Maand: maart 2025

Confronterend

/ Machteld Berkelmans / 4 reacties

Als je zo eens in de zoveel tijd op bezoek gaat in een verzorgingstehuis, en dan met name op de afdeling Dementie, dan word je toch wel geconfronteerd met de vergankelijkheid van alles. Natuurlijk, ik maak me ook druk over allerlei dingen. Mijn werk, mijn huis, de toestand in de wereld. Net als (bijna) iedereen vind ik het ook belangrijk een goed plaatsje in deze wereld te hebben. Maar je kunt toch geen televisiezender opzetten zonder oog in oog te staan met mannetjes en vrouwtjes die zichzelf superbelangrijk vinden. En het maakt niet uit hè, of ze nou links of rechts zijn, ze zijn allemaal Jezus-toegevoegd. Poeh poeh. Ze hebben allemaal de wijsheid in pacht en willen die maar al te graag aan je opdringen.

Op Social Media is het zo mogelijk nog erger. Daar zitten de toetsenbordridders klaar om iedereen met de grond gelijk te maken. Begrip voor je medemens? Nooit van gehoord! Het lijkt wel of het mode is om in zo grof mogelijke taal je eigen mening te verkondigen. Uiteraard ongehinderd door enige kennis van zaken. Ik kan me er zo over verbazen.

En als ik dan de code intoets voor de deur die me toegang geeft naar de afdeling van de zorglocatie waar ik moet zijn, dan moet ik toch altijd even diep ademhalen. Want de mensen die daar zijn opgenomen, hadden eerst ook een plaatsje in de maatschappij. Zij waren leraar, of zakenman, of banketbakker. En zij waren echtgenoot, moeder, vader, noem het maar op. Zij waren belangrijk voor de mensen om hen heen. En nu zijn ze eigenlijk niks meer. Dat klinkt oneerbiedig en zo bedoel ik het niet maar ik vind het ten hemel schreiend om te zien hoe volwassen vrouwen met een pop in hun armen lopen. Of mannen waarvan ik weet dat ze vroeger een bedrijf hebben geleid, nu al brabbelend over de gang lopen. Van voor naar achter en dan weer terug. En als ze je aankijken, kijken ze je niet aan.

Ik weet uit ondervinding hoe snel je alles kunt verliezen. En hoe onbelangrijk de rest dan lijkt. Dat verandert ook wel weer, gelukkig, maar het leert je wel wat echt belangrijk is. En dat is echt niet die wedstrijd ‘ik plaste het verst’.

Lunch op zaterdag

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Als je 88 jaar oud bent mogen worden, wordt je wereld wel erg klein. Dat snap ik prima. Dus als mijn moeder iets nieuws moet hebben, neemt ze de gelegenheid te baat om er een dagje uit van te maken. Een nieuwe jas? Eerst lunchen. Een nieuwe lamp?

‘Zullen we gezellig eerst even gaan eten?’

Een winkel bezoeken met mijn moeder groeit altijd uit tot een dagje shoppen. Dat begint al in de ochtend. Ik pik mijn moeder thuis op. Rollator mee. En altijd weer dezelfde mantra.

‘Die kun je inklappen hè.’

‘Ja mam, maar dat hoeft niet bij mijn auto, dat past zo ook.’

Dan samen naar de stad. Meestal gaat mijn jongste zus mee. Naast dat dat gezellig is, is het ook heel praktisch. Zij is veel beter in zorg dan ik. Zij stuurt de rollator van mama ook altijd subtiel de juiste kant uit.

‘We gaan links, mam.’

‘Andere linkse kant.’

‘Zullen we dan maar eerst gaan lunchen?’

De kaart wordt aan een grondig onderzoek onderworpen. Mama ziet niet goed meer dus we lezen gedienstig alle gerechten voor. En even later staat er een bord voor haar waar je met goed fatsoen niet overheen kunt springen. Het eetcafé waar mijn moeder graag naar toe gaat, houdt van royale porties. En een wijntje natuurlijk, dat hoort er bij. Ik kan er zo van genieten. Zelf ben ik halverwege mijn bord klaar met eten maar mijn moeder geniet, babbelt en eet haar hele bordje leeg. Al dan niet met knoeien.

Daarna is het tijd om haar favoriete kledingwinkel weer eens te bezoeken.

‘Ik koop niet zo’n hele dure jas hoor.’

Mijn zus en ik kijken elkaar maar eens aan.

‘Je koopt gewoon een mooie jas, mam, we kijken wat ze hebben.’

‘Ja, maar…’

In de winkel zelf wordt er eigenlijk niet meer naar de prijs gekeken. Gelukkig. Mama kijkt wat ze mooi vindt, vraagt wat wij er van vinden en koopt een mooie jas.

Daarna strijken we nog een keer neer op een terras. Even nog wat drinken en dan naar huis. Ik weet zeker dat mama de rest van de dag op haar gemak in haar stoel zit en nageniet. En ik zak thuis ook al krakend op de bank. Even Stef en Kaatje knuffelen en zelf ook uitrusten. Een dagje winkelen met mama is een behoorlijke uitputtingsslag. Maar wel een hele dankbare.

Influencers

/ Machteld Berkelmans / 3 reacties

Onbewust word je toch beïnvloed door wat je op Social Media voorgeschoteld krijgt. Als je iets nooit ziet, weet je vaak ook niet dat iets bestaat. En dat het een kwestie van kritisch kijken is, dat is iets dat voor mij logisch is. En gelukkig voor veel mensen. Maar er zijn ook mensen die klakkeloos volgen wat een zgn. influencer aanprijst. Op dit moment gaat er een video rond die je vertelt dat je helemaal geen botox nodig hebt. Nou vind ik dat sowieso een waarheid als een koe, maar dat terzijde. In plaats van die botox kun je ook je gezicht insmeren met bananenschil.

De vrouw heeft iets meer dan 477.000 volgers op TikTok. In video’s legt ze uit hoe de schillen luteïne bevatten, een antioxidant die volgens haar de huid kan verhelderen, hydrateren en kalmeren. ‘Hoe rijper de bananen, hoe beter,’ zegt ze. De video is meer dan 2,2 miljoen keer bekeken en telt ruim 60.000 likes. Onvoorstelbaar toch eigenlijk. En ze zal er ook vast veel geld mee verdienen. Allemaal mensen die denken dat je de jaren zomaar van je af kunt smeren.  

Ik krijg daar helemaal beelden bij. Mensen die in plaats van stukjes komkommer stukjes banaan op hun gezicht leggen. Of de bananenschillen over hun hoofd en gezicht draperen. Hoe lang zou je daar dan mee moeten blijven liggen. Zouden er al beautysalons op ingesprongen zijn? En welke bananen moet je dan hebben, dessertbananen, bakbananen of de gewone welbekende Chiquita-bananen. Wat een dilemma’s toch allemaal. Je zou er spontaan rimpels van krijgen.

Gelukkig geven de experts aan dat het verder geen kwaad kan. Behalve dan als je allergisch bent voor latex, want dan zou je op banaan ook slecht kunnen reageren. Maar helpen, nee, dat doet het niet. Nou, gelukkig maar. Want als ik iets vies vind, dan is het wel banaan. Vreselijk. De lucht alleen al. Ik lust zelfs geen bananenschuimpjes. En daar zit vast helemaal geen echte banaan in.