Maand: april 2025

War of the Worlds

/ Machteld Berkelmans / 1 reactie

Ik heb een hele rare muzieksmaak. Ik hou van Franse muziek, Edith Piaf vind ik geweldig. Maar ik hou ook van symfonische rockmuziek. Het kan mij niet bombastisch genoeg zijn. Toen ik dus de aankondiging zag over de uitvoering van War of the Worlds was ik helemaal enthousiast. Vooral omdat ik ook graag science fiction van voor de Tweede Wereldoorlog lees. En het verhaal van War of the Worlds is natuurlijk al geschreven door H.G. Wells in 1898.

Het verhaal op zich stelt eigenlijk niet zo heel veel voor. De Martians (Marsmannen) vallen de aarde binnen. Specifiek in het Victoriaanse Engeland. Ze gebruiken geavanceerde technologieën, zoals driepoot-robots en warmtestralen, om steden te vernietigen. Het menselijke perspectief komt vooral van de verteller, de journalist, die verslag doet van de paniek, chaos en ondergang van de beschaving.

Maar de muziek, die vind ik geweldig, the Eve of the War, dat helemaal door je heen dreunt. En natuurlijk Forever Autumn. Iedereen die mij kent, weet dat dit nummer voor mij voor altijd verbonden is aan mijn afscheid van Huub.

Dus, we kochten kaartjes en zaten er klaar voor. Boven het grote podium hing de tripod, de machine waarmee de Martians de aarde veroverden. We werden niet teleurgesteld, het spektakel galmde en dreunde, de verteller deed zijn dramatische verhaal, de aarde werd volledig overgenomen door kwaadwillende wezens. De mensheid was verloren.

In de pauze keek ik eens om me heen. Wie vonden dit nou nog meer mooi? Ook dat was een bijzondere gewaarwording. Naast mij zaten een aantal mannen die zo in The Big Bang Theory mee hadden kunnen spelen. Maar er waren ook veel vrouwen met paars en groen haar. ‘Gewone’ mensen, waar ik dan voor het gemak mezelf maar onder schaar, waren er ook. Maar niet zo heel veel. Het was een bonte verzameling van muziekliefhebbers en sci-fi fans.

Jeff Wayne is inmiddels wel een oude man geworden, hij loopt wat krom en wat minder snel maar hij dirigeerde het orkest en de band nog met gezag. Ik weet, er zullen ook mensen zijn die zeggen, ‘koekoek, jij bent gek’, maar ach, iedereen heeft recht op zijn eigen afwijking. En ik heb er van genoten.

Terug naar Texel

/ Machteld Berkelmans / 1 reactie

Inmiddels begint 24 mei toch dichterbij te komen. Tijdens de schrijfweek op Texel lijkt dat nog een eeuwigheid weg. Dan ben je eigenlijk nog niet zo bezig met het uiteindelijke resultaat. Maar de verhalen zijn gelezen, gecontroleerd, aangepast en naar de drukker. Esther van der Ham, onze uitgever, heeft het er maar druk mee. Ook dit keer is het weer een bundel waar we allemaal heel trots op zijn, Terug naar Texel. Met 18 korte verhalen, allemaal heel verschillend. Omdat we ook allemaal heel verschillende schrijvers zijn. Dat maakt het zo bijzonder.

Daarom is het ook zo leuk om iedereen weer te zien als we op 24 mei de presentatie van het boek Terug naar Texel hebben. Het is heel bijzonder om het boek dan echt in je handen te hebben. Er door heen te kunnen bladeren en het boek te voelen en te ruiken. Dan is het echt.

De bestellingen beginnen ook al binnen te druppelen. Mocht je interesse hebben, dit is de link:

https://www.droomvalleiuitgeverij.nl/…/terug-naar…/

Immers, de Stichting Tesselhuus (https://tesselhuus.nl/stic…/wat-doet-stichting-tesselhuus/) is een prachtig initiatief waarbij het gaat om aanbieden en organiseren van geheel verzorgde, actieve vakanties voor een specifieke groep. Mensen – jongeren en volwassenen – met een ernstige fysieke beperking, die zijn aangewezen op een rolstoel en veel zorg nodig hebben. Vaak hebben zij nog maar beperkte levenskansen. De Tesselhuusweken worden begeleid door deskundige teams van vrijwilligers die hen 24/7 begeleiden.

De opbrengst van onze verhalenbundel komt ten goede aan de Tesselhuusweken en de vakanties voor de mensen die wegens diverse redenen niet de mogelijkheid hebben dit zelf te kunnen organiseren. Een vakantie op Texel is voor iedereen heel tof. Of je nu wel of geen beperkingen hebt. Wij hebben in ieder geval alweer geboekt voor volgend jaar. En dat gun ik ook de mensen die van het Tesselhuus gebruik moeten maken.

