Op zonnige zondagmiddagen houden wij er van om met de honden een eindje te gaan lopen. Bij voorkeur ergens in de bossen. Het zijn meestal maar kleine rondjes want Stef bepaalt de afstand. De kleine man kan niet meer zo heel ver. Dat laat hij ook duidelijk merken hoor, als het hem te veel wordt, draait hij zich om en begin terug te lopen. Zo, dat was dat, nu op naar het terras. Want daar wordt zo’n middag normaal gesproken toch altijd wel afgesloten. Lekker zitten, abdijbiertje, mensen kijken. Heerlijk. En natuurlijk bestellen we altijd bitterballen. Dat is tenslotte de reden dat Stef zo graag mee naar het terras wil. De laatste deelt hij namelijk samen met Kaatje. Slecht? Ach, ze vinden het heerlijk.

Pasgeleden zaten we ook weer heerlijk in het zonnetje op een van onze favoriete terrassen. Het was redelijk druk dus er was genoeg te bekijken. Aan een tafeltje in het midden van een terras zaten een paar flamboyante mannen. Ze hadden plezier samen, dat kon je goed horen. Wat je ook goed kon horen, en dat bedoel ik helemaal niet verkeerd, was dat geen van de aanwezigen op vrouwen viel. Heerlijk, ik genoot.

Want, wij Nederlanders hebben altijd wel wat te zaniken over het land waarin we wonen. De regering deugt niet. Terwijl we die toch zelf gekozen hebben. De gezondheidszorg deugt niet. Het is te druk. Er zijn geen huizen beschikbaar. Mensen leven in armoede omdat de inflatie enorm is. Ik weet het, er kan in dit land nog heel veel verbeterd worden. Maar ik ken ook verhalen uit andere landen. Van een kennis die in het buitenland in het ziekenhuis terecht kwam. En dat het daar de gewoonte was dat de familie voor het eten zorgde. En laat zijn familie nou gewoon thuis in Nederland zijn. Of verhalen over ouderenzorg. Eigenlijk het ontbreken van ouderenzorg. Waardoor mensen genoodzaakt zijn hun ouders in huis te nemen. Ik hou veel van mijn moeder maar daar moeten zowel mijn moeder als ik toch echt niet aan denken. Of mensen die vanwege hun geaardheid in de gevangenis komen. Of erger, vermoord worden.

Daar moest ik aan denken toen ik het gezelschap in het midden van dat terras zoveel plezier met elkaar zag hebben. Waarbij zij er openlijk voor uit kwamen wie zij waren. En dat dat gewoon kon. Omdat wij in Nederland wonen.