
Jaren geleden deed ik mee aan een schrijfwedstrijd. Mijn verhaal belandde op de shortlist. De verhalen werden gepubliceerd op Facebook en het verhaal met de meeste likes zou winnen. Alleen, ik had geen Facebook-account en dus ook geen vrienden die mijn verhaal zouden liken. Want wees eerlijk, iemand met honderd vrienden heeft meer kans op de winst dan iemand zonder vrienden. Op Facebook dan. Ik vond het niet eerlijk maar het was de realiteit. En dus begon daar mijn leven op Social Media. Mijn maatje kon zich er ook over opwinden en hij was dan ook degene die tegen mij zei, ‘je moet een blog beginnen, dat hoor ik heel vaak, dan krijg je volgers en lezers, dat kun jij, dat is echt iets voor jou.’ Op dat gebied was zijn vertrouwen in mij grenzeloos.
Dus ik begon, in het begin nog schoorvoetend. Want verzin iedere keer maar eens iets dat mensen dan ook nog willen lezen. Ik begon blogs van anderen te lezen en te volgen en ik kreeg er steeds meer plezier in. Ik leerde mensen kennen die ik anders nooit was tegengekomen. Ik heb er zelfs een hele mooie vriendschap aan over gehouden. Dank je daar voor, Peter.
De statistieken van WordPress houden alles zorgvuldig bij. Dit is de vijfhonderdste blog die ik publiceer. Best een mijlpaal, vind ik zelf. De meest uiteenlopende onderwerpen zijn al aan de orde geweest. Ik heb veel commentaren gekregen. Sommige heel lovend, anderen minder. Er was zelfs een lezer die me blokkeerde omdat ze mijn mening over kerkgangers ‘scherp en veroordelend geschreven’ vond. Terwijl ik helemaal geen oordeel gaf over de mensen maar over het gedrag dat zij richting mij vertoonden. Ach, wie de schoen past, trekke hem aan.
Ook Stef is regelmatig aan het woord geweest. Hij ligt nu naast me op zijn kussen, heerlijk te snurken. Hij is zich van geen kwaad bewust. Hij is mijn trouwe vriend en heeft me altijd gesteund, ook bij de moeilijke dingen die ik ben tegengekomen. Ook van de mensen die mijn blog regelmatig lezen, heb ik die steun gekregen. Dat vond ik heel bijzonder.
Daarom ben ik van plan nog heel lang al mijn belevenissen op deze manier te delen. En ik hoop dat jullie allemaal nog heel lang mee willen lezen. Bedankt!

Gefeliciteerd Machteld! Ga vooral door, want je schrijft zo ongecompliceerd prettig menselijk. Heerlijk om te lezen!
LikeLike
Van harte proficiat!! Altijd mooi die mijlpalen. En ik lees jou altijd met veel plezier, ook al had je af en toe wat minder plezierige (voor jou dan..) verhalen te vertellen. In zuur en zoet verloopt het leven en juist met bloggen valt er meer te delen dan op andere media. Ik deel mijn blogs altijd via FB, omdat een deel van de vroegere bloggemeenschap nu juist daar te vinden is. Daarnaast volg ik X, Instagram en Linkedin. Kortom ik ben er aardig druk mee…Maar bloggen is de wereld van het echte uiten en delen. Dank dat jij dit ook met ons, volgers en meelezers, doet…. Ga zo door!!
LikeLike
…..”Er was zelfs een lezer die me blokkeerde omdat ze mijn mening over kerkgangers ‘scherp en veroordelend geschreven’ vond.“…..
Het blogpubliek is zo gevarieerd! Het is onmogelijk om iedereen te pleasen. Weet niet waar je dat geschreven hebt. (Misschien een link?) Het is lastig en ondoenlijk om zonder jezelf te zijn, aannemelijk uit de hoek te komen. In dat geval is zwijgen beter. Blij dat je hiervoor niet gekozen hebt, Machteld! Overigens vind ik jou een ‘mild’ schrijfster. Ach, we zijn allen mensen en communiceren blijft iets waaraan het nodige bij te schaven blijft. Alstublieft geen perfectie, want dat is een illusie in onze wereld. Het streven daarnaar is dan weer wel een goeie.
LikeLike
Gefeliciteerd Machteld! Ik bewonder jouw discipline om iedere week een stukje te schrijven en je wel en wee met je volgers te delen. Een aanmoediging als ‘Ga zo door’ zal je van mij niet horen omdat je dat toch wel doet. Wel hoop ik er nog veel te mogen lezen.
LikeLike