Wat ALS

/ Machteld Berkelmans / 1 reactie

In januari vorig jaar schreef ik over mijn collega Frans, die de diagnose ALS heeft gekregen. Hij heeft inmiddels lichamelijk veel moeten inleveren maar zijn geest is nog altijd ongebroken. Iets waar ik een enorm respect voor heb. Af en toe, en eigenlijk veel te weinig, ga ik naar hem toe en dan lunchen we samen. Wij, de collega’s, mogen ook nog steeds een beroep doen op zijn enorme kennis van bepaalde systemen waar wij mee werken. Dan overleggen we in Teams en zien we Frans zitten in zijn stoel. Zijn hoofd beweegt niet maar zijn ogen des te meer. Wat een moed.

Vorig jaar is Frans voor de eerste keer meegegaan om de Mont Ventoux te bedwingen. Hij heeft de tocht gemaakt op de hase-pino. Dat is een tandemfiets waarbij de voorste passagier in een semi-liggende positie zit en de achterste bestuurder op een “gewone” zitpositie rijdt. Dit ontwerp zorgt voor een comfortabele houding voor beide fietsers, een beter zicht voor de voorste passagier, en minder luchtweerstand. Hierdoor is het mogelijk voor Frans om de top te bereiken. Dit jaar gaat hij weer mee.

De Tour du ALS wordt gehouden op 12 juni a.s. Het is de dertiende keer dat de Mont Ventoux met dit doel wordt bedwongen. De ziekte is nog altijd ongeneeslijk, er moet dus nog heel veel gebeuren. De focus in het ALS-onderzoek ligt op gepersonaliseerde therapieën, het proberen een diagnose in een vroeg stadium te kunnen stellen en het bevorderen van de algehele kwaliteit van leven. Recente ontwikkelingen bieden wel een beetje hoop dat de ziekte in de toekomst beter beheersbaar kan worden. Maar op dit moment is dat nog niet het geval.

Vandaar dat ik ook dit jaar weer aandacht wil vragen voor het werk van de Stichting ALS. Zij proberen zoveel mogelijk geld bij elkaar te krijgen voor onderzoek naar deze vreselijke ziekte. De mensen rondom mijn collega gaan samen op 12 juni a.s. de Tour du Frans rijden, als onderdeel van de Tour du ALS. Zij zamelen daarmee geld in voor de Stichting ALS.

Vandaar mijn oproep, als het kan en als je wilt, bezoek de site https://www.tourduals.nl/fundraisers/frans-hurkmans.

En geef.

Lente-heimwee

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Het weer wordt uitnodigender, we kunnen weer naar buiten. Alles loopt uit, dikke knoppen aan bomen en struiken, tulpen en narcissen kleuren de wereld. Iemand zei ooit tegen mij, ‘ik hou zo van de lente, het is zo verwachtingsvol.’ Dat is zeker zo maar je moet het ook kunnen en willen zien. En ik merk dat het ook maakt dat ik mensen dan weer meer mis. Mijn maatje, die me nooit meer appt dat hij lekker met zijn rug in de zon, op een muurtje, een beker koffie drinkt en een sigaretje rookt. Mijn vriendin, met wie ik nooit meer naar lammetjes kan gaan kijken. Samen lachen om de capriolen die die jonge dieren uithalen als ze de ruimte krijgen in een wei. Dat komt nooit meer terug.

Weer een lente waarbij zij niet de warmte van de zonnestralen op hun gezicht kunnen voelen. Wij genieten van de langere avonden, maken plannen voor als het nog langer licht is en nog warmer wordt. Zij zijn daar niet meer bij. En soms komt dat weer heel scherp binnen. Want het voelt nog steeds heel oneerlijk. En dat gaat ook nooit meer weg.

Voor mij is het nog steeds als gisteren maar andere mensen zijn verdergegaan. Terecht hoor, dat deed ik vroeger zelf ook. ‘Goh, ja, is dat alweer zo lang geleden?’  Hoe vaak zeg je dat niet tegen elkaar. De wereld draait alsmaar door, er wordt geen moment gewacht. Zelf ga ik ook verder. Dat moet ik maar dat wil ik ook. En dat gaat ook goed. Maar toch, soms.

Ach, de lente. Zo verwachtingsvol. De zoon van de dame die dat tegen mij zei is er ook al lang niet meer. Hij is ook een hele dierbare herinnering geworden.

Gelukkig kan ik ook echt wel genieten. Ik voel de warmte en denk aan mijn maatje, ik zie de lammetjes en denk aan mijn vriendin. Er zijn nog zo veel mooie dingen in het leven. En zeker, dan voel ik mij verwachtingsvol.