Jaren geleden heeft mijn maatje, destijds samen met zijn beste vriend, een bedrijfshalletje gekocht. Op een bedrijventerreintje. Voor mijn maatje als opslag voor zijn materialen, zijn aanhanger en zijn spullen. En natuurlijk stonden er ook twee caravans en de Spitfire van zijn vriend. Waar ze samen, niet gehinderd door enige kennis van zaken, vele zaterdagen aan klusten. De auto heeft nooit de concoursstaat bereikt, maar dat mocht de pret niet drukken.

Helaas zijn beide mannen ons veel te vroeg ontvallen en dus erfde ik het pandje. Waar inmiddels een huurder in zat omdat mijn maatje al was gestopt. En hoe gaat dat, met dat soort pandjes, het blijft niet zo netjes als het was. Het onkruid, dat eerst gezamenlijk werd bestreden, groeit en groeit. Iemand zet er als eerste een zeecontainer neer, en de rest volgt gewillig. Lelijke stalen hokken in soorten en maten, ieder in zijn eigen onmogelijke kleur. Er worden spullen neergezet. En nog meer spullen. Auto’s worden geparkeerd waar eigenlijk geen auto zou moeten staan, want plaats is er nauwelijks.

Dus, ergernis alom.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat mijn huurder het ook niet zo nauw neemt met de parkeerplaats van anderen. Niet uit kwaad wil, hij ziet het gewoon niet. Zijn klanten komen bij hem binnen en hij vraagt niet waar ze hun auto hebben gedropt. Ik heb hem erop aangesproken, en hij doet zijn best. Maar ja, zijn best bleek niet genoeg in deze miniatuurversie van een gemeentehuis.

En dus werd er een vergadering belegd. Op dat moment moest ik eigenlijk al lachen. Ik had namelijk voorgesteld om even ergens af te spreken waar we ook een kopje koffie konden drinken, maar dat voorstel werd uiteraard afgeschoten. Te duur. Dus stelde iemand zijn hal ter beschikking. Heel sympathiek hoor. Daar zaten we dan op plastic stoeltjes, met een bekertje koffie dat eigenlijk meer op warm water leek. Helemaal prima. Totdat de organisator het woord nam.

Hij vond namelijk dat we een Vereniging van Eigenaren moesten oprichten. Ik keek de kring rond en zag een verzameling aardige, hardwerkende mensen die er zo te zien al hoofdpijn van kregen bij het idee dat ze ooit een notaris zouden moeten binnenstappen. Het voorstel kreeg dus ook nauwelijks bijval. Iedereen werd een beetje lacherig. Wat ons natuurlijk niet in dank werd afgenomen.

Vanaf dat moment werd het een narrige vergadering. Ik zag iemand die zichzelf zó serieus nam dat het bijna aandoenlijk werd. Bijna, want hij werd vooral bozer en bozer, alsof wij persoonlijk zijn levenswerk saboteerden. We hebben uiteindelijk afspraken gemaakt en ik hoop maar dat mijn huurder zich eraan gaat houden.

Want ik speel al veel te lang voor scheidsrechter in een wedstrijd waar niemand zich aan de spelregels houdt.