbranding. Ik heb ooit gezegd, het moeilijkste van het schrijven van een verhaal voor de verhalenbundel Eilandverhalen is het maken van een biografie. En ik denk dat ik dat nog steeds vind. Maar ik ga het wel doen.

En ik ga jullie meenemen op mijn reis. Want voor alles, ben ik ook wel apetrots.